HOME

ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ


 

Ρόμπερτ Ροζχντέστβενσκι

1932 – 1994

Έφυγαν απ’ τη χώρα μου πολλά ταλέντα
μαζί τους παίρνοντας τον αυτοσεβασμό.
Παρ’ όλο που είχαν γνωρίσει
τα σίδερα και τα τσιμέντα,
και γεύθηκαν τη μείωση
και τον εκβιασμό.

Απ’ το ποίημα του ποιητή “Αναχώρηση”

 

Ο όχλος
Η εθνικότητα
Το κίνητρο
Φωτογραφία
Έθιμο
Τι ωραία θα’ ναι, αν...
Δεν πρόκειται
Δε θα γυρίσω
Απ' την αγάπη όλα ξεκινούν...
Σύμπτωση
Η πρόγνωση του καιρού
Αναμονή

 


 

Толпа

Толпа на людей непохожа.
Колышется, хрипло сопя.
Зевак и случайных прохожих
неслышно вбирая в себя.
Затягивает, как трясина, -
подробностей не разглядеть...
И вот пробуждается сила,
которую некуда деть.
Толпа, как больная природа,
дрожит от неясных забот...
По виду -
частица народа.
По сути -
его антипод.
И туча плывет, вырастая.
И нет ни друзей, ни врагов...
Толпа
превращается в стаю!
И капает пена с клыков.

 

Ο όχλος

Ο όχλος δε μοιάζει με ανθρώπους,
Κουνιέται
ρουθουνίζοντας βραχνά
Χαχάδες και περαστικούς τυχαίους,
ρουφώντας μέσα του αθόρυβα , αχνά.
Τραβά σαν βάλτος βρωμερός
και λεπτομέρειες δεν είναι δυνατόν να ξεχωρίσεις.
Ιδού
ξυπνάει μέσα του η δύναμη
και που να την ξοδέψει δε γνωρίζει.
Σαν φύση άρρωστη
ο όχλος
τρέμει απ’ την φροντίδα ασαφή.
Εξ όψεως είναι
λαού κομμάτι
Μα στην ουσία :
του λαού αναστροφή
Το μαύρο σύννεφο περνάει μεγαλώνοντας
και δεν υπάρχει φίλος και εχθρός,
Σε άγριο αγέλη
μετατρέπεται ο όχλος
κι απ’ τους κυνόδοντους σταλάζει ο αφρός.

 

 


 

Для человека национальность -
и не заслуга,
и не вина.
Если в стране утверждают иначе,
значит,
несчастна эта страна!

 

 Η εθνικότητα

Η εθνικότητα για τον θνητό
δεν είναι κύρος και αξία,
και ούτε ενοχή μπορεί να είναι.
Εάν στην χώρα
καθιερώθηκε αλλιώς,
άρα
κακόμοιρη είναι αυτή η χώρα!

 

 


 

Если б только люди жили вечно,
это было бы
бесчеловечно...
Как узнать, чего ты в жизни стоишь?
Как почуять, что такое риск?
В море бросится?
Так не утонешь!..
На костер взойти?
Так не сгоришь!..
Поле распахать?
Потом успею...
Порох выдумать?
А для чего?!.
Наслаждались бы ленивой спесью
пленники бессмертья своего.
Ничего они бы не свершили!
Никогда б не вылезли из тьмы...

Может, самый главный стимул жизни
в горькой истине,
что смертны мы.

 

Το κίνητρο

Εάν θα ζούσε αιώνια ο άνθρωπος
αυτό θα ήταν
πολύ απάνθρωπο...
Πώς θα γνώριζες
τι αξίζεις;
Θα καταλάβαινες πώς,
τι είναι κίνδυνος;
Εάν στην θάλασσα θα πέσεις;
Δε θα πνιγείς!...
Αν θ’ ανεβαίνεις στην πυρά;
Δε θα καείς!
Χέρσο χωράφι να οργώνω;
Ύστερα, προλαβαίνω...
Να εφευρίσκω το μπαρούτι;
Μα, γιατί;
Θ’ απολάμβαναν την οκνηρή αλαζονεία,
αιχμάλωτοι της άδοξης αθανασίας.
Καθόλου δε θα είχαν κατορθώματα!
Ποτέ δε θα ‘βγαίναν από την πηχτή τη σκοτεινιά…

Μήπως το κίνητρο ζωής
το πιο σπουδαίο
βρίσκεται στην αλήθεια την πικρή,
πως είμαστε θνητοί.

 

 


 

Фотография

Фотограф пыхтел от старанья
и запечатлел на века
шкаф книжный от края до края,
от пола до потолка.
Хозяин с усталой гримасой
стоит, как у входа в парник...

Мы все обожаем сниматься
на фоне
нечитанных книг.

