HOME

ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ


 

Γκαλίνα Πολίνσκαγια

1974 - 

        Ρωσίδα ποιήτρια, που από το 2009 ζει στην Ελλάδα. Νομίζω πως η καταπληκτική λυρική και φιλοσοφική της ποίηση έχει ως πηγή το δυνατό και ανεξάρτητο της χαρακτήρα, που διαμορφώθηκε μέσα στις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης στην πρώην Σοβιετική Ένωση.
Έχει συμβεί με πολλούς καλλιτέχνες: εγκαταλείποντας τον Τόπο τους χάνουν κάτι που τους κάνει σπουδαίους. Ειλικρινά εύχομαι να μην συμβεί αυτό με την ταλαντούχα ποιήτρια Γκαλίνα Πολίνσκαγια.

Γ. Σοϊλεμεζίδης

 

 

Ξέρεις, ίσως...
Δεν έχω θέση
Δαχτυλίδι με τοπάζι
Θα ξαναγεννηθώ
Το πεπρωμένο
Είναι παράξενο
Όνειρο
Ευχαριστώ για την αγάπη
Συνέλευση της Φύσης
Ανήκουστα τραγούδια
Δέντρα χωρίς ρίζες
Λόγια-δολώματα
Γράμματα σ' Εσένα
Που ήσουνα εσύ;

 

 


 

А может, знаешь...

Зачем нам столько ветра, так много неба?
В нем звезды утонут, заблудятся птицы.
А наша жизнь лишь иллюзия, небыль.
Мы заняты слишком, чтобы просто влюбится

А может, знаешь…
Ты просто не совпадаешь
С моим представленьем
О счастье и горе,
Ты так прекрасно все вокруг разрушаешь,
А я очень плохо строю. 

Зачем нам столько света, так много солнца?
Слепцы все равно никогда не прозреют.
А уходящий? Разве он обернется?
Такие, как ты никогда не стареют.

А может, знаешь…
Ты просто не совпадаешь 
С моим представленьем
О линиях жизни.
Ты по ладони всю судьбу прочитаешь,
А я же читаю мысли. 

Зачем нам столько миров параллельных? 
Мы в своем доме толком жить не умеем. 
Так много ран… но они не смертельны.
Смерть обещали, когда сможем, созреем. 

А может, знаешь…
Ты просто не совпадаешь 
С моим представленьем 
О запахе хлеба. 
Ходить ты учишься, ты почти не летаешь,
А мне не дойти до неба... 

07.06.09

 

Ξέρεις, ίσως...

Τι να κάνουμε τόσο αέρα και τόσο ουρανό;
Εκεί τα άστρα θα χαθούν στα υψηλά, 
Και η ζωή μας σαν το φόβο αδειανό,
Δεν έχεις χρόνο ούτε για τον έρωτα δειλό.

Ξέρεις, ίσως…
Απλά δε συμπίπτεις
Με τη δική μου ιδέα
Για την ευδαιμονία και την οδύνη.
Εσύ τόσο όμορφα τα καταρρίπτεις, 
Που χάνω στον εαυτό μου την εμπιστοσύνη.

Τι να κάνουμε τόσο φως και τόσο ήλιο,
Αφού δεν πρόκειται να αναβλέπουν οι τυφλοί.
Γνωρίζεις καλά τον σπαραγμό εμφύλιο
Και κουβαλάς τη ζωή διπλή.

Ξέρεις, ίσως…
Απλά δε συμπίπτεις
Με τη δική μου ιδέα
Για της ζωής την γραμμή.
Εσύ απ’ την παλάμη μου την μοίρα αποκαλύπτεις,
Ενώ εγώ διαβάζω της σκέψης σου τη διαδρομή.

Τι να κάνουμε τόσους κόσμους παράλληλους
Αφού μέσα στο σπίτι δεν ξέρουμε να ζούμε.
Γεμίσαμε πληγές αμέτρητες,
Τον θάνατο περιμένοντας, ψευτοζούμε.

