HOME

ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ


 

Γκεόργκι Ιβανόφ

1894 – 1958

        Τον Γκεόργκι Ιβανόφ έκανε μεγάλο ποιητή κατά κύριο λόγο η τραγική απελπισία της μετανάστευσης, το αίσθημα συνεχούς πόνου και η ασφυκτική ατμόσφαιρα.

Εβγκένι Γεφτουσένκο

 

Να πω...
Τι είναι διασκέδαση;
Στο γκέτο
Τι καλά

 


 

Рассказать обо всех мировых дураках,
Что судьбу человечества держат в руках?
Рассказать обо всех мертвецах-подлецах,
Что уходят в историю в светлых венцах?
Для чего?
Тишина под парижским мостом.
И какое мне дело, что будет потом.

 

Να πω...

Να πω για όλους ηλίθιους ηγεμόνες
Την τύχη των λαών στα χέρια τους που έχουν;
Να πω και για τους πεθαμένους φαύλους
Που με στεφάνια φωτεινά στην ιστορία συμμετέχουν;
Όμως, γιατί;
Γαλήνη κάτω απ’ τη γέφυρα, διδάσκει συνετά,
Να μη με νοιάζει, τι θα γίνεται μετά.

 

 


 

А люди? Ну на что мне люди?
Идет мужик, ведет быка.
Сидит торговка: ноги, груди,
Платочек, круглые бока.

Природа? Вот она природа -
То дождь и холод, то жара.
Тоска в любое время года,
Как дребезжанье комара.

Конечно, есть и развлеченья:
Страх бедности, любви мученья,
Искусства сладкий леденец,
Самоубийство, наконец.

Τι είναι διασκέδαση;

Οι άνθρωποι; Και τι είναι οι άνθρωποι;
Περνά ο χωριάτης , συνοδεύει δύο βόδια,
Κάθεται η γυναικάρα : στήθια, πόδια,
Κεφαλογύρι, στρογγυλοί γοφοί.

Η φύση; Ορίστε, αυτή είναι η φύση:
Ψιχάλα, παγωνιά, ζέστη μεσημεριού
Σε κάθε εποχή του χρόνου: θλίψη άσβηστη
Σαν βούισμα του κουνουπιού.

Βεβαίως, έχουμε και τη διασκέδαση:
Φόβος της φτώχειας, της αγάπης το μαρτύριο,
Της τέχνης το κουφέτο, το μελάτο,
Αυτοκτονία, στο κάτω κάτω.

 

 


 

Иду - и думаю о разном,
Плету на гроб себе венок,
И в этом мире безобразном
Благообразно одинок.

Но слышу вдруг: война, идея,
Последний бой, двадцатый век...
И вспоминаю, холодея,
Что я уже не человек,

А судорога идиота,
Природой созданная зря -
Урра! из пасти патриота,
Долой! из глотки бунтаря.

Στο γκέτο

Σκεφτόμενος για διάφορα βαδίζω υπναλέα
Στεφάνι για τον τάφο μου συνθέτω,
Σ’ αυτήν τη φρικαλέα κοινωνία
Των ανοιχτόκαρδων και τίμιων το γκέτο.

Όμως απρόοπτα ακούω: πόλεμος, σύρραξη, ιδέα,
Ειρήνη, μάχη τελευταία...
Παγώνω απ’ τον τρόμο και κατανοώ,
Ότι δεν είμαι πλέον, πια άνθρωπος εγώ.

Δεσπόζει το αυθόρμητο, τ’ ανόητο,
Το λόγο έχει ο εξτρεμιστής,
Ο πατριώτης ένθερμα φωνάζει, ζήτω!
Κάτω! χουγιάζει ο στασιαστής.

 

 


 

 

Хорошо, что нет Царя. 
Хорошо, что нет России. 
Хорошо, что Бога нет. 

Только жёлтая заря, 
Только звёзды ледяные, 
Только миллионы лет. 

Хорошо - что никого, 
Хорошо - что ничего, 
Так черно и так мертво, 

Что мертвее быть не может 
И чернее не бывать, 
Что никто нам не поможет 
И не надо помогать. 


1930

Τι καλά που δεν υπάρχει δημοκρατία.
Τι καλά που δεν υπάρχει Ελλάδα.
Τι καλά που δεν υπάρχει Θεός.

Μόνο φαυλοκρατία, 
Μόνο ασχημάδα, 
Μόνο άγονος βηθός.

Τι καλά που κανένας, 
Τι καλά που τίποτα,
Τι καλά που μαυρίλα και νέκρα.

Που μεγαλύτερη νέκρα και μίση
Και πιο μαυρίλα δεν μπορώ να φανταστώ, 
Που κανένας δε θα βοηθήσει
Και καν χρειάζεται αυτό.