 

Φωτογραφία

Λαχάνιαζε απ’ την προσπάθεια ο φωτογράφος
ν’ αποτυπώσει για αιώνες
την βιβλιοθήκη την πολύραφη,
απ’ άκρη σ’ άκρη
και απ’ το πάτωμα μέχρι την οροφή.
Ο νοικοκύρης με μορφασμό κουρασμένου
στέκεται δίπλα σαν μετά την λατομία...

Όλοι λατρεύουμε να φωτογραφηθούμε
με φόντο
τα αδιάβαστα βιβλία.

 

 


 

 

В поисках счастья, работы , гражданства
странный обычай в России возник:
детям уже надоело рождаться.
Верят,
что мы проживем
и без них.

 

Έθιμο

Αναζητώντας ευτυχία, υπηκοότητα και εργασία
παράξενο έθιμο εμφανίστηκε στη Ρωσία:
Τα παιδιά
βαρέθηκαν να γεννιούνται φωναχτά.
Πιστεύουν όλοι
πως θα επιζήσουμε
χωρίς αυτά.

 

 


 

Никому из нас не жить повторно.
Мысли о бессмертьи - суета.
Миг однажды грянет,
за которым -
ослепительная темнота...
Из того, что довелось мне сделать,
Выдохнуть случайно довелось,
может, наберётся строчек десять...

Хорошо бы,
если б набралось.

 

Τι ωραία θα’ ναι, αν...

Κανείς δεν πρόκειται να ζει για δεύτερη φορά,
Περί αθανασίας οι σκέψεις είναι
κούφιες.
Στιγμή θα ’ρθει καμιά φορά,
πίσω της
νύχτα ατέλειωτη χωρίς αλήθειες .
Εκείνο που κατάφερα να κάνω,
ελπίζω πως ξεστόμισα τυχαία λόγια μερικά,
μήπως βρεθούνε σειρές δέκα,
ίσως παραπάνω...

Τι ωραία θά’ ναι
αν θα βρεθούνε τελικά!

 

 


 

- Отдать тебе любовь?
- Отдай.
- Она в грязи...
- Отдай в грязи...
- Я погадать хочу...
- Гадай.
- Ещё хочу спросить...
- Спроси.
- Допустим постучусь...
- Впущу.
- Допустим позову...
- Пойду.
- А если там беда?
- В беду.
- А если обману?
- Прощу.
- Спой! - прикажу тебе...
- Спою.
- Запри для друга дверь...
- Запру.
- Скажу тебе: убей!
- Убью.
- Скажу тебе: умри!
- Умру.
- А если захлебнусь?
- Спасу.
- А если будет боль?
- Стерплю
- А если вдруг стена?
- Снесу.
- А если узел?
- Разрублю.
- А если сто узлов?
- И сто.
- Любовь тебе отдать?
- Любовь.

- Не будет этого!
- За что?!
- За то , что
не люблю
рабов!

  Δεν πρόκειται

–– Την αγάπη μου θέλεις;
— Ναι , ποθώ.
— Μες στη βρωμιά φωλιάζει.
— Δεν πειράζει.
— Μεγάλος κόπος η αγάπη...
— Θα μοχθώ.
— Ακόμη θέλω να ρωτήσω...
— Πρόθυμος να απαντήσω.
— Αν θα χτυπώ την πόρτα σου;
— Θα μπεις.
— Ας πούμε ότι θα καλέσω;
— Θα είμ’ αμέσως.
— Και αν θα είναι συμφορά;
— Θα δεις...
— Και αν εξαπατήσω;
— Θα συγχωρήσω.
— Αν θα διατάσσω, να τραγουδάς;
— Θα τραγουδήσω.
— Θα κλείσεις για τους φίλους σου την πόρτα;
— Θα την κλείσω.
— Αν θα ζητήσω , να σκοτώσεις;
— Θα δολοφονήσω.
— Εάν σου πω, πέθανε;
— Δε θ’ αργήσω.
— Αν θα πνιγώ;
— Θα βοηθήσω.
— Κι αν θα πονάς;
— Θα υπομένω.
— Αν ξαφνικά μπροστά σου τοίχος;
— Θα τον γκρεμίσω.
— Εάν ο γόρδιος δεσμός;
— Θα επιμένω.
— Δε θα περνάς από το σπίτι των γονιών
— Θα τους μισώ.
— Την αγάπη μου θέλεις;
— Ναι την ποθώ.

— Δεν πρόκειται!..
— Γιατί;
— Γιατί,
— τους σκλάβους εγώ
αντιπαθώ.

 


 

Тихо летят паутинные нити.
Солнце горит 
на оконном стекле…
Что-то я делал не так;
извините:
жил я впервые 
на этой земле.
Я её только теперь 
ощущаю.
К ней припадаю,
и ею клянусь…
И по другому прожить
обещаю.
Если вернусь…

Но ведь я не вернусь.