Ξέρεις, ίσως…
Απλά δε συμπίπτεις
Με τη δική μου ιδέα
Για του ψωμιού τη μυρωδιά.
Εσύ την τρυφερότητα υποκρύπτεις,
Ενώ εγώ απογυμνώνω την καρδιά.

 

 


 

Нет мне места в одиночестве твоем,
И в свое я тоже не пускала. 
Так и ходим порознь вдвоем,
У прохожих вызывая жалость. 

Мятный чай, жасмин и сигареты…
Кто нас не пускает на свободу? 
Я способна рисовать портреты,
Заговаривать умею воду. 

Ты ж молчать умеешь лучше всех,
Улыбаться так, что гаснет небо….
Слышишь, дорогой мой человек,
Ты последний, кто меня не предал.

Δεν έχω θέση

Δεν έχω θέση μέσα στην δική σου μοναξιά
Και στην δική μου δε σε άφησα να μπεις.
Ακόμα κρατάμε την περήφανη κορμοστασιά
Την απόγνωσή μας να μην καταλάβει κανείς.

Της κοινωνίας νόμοι; Κωδικοί γενετικοί;
Τι είν’ αυτό που μας μουδιάζει;
Είμαι γυναίκα με ευοσμία αιρετική
Και ο σκοπός μου τα μέσα αγιάζει.

Εσύ καλύτερα απ’ όλους ξέρεις να σιωπάς, 
Ανοίγεις πύλες με χαμόγελο-φυρμάνι.
Μες στην καρδιά μου ζεις ως πράος βασιλιάς
Ο μόνος που δε μου φόρεσε ακάνθινο στεφάνι.

 

 


 

 

Топаз

Сияли свечи как-то раз
Как смысл божий.
А в перстне плавился топаз
От жара кожи.

Небрежно грел в руке бокал,
Словно синицу.
А ветер выл и танцевал…
Мне это снится.

Мне дела нет до твоих ран.
Мой век проходит.
Возьми мой верный талисман,
Он не подводит. 

Я расскажу тебе потом,
Как больно было.
Как оставляла я свой дом
И уходила.

Невыносимо стало жить
На перекрестке.
Как много хочется забыть…
Как было б просто!

Сияли свечи как-то раз
В ночных объятьях,
А в перстне плавился топаз,
И тёк на платье… 

 

Δαχτυλίδι με τοπάζι

Το πάθος λάμπει στη ματιά, 
Θεού βολίδα.
Και το τοπάζι έλιωνε 
Απ’ την επιδερμίδα.

Το ροδοκόκκινο κρασί 
Μες στο ποτήρι,
Ζεστό απ’ την ανάσα μου,
Τη μοίρα φθείρει.

Μου δείχνεις μερικές ουλές, 
Που μαρτυρούνε.
Δικές μου ανοιχτές πληγές
Αιμορραγούνε.

Θα πω τι πόνο έφαγα, 
Για την πικρίλα.
Πώς άφησα τη χώρα μου 
Στην κατρακύλα.

Αφόρητη παλιοζωή
Στο σταυροδρόμι.
Τα πάντα θέλω να ξεχνώ,
Χαρές ακόμη.

Το πάθος σβήνει στη ματιά,
Αδιαφορία.
Και το τοπάζι αντηχεί,
...ελευθερία.

 

 


 

 

 Пахнет море то арбузом, то фиалкой.
Тают горы в синей полумгле. 
Мне уже не больно и почти не жалко,
Что любви не будет на моей земле. 

Мраморной скульптурой стынут мои чувства, -
Станут украшеньем в чьем-нибудь саду. 
Облачный театр – образец искусства.
Браво режиссеру. Как его зовут?

В море брошу сердце, нищему – монету,
И в чужих улыбках тихо растворюсь.
Дотлевает лето в окончанье света…
Не скучай. Скульптурой мраморной вернусь. 