Δε θα γυρίσω

                           Στον Μπαρίς Μπλιούμ

Σιγά πετούν οι αραχνιές.
Ο ήλιος λάμπει 
μες στην νερολάκκα…
Κάτι δεν έκανα σωστά,
με συγχωρείτε,
η πρώτη μου ζωή 
ήταν για πλάκα. 
Και τώρα πριν πεθάνω 
συνειδητοποιώ, 
ότι θα ήθελα 
να την γυρίσω πίσω.
Υπόσχομαι πως διαφορετικά 
θα ζω.
Αν θα γυρίσω.

Μα δε θα γυρίσω.


 

 

   
Все начинается с любви... 
Твердят: 
"Вначале 
было 
слово..." 
А я провозглашаю снова: 
Все начинается 
с любви!.. 

Все начинается с любви: 
и озаренье, 
и работа, 
глаза цветов, 
глаза ребенка -- 
все начинается с любви. 

Все начинается с любви, 
С любви! 
Я это точно знаю. 
Все, 
даже ненависть -- 
родная 
и вечная 
сестра любви. 

Все начинается с любви: 
мечта и страх, 
вино и порох. 
Трагедия, 
тоска 
и подвиг -- 
все начинается с любви... 

Весна шепнет тебе: 
"Живи..." 
И ты от шепота качнешься. 
И выпрямишься. 
И начнешься. 
Все начинается с любви.
Απ’ την αγάπη όλα ξεκινούν…

Αναμασούν:
«Εν αρχή
ήτο 
ο λόγος…»
Κ’ εγώ επαναλαμβάνω ευλόγως:
Των πάντων αρχή:
Η αγάπη!...

Απ’ την αγάπη όλα ξεκινούν:
η δημιουργία, 
ο φωτισμός,
το βλέμμα λουλουδιών, 
το κοίταγμα παιδιών. 
Των πάντων αρχή: Η αγάπη.

Απ’ την αγάπη όλα ξεκινούν, 
Απ’ την αγάπη!
Εδώ δεν έχει: Ίσως…
Τα πάντα, 
ακόμη και το μίσος, 
η συγγενής, 
η αιώνια
αδελφή της αγάπης.

Απ’ την αγάπη όλα ξεκινούν:
το όνειρο και ο φόβος, 
το κρασί και η σιωπή.
Η τραγωδία, 
ο άθλος
και η νοσταλγία. 
Των πάντων αρχή: Η αγάπη.

Η άνοιξη σου ψιθυρίζει:
«Ζήσε…»
Κι απ’ το ψιθύρισμα θα κουνηθείς. 
Θα τεντωθείς.
Θα προχωρείς.
Απ’ την αγάπη όλα ξεκινούν.

 

 


 

 

Мы совпали с тобой, 
совпали 
в день, запомнившийся навсегда. 
Как слова совпадают с губами. 
С пересохшим горлом — 
вода. 
Мы совпали, как птицы с небом. 
Как земля 
с долгожданным снегом 
совпадает в начале зимы, 
так с тобою 
совпали мы. 
Мы совпали, 
еще не зная 
ничего 
о зле и добре. 

И навечно 
совпало с нами 
это время в календаре.
Σύμπτωση

Έχουμε συμπίπτει μαζί σου, 
έχουμε συμπίπτει
εκείνο το βράδυ το δροσερό.
Όπως τα λόγια συμπίπτουν με χείλη, 
και με κατάξερο λαιμό – 
το νερό.
Έχουμε συμπίπτει σαν πουλιά με ουρανό.
Όπως η γη 
με τον ωκεανό
που συμπίπτουν όσο κανείς,
έτσι έχουμε 
συμπίπτει και εμείς.
Είχαμε συμπίπτει,
χωρίς να γνωρίζουμε 
τίποτα
για το καλό και το κακό. 

Και για πάντα
είχε συμπίπτει μαζί μας 
εκείνο το εικοσιτετράωρο, το ημερολογιακό.

 


 

Прогноз погоды

...В Нечерноземье,- согласно прогнозу,-
резко уменьшится снежный покров...
Днем над столицей
местами - грозы.
А на асфальте
местами -
кровь.
 
Η πρόγνωση του καιρού

Στα ποτάμια της Θεσσαλίας,
αντίστοιχα με την εποχή
θα μεγαλώσει το ρέμα…
Παν’ απ’ την πρωτεύουσα
κατά τόπους βροχή,
ενώ στην άσφαλτο,
κατά τόπους
αίμα.

(παράφραση)
1981 (2015)

 

 

 


 

Ожидание
(монолог женщины).