11.07.09

Θα ξαναγεννηθώ

Μέσα στην άγρια λαοθάλασσα τραβούσα τα κουπιά,
Κανένας δεν είχε ακούσει την κραυγή μου.
Ήδη δεν νιώθω πόνο, δεν λυπάμαι πια,
Πως η αγάπη δε θα ζει ποτέ στη γη μου.

Πάγωσαν τα αισθήματά μου σαν πέτρινο γλυπτό,
Θα γίνουν στόλισμα σε κάποιο κήπο.
Και πλησιάζοντας την προτομή μου εν κρυπτώ
Θ’ ακούς της καρδιάς μου τον κτύπο.

Στην λαοθάλασσα ως κύμα θα υψωθώ, 
Θα διαλυθώ μες στα χαμόγελα των άλλων.
Θα ξαναγεννηθώ ως ύψιστο αγαθό
Στις ψυχές των μικρών και μεγάλων.

 

 

 


 

 

 Небрежно брошены на землю тени,
Вечерний воздух теплый и густой.
И небо, – цвет опала и сирени, - 
Как будто океан над головой. 

Ты улыбаешься светло и безмятежно.
Ты лучше всех, сиятельный мой враг. 
Ты жизнь мою так убиваешь нежно…
Никто не смог, не догадался – как. 

Благодарю тебя, благодарю, мой ясный.
Хоть ты разбросан в множестве людей, 
Но лик твой четкий, мраморно прекрасный,
Я знаю от начала своих дней. 

Ты видишь, падают на землю тени?
Уйдем от них. Пускай себе лежат. 
Я море покажу тебе, мой черный гений.
И выпить предложу на брудершафт. 

Оно стеклянное, оно совсем живое.
Что лучше, чем сидеть на берегу? 
Ты будешь пить всё красное, густое,
И знать, что никуда не убегу. 

14.06.09
Το πεπρωμένο

Αμέριμνα πετάχτηκαν οι σκιές στη γη, 
Θερμοπικνός ο βραδινός αέρας μες στη σιγή. 
Σε χρώμα πασχαλιάς ο ουρανός,
Σαν παν’ απ’ τα κεφάλια μας, ωκεανός.

Χαμογελάς αυθόρμητα για την υπακοή μου, 
Είσαι ο κάλλιστος, λαμπρέ μου εχθρέ. 
Με τέτοια τρυφερότητα σκοτώνεις τη ζωή μου
Και προχωράς αδίστακτος καρέ καρέ.

Σ’ ευχαριστώ αγάπη μου μοιραία, 
Αν και διασκορπισμένος μέσα σε πολλούς, 
Όμως η όψη σου αρρενωπή, μαρμαρινοωραία
Από μικρή με επισκέπτεται κατά καιρούς.

Το σούρουπο γεμίσανε οι σκιές βαριές, 
Τις νύχτες μου, τα όνειρα τα ηδονικά. 
Συνοδοιπόρος μου σε όλες τις ανηφοριές, 
Εσύ ο μαύρος άγγελος με μάτια μελαγχολικά.

Είσαι του πεπρωμένου σκοτεινού μου το ντεμπούτο, 
Εσύ θα φέρεις στη ζωή μου τα αμέτρητα δεινά. 
Θα πιω μαζί σου το ποτήρι τούτο, 
Δεν πρόκειται να φύγω πουθενά.

 

 


 

 

 Это странно

Это больно,
Когда свечу подносят к руке,
Когда пальцы огонь лижет.
Это странно,
Когда ударяют тебя по щеке
Ни за что,
Просто ты находился ближе.
Это трудно
Идти против ветра и против молвы
Когда все говорят: "Ты чужой!"
Это страшно -
Бояться своей высоты
И затоптанным быть толпой.