Вот ведь как - явилась первой
Надо было опоздать
Где-нибудь в сторонке встать
Что поделать - сдали нервы
Шла, как будто на экзамен
С пятницы считала дни
Как же встреча под часами...
Под часами? Вот они...
А его на месте нет
Как некстати нервы сдали
Ну, еще бы, на свиданье не была я столько лет...
Даже страшно сосчитать
Что ж я рада иль не рада
Там увидим, только надо, надо было опоздать
Дура, сделала прическу, влезла в новое пальто,
Торопилась, как девчонка. Прибежала... Дальше что?
Современная женщина, современная женщина
То грустна и задумчива, то светла и торжественна
Доказать ее слабости побороть ее в дерзости
Зря мужчины стараются, понапрасну надеются
Современная женщина, современная женщина
Суетою замотана, но, как прежде божественна
Не похвалится силою, но на ней, тем не менее,
И заботы служебные и заботы семейные
Все на свете познавшая, все невзгоды прошедшая
Остается загадкою современная женщина
Ромео моего пока что незаметно.
Что ж - подождем его -
Я очень современна...
Порой берет тоска
Ведь нужно быть - к примеру -
Кокетливой - слегка
И неприступной - в меру.
Все успеваешь ты - казаться беззаботной
И покупать цветы себе, идя с работы
Самой себе стирать, себе готовить ужин
Квартиру убирать
С усердием ненужным
Подруге позвонить, замужней и счастливой
И очень мудрой слыть. Быть очень терпеливой
Выслушивать слова
И повторять, не споря: "Конечно, ты права,
мужья - сплошное горе..."
И трубку положить спокойно и устало
И стиснув зубы жить во что бы то ни стало
И маяться одной, забытой, как растенье
И ждать очередной проклятый день рожденья
И в зеркало смотреть
И все морщины видеть
Самой себя жалеть
А чаще - ненавидеть
Нести свою печаль
Играть с судьбою в прятки
И плакать по ночам...
А утром - быть в порядке!
Являться в институт и злиться без причины -
Ну, вот они, идут
По улице мужчины
Красавцы на подбор
С достоинством спесивым
Самодовольный пол,
считающийся сильным!
Как равнодушны вы, и как же вы противны,
Изнеженные львы,
Затасканные тигры,
Глядящие людьми, стареющие телом.
Да где он, черт возьми,
И в самом деле - где он?
Скорая помощь по городу, словно по полю
Голос вселенской беды, будто флаг вознеся
Господи, может быть, что-то случилось с тобою
Улица вся оглянулась и
Замерла вся
Воплем тугим переполнено сердце и память
Он оглушает: "Успеть бы, успеть бы, успеть!"
Вновь с телефонного диска срывается палец.
Скорая помощь пронзает застывший проспект
Мир озирается, прости любовь о спасенье
И до сих пор, неподвластны толпе докторов
Рушатся самые прочные дружные семьи
А у певицы горлом не песня, а кровь.
Голос несчастья над городом мечется снова
Странно, что в эти минуты, всему вопреки
Веришь в извечную помощь тихого слова
В скорую помощь протянутой доброй руки.
Ну, приди же, любимый, приди
Одинокой мне быть запрети
За собою меня поведи
Приходи, прошу, приходи
Стрелки глупые торопя, не придумывая ничего
Я уже простила тебя
Повелителя своего
Все обычно в моей мечте
И желаю - совсем не вдруг
Быть распятою на кресте
Осторожных и сильных рук.
Чтобы стало нам горячо,
А потом - еще горячее
И уткнуться в твое плечо
И проснуться на этом плече.
Вот видишь, тебя и любимым назвать я успела
Не надо бы сразу,
Ведь лучше - когда - постепенно
Ведь лучше - потом, лучше - после
Любимый, послушай, ведь лучше?
Ну, где я найду это - самое лучшее
О, если бы знал ты, как странно и дико давать о себе
объявленье в газету:
"Блондинка, вполне симпатичная, стройная, среднего роста
Ее интересы - домашний уют и природа
Имеет профессию... Ищет надежного друга..."
О, если бы знал ты, как все это пошло и трудно.
Порой в темноте рассуждаю я очень спокойно -
Пройдет одиночество это,
Наступит другое
настанет пора и закружатся листья из меди
В окошко мое постучит одиночество смерти
Нет, я не пугаюсь, я знаю, что время жестоко.
Я все понимаю, и все принимаю, но только...
Тому одиночеству я не желаю сдаваться
Хочу быть любимой, живою хочу оставаться,
Смеюсь над другими, и радуюсь
Дням и рассветам,
И делаю глупости
И не жалею об этом
Дышу и надеюсь.
О, господи, как это больно!
Я вот она - вся пред тобою.
Слова мне скажи, ну, пожалуйста, нет больше мочи
Слова говори мне любые, какие захочешь, чтоб только не молча,
любимый, чтоб только не молча
Слова говори мне...
Без этого радость - не в радость
Скажи, что со мной хорошо и что я тебе нравлюсь
Скажи, что ты любишь меня, притворись на мгновенье!
Скажи, что меня не забудешь, соври !- я поверю.
А может, просто плюнуть и уйти
И пусть его терзают угрызенья!
Ну-ну, шути, родимая, шути, - нашла ты славный повод для веселья.
Останусь, чтобы волю испытать. Еще немного подождем, помедлим...
Ведь женщины давно привыкли ждать.
Чего-чего, а это мы умеем!
Птицы спрятаться догадаются
И от снега укроются.
Одинокими не рождаются
Ими после становятся.
Ветры зимние вдаль уносятся
И назад возвращаются.
Почему, зачем, Одиночество,
Ты со мной не прощаешься?
Пусть мне холодно и невесело
Все стерплю, что положено...
Одиночество, ты - профессия до безумия сложная.
Ночь пустынная, слезы затемно, тишина безответная.
Одиночество - наказание, а за что - я не ведаю.
Ночь окончится. Боль останется. День с начала закрутится.
Одинокими не рождаются. Одиночеству - учатся.
Ну, приди же, любимый, приди.
Одинокой мне быть запрети.
За собою меня поведи.
Приходи, прошу, приходи.
Задохнувшись, к себе прижми.
И на счастье, и на беду.
Если хочешь - замуж возьми
А не хочешь - и так пойду.
Слово то какое... замуж..
Сладкий дым. Лишь бы он пришел. А там уж - поглядим.
Пусть негусто в смысле денег у него.
Приголубим, приоденем - ничего!
Лишь бы дом мой, дом постылый, не был пуст!
Пусть придет - большой и сильный. Курит - пусть!
Спорит, ежели охота, пусть храпит.
Так спокойно, если кто-то рядом спит.
Хорошо бы пил не очень и любил.
Хоть немножечко, а впрочем - лишь бы был...
Без него теперь мне точно нет житья.
Да зачем я так, да что ж я! Что же я!
Черт с тобой, не приходи, вспоминать - и то - противно!
Сгинь, исчезни, пропади,
Я-то! Нюни распустила! Не желаю подбирать
Со стола чужие крохи
Если вновь захочешь врать
Ври уже другой дурехе.
Ишь, нашелся эталон! Я в гробу таких видала!
Тоже мне - Ален Делон поселкового масштаба
Бабник, только и всего! Трус! Теперь я точно знаю!
Он решил, что на него - я!- свободу променяю.
Думал, баба влюблена! Что не вышло? Ешьте сами...
Вашей милости цена - три копейки на базаре.
Я везде таких найду.
Десять штук - на каждый вечер.
Не звони, не подойду.
А напишешь, не отвечу...
Как без тебя, как?
Был ты синицей в руках.
Что без тебя я? Словно земля ничья...
Стонет моя боль... Я бы пошла за тобой
Шла бы, закрыв глаза. Тихая, как слеза.
Мне без тебя как птицей стать в облаках?
Реять в ночной темноте - крылья уже не те.
Злую печаль пью, злюсь на судьбу свою
Вижу ее свет - есть ты там, или нет?
Мечется мой крик, он от других скрыт
Боль отдается в висках...
Как без тебя, как...
Стану верной женою -
Не пройди стороною, буду верной женою.
Над судьбой и над домом стану солнышком добрым -
Над судьбой и над домом.
Хочешь, буду сестрою, от несчастья прикрою
Хочешь, буду сестрою?
Скажешь - буду рабыней, если только любимой,
То могу и рабыней...
Кто может чуду приказать - Свершись!
От собственного крика холодея
Мне кажется, я жду уже всю жизнь
Мне кажется, я жду почти с рожденья.
Я буду ждать до самого конца
Я буду ждать за смертью и за далью.
Во мне стучат сестер моих сердца
Сестер по жизни и по ожиданью.
В этот час миллионы моих незнакомых сестер
Ничего не сказав, никому и не в чем не покаясь,
Ожидают мгновенья взойти на костер
На костер настоящей любви и сгореть, улыбаясь
В этот час мои сестры на гребне такой высоты
Простирают в бессмертье зовущие нежные руки
Не придется вам пусть никогда ждать любимых с войны
Ждать любимый своих под часами надежды и муки.
В этом взрывчатом мире забытой уже тишины,
где над всеми бессонное время летит безучастно,
Не придется вам пусть никогда ждать любимых напрасно.
Рядом с бронзой царей, разжиревших на лжи и крови.
Рядом с бронзой героев, рискнувших собой в одночасье,
Должен выситься памятник женщине,
Ждущей любви.
Светлый памятник женщине, ждущей обычного счастья.
Вновь приходит зима в круговерти метелей и стуж
Вновь для звезд и снежинок распахнуто небо ночное.
Я дождусь, обязательно счастья дождусь
И хочу, чтобы вы в это верили вместе со мною.
ну, приди же, любимый, приди...
Вновь для звезд и снежинок распахнуто небо ночное.
Я дождусь, обязательно счастья дождусь.
И хочу, чтобы вы в это верили вместе со мною.