1998

 Είναι παράξενο

Πονάει,
Όταν με κερί δοκιμάζουν την αντοχή
Και η φωτιά τα δάχτυλά σου γλύφει.
Είναι οδυνηρό, 
Όταν σε χαστουκίζουν, 
χωρίς να νιώθεις ενοχή
Και ζεις με σημάδι, που τίποτα δεν το εξαλείφει.
Είναι δύσκολο, 
Να πας ενάντια στον άνεμο και του Κακού το Διάστημα, 
Όταν όλοι ουρλιάζουν «Είσαι ξένη!».
Είναι φοβερό, 
Να καταριέσαι το τρανό σου ανάστημα
Και να σε ποδοπατάνε οι πυγμαίοι προκομμένοι.

 

 


 

 

Сон

Мой сладкий сон, несбыточный и нежный,
Пришел ко мне однажды наяву,
Он был святым и был порочно грешным,
И несказанно светлым на ветру.

Пришел он юношей с летящими кудрями, 
Со взглядом дьявола, улыбкою Христа,
Зацеловал, зацеловал словами
И замер строчкой в сумраке листа.

1999

Όνειρο

Το γλυκό όνειρο χιμαιρικό και τρυφερό
Με επισκέφθηκε μια μέρα στο ξύπνο.
Ήτανε άγιο και ακόλαστα αμαρτωλό
Και υποσχέθηκε ότι θα ξαναρθεί στον ύπνο.

Ήρθε ως νεαρός με κατσαρά μαλλιά, 
Με τη ματιά του δαίμονα, χαμόγελο Χριστού,
Αγκαλιοφίλησε, την ψυχή μου σφραγίζοντας
Και ως μαύρη αράδα κοκάλωσε
Την ασπράδα του φύλλου τονίζοντας.

 

 


 

 

 Спасибо за любовь

Спасибо за любовь, в ней было так легко,
Уютно и спокойно, словно в шали. 
И дни текли, как будто молоко
С едва заметным привкусом печали. 

Прощай, любимый мой. Господь тебя храни.
Благодарю, сердечное спасибо
За эти тихо прожитые дни
И за уменье уходить красиво. 


09.05.07
 Ευχαριστώ για την αγάπη

Ευχαριστώ για την αγάπη με συναίσθημα ζεστό, 
Ήσουν του έρωτα ο άξιος μεσσίας,
Και οι ημέρες έτρεχαν σαν μέλι ρευστό
Με ελάχιστη γεύση πικρίας.

Αντίο! Φτάσαμε σε όλες τις ακμές.
Ευχαριστώ, αγάπη μου τυχαία,
Για τις αξέχαστες στιγμές
Και για την επιδεξιότητα να αποχαιρετάς ωραία.

 

 


 

 

Коммунистическая природа

Товарищ дерево, зачем вы проросли
И мне собою заслонили солнце?
Товарищ солнце, в вас полно любви,
Сверкните мне сюда, в заросшее оконце.

Товарищ птица, вы бы помолчали,
Я без советов разберусь - кто свой!
Товарищ туча, в вас полно печали,
Не дуйтесь над моею головой.

Товарищ озеро, плесните мне воды,
В бокал, сюда... ну, что вы мимо льете?!
Товарищи, давайте все сюды,
У нас собрание в коммунистической природе!

Товарищ заяц, хватит вам косить,
Морковь всю вашу кроликам раздали.
Товарищ лев, не надо мне дерзить,
И не таких, поверьте, укрощали!

Товарищ вьюга, не метите здесь,
Вы видите, у нас идет собранье?
Вы можете пройти и тихо сесть
И помните, что золото молчанье.

Συνέλευση της Φύσης

Κύριε δένδρε, γιατί μεγάλωσες τόσο
Και κρύβεις τον ήλιο από μένα;
Κύριε ήλιε μην κάνεις τον καμπόσο, 
Καιρός για να φωτίσεις κανένα!

Κύριε πτηνέ, τι τιτιβίζεις ασταμάτητα;
Δε θέλω συμβουλές από κανένα!
Κύριε σύννεφε, γιατί βροντοφωνάζεις ακράτητα;
Εδώ δεν είναι του πολέμου η αρένα!