Ну приди же любимый, приди...
Αναμονή
(μονόλογος γυναίκας)

Λάθος μου, που ήρθα πρώτη,
Έπρεπε ν’ αργήσω,
Πιο μακρινή πορεία να δρομολογήσω,
Για να μην ντροπιάσω τον ιππότη.
Ερχόμουν, σαν να είχα εξετάσεις,
Τις ημέρες μετρούσα από τη Δευτέρα.
Οι ημέρες αυτές σαν μες στην ερημιά οάσεις,
Σαν της παράστασης η πρεμιέρα.
Λοιπόν, δεν ήρθε. Ανδροκρατία…
Άκαιρα βιάστηκα τόσο,
Αφού έχω να ‘ρθω στο ραντεβού εικοσαετία,
Έπρεπε να πάω κάπου να τσιμπολογήσω.
Για να δούμε, τι θα γίνει;
Τι κρίμα! Έπρεπε, έπρεπε ν’ αργήσω.
Τι ηλίθια! Έκανα κόμμωση, φόρεσα καινούριο παλτό,
Έτρεχα σαν κοπέλα. Τερμάτισα πρώτη. Το έπαθλο δεχτό…

Μοντέρνα γυναίκα, ύπαρξη δελεαστική,
Πότε θλιμμένη και σκεπτική, πότε φωτεινή και εορταστική.
Ν’ αποδείξουν τις αδυναμίες της, να εμποδίζουν τις φιλοδοξίες της,
Άδικα οι άνδρες προσπαθούν, μάταια προσδοκούν.

Μοντέρνα γυναίκα, ύπαρξη δελεαστική,
Απ’ τα σουρτα-φέρτα βασανισμένη, αλλά όπως πάντα θεϊκή,
Χρειάζεται δυνάμεις μυϊκές και της διάνοιας,
Για της φροντίδες της εργασίας και της οικογένειας έγνοιες.
Όλα στον κόσμο γνώρισε, όλες τις δυστυχίες πέρασε
Και έμεινε αίνιγμα η σύγχρονη γυναίκα.

Ο Ρωμαίος μου δεν φαίνεται ακόμη.
Τι άλλο, να περιμένω;
Το δικό του συγνώμη;
Πολλές φορές την ειλικρίνεια μου πνίγω,
Αφού, να είσαι, είναι θεμιτό,
Κοκέτα λίγο,
Και απρόσιτη αρκετά.
Να φαίνεσαι αμέριμνή, κοιτάζεις
Λουλούδια για τον εαυτό σου ν’ αγοράζεις,
Επίσης για τον εαυτό σου πλένεις, μαγειρεύεις
Και το διαμέρισμα
Με ζήλο άχρηστο να συμμαζεύεις.
Την φίλη σου να τηλεφωνείς, την παντρεμένη και ευτυχισμένη,
Να έχεις φήμη της σοφής, να είσαι διαβασμένη,
Με προσοχή, ν’ ακούς τα λόγια,
Να συμφωνείς, δίχως λογομαχία: «Βεβαίως έχεις δίκαιο,
Οι άνδρες τώρα είναι σκέτη δυστυχία…»
Και το ακουστικό να βάζεις κάτω ήρεμα και κουρασμένα,
Και τα δόντια σφίγγοντας να ζεις αφηρημένα.
Να βασανίζεσαι μόνη, σαν βότανο ξεχασμένο
Και να περιμένεις τα επόμενα γενέθλια τα καταραμένα,
Και τον καθρέπτη να κοιτάς,
Που εμφανιστήκαν οι ρυτίδες ενωρίς.
Τον εαυτό σου να λυπάσαι,
Ενώ συχνότερα να μισείς.
Να κουβαλάς την θλίψη σου,
Να παίζεις με τη μοίρα σου παιχνίδια τυχερά,
Να κλαίς της νύχτες…
Και το πρωί να είσαι μια χαρά!
Πας στη δουλειά, και να, σαν να στήσανε ενέδρες,
Παντού στους δρόμους,
Ορίστε! Οι άνδρες!
Λεβέντες όλοι,
Με κομπασμό ψυχρό.
Αυτάρεσκο φύλο,
Που θεωρείτε ισχυρό!
Πόσο αδιάφοροι και απεχθείς,
Μαλθακοί λέοντες,
Τετριμμένοι τίγρεις.
Όλοι σαν κοιλιόδουλοι, κι ο μαρασμός ανθεί…
Μα που είναι αυτός; Να πάρει ο διάβολος!
Στ’ αλήθεια, τελικά θα ‘ρθει;

Δίπλα μου κραυγάζοντας, η άμαξα του ΕΚΑΒ τρεχάτη,
Και η φωνή της προμηνύει δεινά.
Ο Παντοδύναμε! μήπως ο δικός μου έπαθε κάτι;
Και το ασθενοφόρο χάθηκε στο πουθενά…