Κύριε πέλαγε μας κούφωσες με τα Μποφόρ σου!
Κάτσε φρόνημα! Χρειάζεσαι εκπαίδευση!
Κύριε έλατε, και όλοι οι άλλοι ελάτε εδώ!
Έχουμε σήμερα της Φύσης τη συνέλευση!

Κυρία οχιά, τι σίζεις απειλητικά;
Αυτό θα γραφτεί στο ποινικό σου μητρώο!
Κύριε λέοντα κόψε τον βρυχηθμό!
Μάλιστα, είσαι “βασιλιάς”, όμως των ζώων!

Σ’ αυτή τη συνέλευση πρόεδρος είμαι εγώ, ο άνθρωπος! 
Εσείς έχετε μόνο το δικαίωμα ν’ ακούτε!
Τον άνθρωπο πρέπει να περιβάλλετε με ανέσεις!
Και πάντα να τον υπακούτε!

 

 


 

 

Свет мерк, а голоса звенели
За окнами как серебро.
Обрывки лиц, клочки метели
Черновики все – набело…
Писать, пока не душат слезы,
Вычеркивать все адреса.
Весну приблизить. Ахнут грозы!
Не слезы будут, а роса.
Назначить встречи, расставанья,
В асфальте прорастить цветок…
И все сказать одним молчаньем
Так, как никто еще не смог.
Ανήκουστα τραγούδια

Ο ήλιος σιγοέσβηνε, φωνές κουδούνιζαν
Σαν κάτι αργυρό.
Κομμάτια από φάτσες με βασάνιζαν, 
Τα πρόχειρα στο πυρ μοχθηρό.
Θα γράφω μες στον δακρύων το πνιγμό,
Θα αφανίζω όλων τα τηλέφωνα,
Θα κουφαθείτε από το δικό μου στεναγμό
Αλλά η βροντή θα ακουστεί χαμηλόφωνα.
Μετά ο χρόνος θα φέρνει την ανατροπή, 
Πάνω στον άσφαλτο θα μεγαλώσω λουλούδια,
Τα πάντα θα πω με σιωπή, 
Θα είναι τα ανήκουστα τραγούδια.

 

 


 

 

Деревья без корней.

От дома и сада остался лишь пепел,
От друзей и родных – фотоальбом.
Лучше там, где ни разу не был: 
Солнце светит и ночью и днем. 

Деревья без корней
Уносят реки в чужие страны. 
В ином потоке дней
Всё крепче кожа, да глубже раны. 

Вернуться, повидать… да что-то не пускает,
Наверно, в постаревшем дворе не хватит слёз.
В воспоминаньях всё по новой проживая,
Ты знаешь – корень сломлен, а новый не отрос. 

Деревья без корней
Несут все дальше седые реки.
Чтоб соль грядущих дней
В виски впиталась раз и навеки.
Δέντρα χωρίς ρίζες

Μόνο στάχτη έμεινε από το σπίτι και κήπο, 
Απ’ τη μαμά και τους φίλους, λεύκωμα με φωτό.
Απ’ της καρδιάς μου κουφαίνω τον χτύπο
Που σβήνω μόνο με το άφθονο ποτό.

Δέντρα χωρίς ρίζες 
Εκπατρίζουν στις ξένες χώρες τα ποτάμια.
Αγνοούνε τις βίζες, 
Ξεγλιστρώντας από του κράτους τα πλοκάμια.

Στα ξένα σκληραίνει ο φλοιός-δέρμα, 
Αλλά βαθιές οι πληγές που άφησαν οι «υλοτόμοι»,
Η ρίζα τσακισμένη, καινούρια δε φύτρωσε ακόμη.
Μπροστά σαν τείχος μόνο τέρμα.

Χωρίς ρίζες δέντρα
Μεταφέρουν τα ποτάμια θολά.
Την ευτυχία η μοίρα-αφέντρα
Μου δίνει πίσω πολύ φειδωλά.

 

 


 

 

Я к тебе зайду сегодня во сне,
Ты знаешь - я это умею. 
И прогуляемся вновь по луне, -
Довольно простая затея.

Снежинками звезды на волосах,
Как крошки ночного хлеба.
И время назад, и песок в часах
Посыплется вверх... и в небо.

И за руки взяться, и молча идти
Как в детстве шли за отцом.
Знаешь, кто встретится нам по пути,
С прозрачным от слез лицом?

Ты знаешь кого предстоит побеждать,
А кого полюбить без слов?
И как от самих себя убежать,
Не оставляя следов?

Ты расскажи, будет общим секрет,
Не выдам, клянусь горячо!
Но как же некстати опять рассвет
Тронул тебя за плечо. 

Ну, ладно, проснулся... Завтра опять
Встретимся возле луны? 
Прости, нет компании, негде гулять,
Вот и хожу в твои сны.
Λόγια-δολώματα

Το βράδυ σήμερα θα μπω στα όνειρά σου
Κι ένα περίπατο θα κάνουμε στο φεγγάρι
Μέσα στα πέτρινα βουνά,
Σαν ένα τέλειο ζευγάρι.

Τ’ αστέρια σαν χάντρες στα κομπολόγια,
Κινούνται στου σύμπαντος το σκοτεινό ωκεανό.
Ο χρόνος επιστρέφει και ο άμμος στα ρολόγια
Πέφτει πίσω… στον ουρανό.

Το χέρι σου στο χέρι μου πήρα
Και δεν μπορώ αυτό που θέλω να σου πω.
Στο δρόμο μας θα συναντήσουμε τη Μοίρα
Με διάφανο από τα δάκρυα πρόσωπο.

Γνωρίζεις πως με χαμόγελο να θίγεις,
Πως ν’ αγαπάς χωρίς λόγια-δολώματα,
Και πως από τον εαυτό σου να ξεφύγεις
Χωρίς ν’ αφήσεις αποτυπώματα.

Διήγησέ μου, σε ικετεύω με στοργή,
Θα το κρατώ μυστικό!
Αλλά τι άκαιρα! Ήρθε η αυγή 
Και άγγιξε το σώμα σου γυμνό.

Ξύπνησες… Αύριο. Ξανά λαθραία…
Μέσα στου φεγγαριού το φως θαμπό…
Συγνώμη, είμαι μόνη, δεν έχω παρέα,
Μόνο στα όνειρά σου μπορώ να μπω.

 

 


 

 

Буквы о Тебе

Я расплавленным металлом теку на запястье твое. Это больно. Ты потерпи. Я застыну антикварным браслетом наших столетий. Ты только 
потерпи.

Я рождаюсь в ноябре. Умираю на Сатурне. Возрождаюсь у тебя на коленях. 

Это соль или снег? Не пойму, что ты сыплешь в ладони мои. Кожа горит, плачут вены. Я умру сейчас. Что ты сыплешь в ладони мои? Эта боль 
так похожа на одиночество вселенной. Что ты сыплешь в ладони мои?
- Слезы свои.

Я похожа на дикий сад. Там яблоки кислы, больные цветы. Я цвету на пустырях Вселенной. Я приношу плоды, пусть кислы они. Кто-то зайдет 
случайно и съест плод и не заметит он, что кисел он. И продлит жизнь свою путник, зашедший в мой дикий сад, и утоливший свой голод. Их 
будет сотни путников, зашедших случайно. И кто-то сделает скамью из моих разрушенных ветвей. Присядет и скажет: «Как прекрасен 
заброшенный сад!»

Катятся по позвонкам пальцы твои. Как мне больно выживать. Я бьюсь через край, как больные волны. Раздосадовавшись, уничтожаю города. 
Мне просто некуда деваться. Замри в серединке моего тела. Замри, и я не выйду из берегов.