Πού είσαι αγάπη μου, σε περιμένω!
Να είμαι μόνη, μη μου επιτρέπεις,
Όπου θέλεις μαζί σου θα πηγαίνω.
Έλα! Σε ικετεύω τη ζωή μου ν’ ανατρέπεις,
Τον ωροδείκτη επισπεύδοντας, με ανοιχτή την αγκαλιά,
Ενώ συγχώρησα εσένα, τον δικό μου βασιλιά.
Το όνειρό μου απλό κι αθάνατο,
Επιθυμώ να είμαι η παθών,
Να είμαι σταυρωμένη με γλυκό θάνατο
Των προσεκτικών και δυνατών χεριών.
Για να νιώσουμε ο ένας του άλλου τη θέρμη
Κι αν συμβαίνει αυτό στη γη πανέρμη,
Και να χώνομαι στο δικό σου ώμο,
Και πάνω σ’ αυτόν τον ώμο να ριζώνω.

Ώ! Να ήξερες, πόσο παράξενο και παράλογο
Είναι να γράφεις αγγελία στην εφημερίδα:
«Συμπαθητική ξανθιά, λυγερή, μεσαίου αναστήματος.
Τα ενδιαφέροντά της: ή άνεση του σπιτιού και η φύση.
Έχει επάγγελμα… Ψάχνει αξιόπιστο φίλο…»
Αχ! Να ήξερες, πόσο όλο αυτό είναι δύσκολο και χυδαίο.

Γελάω με άλλους και χαίρομαι,
Ημέρες και νύχτες ονειροβατώ,
Με τις βλακείες μου ντοπάρομαι,
Και δεν λυπούμαι γι’ αυτό.
Αναπνέω και ελπίζω.
Ω, Κύριε… γιατί αυτά τα βάσανα!
Καλέ μου! Είμαι εδώ μπροστά σου,
Πες μου κάτι σε παρακαλώ,
Πες μου λόγια, όποια θέλεις.
Αγαπημένε μου, μόνο μη σιωπάς,
Λόγια σου θέλω να ακούσω…
Χωρίς αυτά και η χαρά δεν είναι χαρά.
Πες ότι μαζί μου νιώθεις υπέροχα, ότι σου αρέσω,
Πες μου, ότι μ’ αγαπάς, προσποιήσου για μια στιγμή!
Λέγε, πως δε θα με ξεχάσεις, πες ψέματα! Θα σε πιστέψω!

Μήπως ήρθε ο καιρός να τα φτύσω και να φύγω,
Και ας τον βασανίζουν οι τύψεις!
Όχι! Όχι! Αστειεύομαι λίγο,
Δεν έχω δυνάμεις για ρίψεις.
Θα μείνω, οι γυναίκες συχνά τη θέλησή τους κομποδένουν.
Ακόμη λίγη υπομονή, δαμάζοντας τη γκρίνια…
Αφού οι γυναίκες από καιρό έμαθαν να περιμένουν,
Πολλά μπορούμε, αλλά σ’ αυτό ήμαστε σαϊνια.

Πού είσαι αγάπη μου, σε περιμένω!
Να είμαι μόνη, μη μου επιτρέπεις,
Όπου θέλεις μαζί σου θα πηγαίνω.
Έλα! Σε ικετεύω τη ζωή μου ν’ ανατρέπεις,

Θέλω στην αγκαλιά σου να παραδίνομαι,
Και τη θλίψη μου να καταστέλλεις.
Αν θέλεις σύζυγός σου γίνομαι,
Είμαι δικιά σου κι αν δεν θέλεις.
Με όνειρο ασχολούμαι… Μόνο ας έρθει λαχταρώ!
Και μετά θα δούμε…
Ας μην έχει λεφτά θα του προτείνω.
Θα του δείχνω στοργή, θα τον ντύνω!
Μόνο το σπίτι μου, το σπίτι μισητό, να μην είναι κενό!
Να ‘ρθει μεγάλος, δυνατός, και ας καπνίζει τσιγάρο φθηνό!
Ας διαφωνεί όσο θέλει, ας ροχαλίζει,
Τόση γαλήνη, όταν κάποιος δίπλα … πολυφωνίζει.
Καλό να έπινε – λίγο, και λίγο ήθελα αγάπη-οξυγόνο,
Έστω και μια στάλα… Εξάλλου ας είναι μόνο…
Τώρα χωρίς αυτόν η ύπαρξή μου δεν θα είναι ζήση.
Τι λέω; Τι έπαθα; Μια μουρλή σκλάβα, που βρήκε τη λύση!;