Ты вычерчен холодной тушью, на тонком лоскутке ночном. В ногах своих мою ты носишь душу. Не уходи далеко. Мне странно без души. Можно 
я поцелую твои ноги?

Человеческих лиц струится поток. На островке стою я, вглядываясь в это теченье. И жду, когда вспышкой радости озарится моя душа. В великом 
потоке узнаю Тебя. 

Я не плачу, это капли дождя запутались в ресницах и омыли глаза до ярко-зеленого блеска. Это дождь. Странно, что он идет в доме. Нет, я не 
плачу, нет…

Радость моя, ты так много доставляешь мне боли, что понять я не могу: радость ты моя, или горе? 

Сердце мое, отчего ты не слышишь меня? Что ж ты бьешься так, будто нет в тебе веры, любви и покоя? Очнись, мое сердце… поговори со мной. 

Я посеяла северный ветер и собрала стаю черных туч. Я до дна рассмотрела полуденное небо и выучила тайные звездные тропы. А ты заглянул 
в мою душу, и не увидел ничего кроме своего отраженья.

Расплакалось сердце сиреневой капелью. Светло и тонко, и хочется жить. 

Как небо, отражаясь в водных просторах, ищет свою глубину, отдавая воде свои бесконечные выси, так и мы отражаемся друг в друге.

Мы с тобой, как два стеклянных гиганта проходим сквозь людей и мимо друг друга. Прошу, не оступись в небо. Боюсь из вида потерять тебя. 

Γράμματα σ' Εσένα

Ως λιωμένο μέταλλο χύνομαι πάνω στον καρπό σου. Ξέρω, πονάει πολύ. Να έχεις υπομονή. Θα πήξω ως αντίκα βραχιόλι των αιώνων μας. Να κάνεις υπομονή.

Γεννήθηκα το Νοέμβριο. Πέθανα στον Κρόνο. Ξαναζωντάνεψα στην αγκαλιά σου.

Τι είναι αυτό; Αλάτι ή χιόνι; Δεν καταλαβαίνω, τι ρίχνεις στην παλάμη μου. Το δέρμα μου καίγεται, κλαίνε οι φλέβες μου. Θα πεθαίνω τώρα. Τι ρίχνεις 
στην παλάμη μου; Αυτός ο πόνος τόσο πολύ μοιάζει τη μοναξιά του σύμπαντος. Τι ρίχνεις στην παλάμη μου;
- Τα δάκρυα μου.

Μοιάζω με ένα εγκαταλειμμένο κήπο. Εκεί τα μήλα είναι ξινά και τα λουλούδια άρρωστα. Ανθίζω στους έρημους του σύμπαντος. Φέρω καρπούς, ας είναι 
και ξινά. Κάποιος θα μπει στον κήπο τυχαία και θα φάει τον καρπό και δεν θα καταλάβει πως είναι ξινός. Και θα επιζήσει εκείνος που θα μπει στο άγριο 
κήπο μου, και θα ανακουφίσει την πείνα του. Θα είναι εκατοντάδες οι προσκυνητές που θα μπούνε στον κήπο μου τυχαία. Και κάποιος θα κάνει έναν 
πάγκο από τα ξερά σπασμένα κλαδιά μου. Μετά θα κάτσει και θα πει: "Τι ωραίος που είναι αυτός ο εγκαταλειμμένος κήπος!"

Κυλιούνται πάνω στους σπόνδυλους τα δάχτυλα σου. Πόσο σκληρή είναι η επιβίωση. Χτυπιέμαι πάνω στην άκρη των βράχων, σαν άρρωστα κύματα. 
Απογοητευμένος, καταστρέφω πόλεις. Απλά δεν βρίσκω έξοδο. Μείνε στη μέση, το σώματός μου. Μείνε εκεί, και δεν θα ξεχειλίζω.