Άιντε, στο διάολο! Είσαι απεχθείς, κι απ’ τη μνήμη μου θα σε σβήσω!
Εξαφανίσου, γίνε άφαντος, να χαθείς!
Απαράδεκτη! Στέκομαι και μυξοκλαίω!
Δε θέλω ξένα αποφάγια.
Πως κατάφερες; Παραλίγο να καταρρέω.
Μήπως μου έκανες μάγια;
Για δες εκεί – προϊόν! Πρότυπο μέτρων και σταθμών.
Για δες τον, το σύμβολο του σεξ, ο Αλέν Ντελόν!
Δειλός γυναικάς! Τι ωραία! Τον ξεχνάω, μια και έξω!
Αυτός κατάλαβε, ότι γι’ αυτόν, εγώ! Την ελευθερία μου θ’ αλλάξω;
Νόμιζε ότι το γύναιο είναι ερωτευμένο και θα υποδουλωθεί…
Ενώ η τιμή του, η καλή, μια πεντάρα τσακιστή.
Σίγουρα θα βρω άνδρα μαζί του να πλαγιάσω.
Την απαλλαγή μου από ‘σένα θα γλεντήσω.
Μην τηλεφωνείς, δε θα πλησιάσω,
Και αν θα γράψεις, δε θα απαντήσω…

Πως χωρίς εσένα, πως;
Θα είμαι σαν ένας ήλιος θαμπός.
Τι είμαι εγώ χωρίς εσένα; Σαν κακοφτιαγμένη παρθένα…
Δεν είμαι θηλυκό απαθές, μαζί σου θα πήγαινα όπου θες,
Θα ερχόμουν με μάτια κλειστά, ακολουθώντας τον δρόμο ψηλαφητά.
Τη θλίψη μου την κακή βιώνω, και με την μοίρα μου θυμώνω,
Σε ψάχνουν τον ματιών μου οι κόχη. Είσαι εκεί ή όχι;

Η κραυγή μου η σιωπηλή, μέσα μου ζει και απειλεί,
Πόνο εκπέμπει της καρδιάς ο πομπός…
Πως χωρίς εσένα, πώς;

Θα είμαι πιστή γυναίκα.
Μην περνάς δίπλα, θα γίνω αφοσιωμένη γυναίκα.
Θέλεις να γίνω αδερφή;
Θα σε ανεβάσω στην κορφή.
Θέλεις να γίνω αδερφή;
Πες και θα είμαι σκλάβα,
Και θα σε αγκαλιάσω σαν καυτή λάβα.
Μάλιστα, μπορώ και ως αγαπημένη σκλάβα…

Πάνω στο θαύμα κανένας δεν έχει την επιρροή,
Και ούτε το φέρνει της ελπίδας η αναγέννηση,
Μου φαίνεται πως περιμένω όλη τη ζωή,
Μου φαίνεται πως περιμένω απ’ την γέννηση.
Θα περιμένω μέχρι την τελευταία εκπνοή,
Θα περιμένω και μετά από το θάνατο.
Ακούω των γυναικείων καρδιών την τραγική βοή,
Και η αναμονή μου είναι το μοναδικό μου μεροκάματο.
Αυτήν την ώρα εκατομμύρια αδελφές μου αναμένουν
Ονειροπολώντας, και την ίδια τη ζωή αμελώντας,
Περιμένουν τη στιγμή στην πυρά ν’ ανεβαίνουν,
Στη φωτιά της αγάπης μοναδικής,
Και να γίνονται στάχτη, χαμογελώντας.
Αυτήν την ώρα οι αδελφές μου
Στον κόσμο τον ετοιμοπόλεμο,
Απλώνουν τα τρυφερά τους χέρια,
Για τον σταματημό των ερίδων.
Μην τύχει να περιμένετε
Τους αγαπημένους σας από τον πόλεμο,
Ή να τους περιμένετε κατ’ απ’ τα ρολόγια
Των βάσανων και των ελπίδων.
Σ’ αυτόν τον κόσμο τον εκρηκτικό,
Με των αισθημάτων την έξαρση,
Που πάν’ απ’ τα πάντα πετάει
Ο άγρυπνος και απαθής χρόνος,
Ας μην κυριαρχήσει της μάταιης αναμονής ο πόνος.
Δίπλα στο μπρούντζο των αυτοκρατόρων,
Φουσκώνουν απ’ την έπαρση.
Δίπλα στο μπρούντζο των ηρώων,
Που έδειξαν μεγαλοψυχία,
Πρέπει να υψώνετε μνημείο
Στη γυναίκα που περιμένει την αγάπη-λαχείο.
Φωτεινό άγαλμα στη γυναίκα που περιμένει την ευτυχία.
Ο χειμώνας ήρθε με της παγωνιάς το κρύο το τσουχτερό,
Ενώ μετά ο θέρος μας αγκάλιαζε με αεράκι το ζεστό.
Μέχρι το τέλος θα περιμένω, ως που την τύχη μου θα βρω,
Κι όλους εσάς παρακαλώ, μαζί μου να πιστεύετε σ’ αυτό.

Πού είσαι αγάπη μου, σε παρακαλώ…