Είσαι χαραγμένος με κρύο μελάνι πάνω σε ένα λεπτό καμβά της νύχτας. Στα πόδια σου, κουβαλάς την ψυχή μου. Μην πας μακριά. Νιώθω παράξενα 
χωρίς ψυχή. Μπορώ να φιλήσω τα πόδια σου;

Ανθρωπίνων προσώπων ρυακίζει το ρεύμα. Στέκομαι πάνω στο μικρό νησάκι, παρακολουθώντας αυτή τη ροή. Και περιμένω πως η λάμψη της χαράς θα 
φωτίζει την ψυχή μου. Στη μεγάλη πορεία βλέπω Εσένα.

Δεν κλαίω, είναι οι σταγόνες βροχής που μπερδεύτηκαν μέσα στις βλεφαρίδες και πλένουν τα μάτια μέχρι φωτεινή πράσινη λάμψη. Είναι βροχή. 
Παράξενο που πέφτει μέσα στο σπίτι. Όχι! εγώ δεν κλαίω, όχι…

Χαρά μου, μου φέρνεις τόσο πολύ πόνο που δεν μπορώ να καταλάβω: είσαι η χαρά ή η θλίψη μου;

Καρδιά μου, γιατί δεν μ 'ακούς; Γιατί , αρχγοχτυπάς σαν να μην περιέχεις πίστη, αγάπη, γαλήνη; Ξύπνα, καρδιά μου ... να μου μιλήσεις.

Έσπειρα τον βοριά και μάζεψα ένα κοπάδι από μαύρα σύννεφα. Μέχρι το βυθό εξέτασα το μεσημεριανό ουρανό και έμαθα τα μυστικά μονοπάτια των 
αστέρων. Ενώ εσύ κρυφοκοίταξες την ψυχή μου, και δεν είδες τίποτα, εκτός από την αντανάκλασή σου.


Ξέσπασε σε κλάματα η καρδιά μου με μενεξεδή στάξιμο. Φέγγει και λεπτύνει, και θέλεις να ζεις.

 Όπως ο ουρανός αντικατοπτρίζεται μέσα στους ωκεανούς ψάχνοντας το βάθος του και δίνοντας στο νερό το άπειρο ύψος του, έτσι και εμείς αντανακλούμε ο ένας μέσα στον άλλο.

Εγώ κ’ εσύ σαν δυο γυάλινοι γίγαντες περνάμε μέσα από τους ανθρώπους και δίπλα ο ένας από τον άλλο. Σε παρακαλώ μην παραπατήσεις στον ουρανό. Φοβάμαι να σε χάσω απ’ τα μάτια μου.

 

 


 

 

Где были вы?
Когда я в одиночестве и скуке
Не знала, где мой берег, где мой дом,
Где были вы? Когда ломая руки,
Я задыхалась в городе чужом? 

И сколько раз бокалы бились звонко,
Хлестала кровь, ломая кровоток.
Где были вы, когда звенела тонко
Душа моя в распутице дорог? 

Когда мне было холодно и пусто,
Когда мне было лучше умереть,
Где были вы, владеющий искусством,
Одной своей улыбкою согреть?..

Που ήσουνα εσύ;
Όταν με έτρωγε η μοναξιά και η ανία, 
Όταν η βάρκα μου δεν έβλεπε ακτή. 
Που ήσουνα εσύ; Όταν για την αυτοκτονία 
Είχα την πόρτα μου μισάνοιχτή.

Πολλές φορές τα θρύμματα του ποτηριού πικρού
Άφησαν ούλες στην καρδιά μου και το σώμα.
Που ήσουνα εσύ, όποτε έγινα μπεκρού
Με την ψυχή στο στόμα;

Όταν πατούσα στη γη δεν άφηνα ίχνη,
Και ένιωθα κενό και παγωνιά.
Που ήσουνα εσύ, που κατέχεις την τέχνη
Να με βγάλεις από της ψυχής τη βαρυχειμωνιά;