HOME

ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ


 

Διάφορες μεταφράσεις

(ποίηση και πρόζα)

 

Αλέξανδρος Σοϊλεμεζίδις
Γκεϊντς Κάλαου
Μπαρίς Μπέριν 
Κάρα Μόργκεν
Αλεξάνδρ Γκάλιτς
Ντουχ Χαγιάμα
Άμπουλ Αλά άλ-Μααρή
Ίον Ντέγκεν
Αλεξάνδρ Ντόλσκι
Λιουμπόφ Κόζιρ-Αναστασία Ζαγκόντινα 
Ιάκοφ Πολόνσκι
Μαρίνα Στρούκοβα
Μπαρις Ρίζι
Τσίπριαν Νόρβιντ
Στανισλάφ Κουνιάεφ
Εντουάρντ Ασάντοφ
Μαργκαρίτα Αλιγκέρ
Ομάρ Καγιάμ
Νικολάϊ Μίνσκι
Σεργκέϊ Κρέτσετοφ
Φιόντορ Σολογκούμπ
Ιόσιφ Μπρόντσκι
Μπέλα Αχμαντούλινα
Ε. Σέρβους
Πιέρ ντε Ρονσάρ
Βλαντίμιρ Ναμπόκοφ
Φρανσουά Βιγιόν
Αρθούρος Ρεμπώ
Αφανάσι Φετ
Ντμίτρι Βορομπιέφσκι
Ολέγκ Ανόφριεβ
Γκαλίνα Ζασλάφσκαγια
Ίγκορ Ιρτένιεφ
Δμίτρι Λιαλιάεφ
Ίγκορ Αγκλίτσκι
Φρίντριχ Σίλερ
Πιότρ Νταβίντοφ
Γαβριήλ Ντερζάβιν
Όσιπ Μαντελστάμ
Αλεξέι Ρέσετοφ
Σίλβα Καπουτικιάν
Λίντια Ζαοζέρσκαγια
Ειρήνα Σαμάρινα - Λαμπιρίντ
Βίκτορ Πίτσμαν
Ι. Λουγκοφσκάγια
Σαρλ Μπωντλαίρ
Ειρήνη Ορλόβα
Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον
Αλεξάνδρ Σπάρμπερ
Φιρντούσι

Ολέγκ Πετσέρνικοφ
Μπαρίς Πολόσκιν
Ίγκορ Κοράμπλιν
Ντμίτρι Μπουρλιούκ
Βελιμιρ Χλέμπνικοφ
Βαλέρι Πετροτσένκοφ
Αλεξάνδρ Τινιακόφ
Μιχαήλ Λιβόφ
Βλαντίμιρ Ποπκόφ
Βιντιαπάτι
Κοζμά Προυτκόφ
Ζακ Πρεβέρ
Ελένα Μπεντρεντίνοβα
Βρατισλάβ
Νικολάι Γκουμιλιόφ

Βαλεντίν Γκαφτ
Ελντάρ Ριαζάνοφ
Αλεξάνδρ Κοτσετκοφ
Αλεξάνδρ Κουστσίδη
Νταβιντ Σαμόϊλοφ

Όλγκα Μπέργκολτς
Νικολάι Γκλασκοφ
Iαπωνέζικη ποίηση
Ανατόλι Κλέστσενκο
Νικολάι Πάντσενκο
Αλεξέι Μάρκοφ
Αλεξανδρ Γκάνγκνους

Εκατερίνα Σεβελιόβα
Βλαντίμιρ Σολοούχιν
Μαρκ Σόμπολ
Εκατερίνα Γκορμπανέφσκαγια
Λαρίσα Ρουμπάλσκαγια
Γιούρι Λεβιτάνσκι
Μπαρίς Τσιτσιμπάμπιν
Σβετλάνα Τιμακόβα
Λεονίντ Φιλάτοφ
Γιούνα Μόριτς
Αλκβιαντ
Αχ Αστάχοβα
Τζόναταν Ρίντ
Λάνα Καρπίνσκαγια





Έργα αγνώστων ποιητών

 


 

                 Οργή

Κλίντον προκάλεσες οργή,
εισ’ επικίνδυνος, χαμένος,
με το βρώμικο πόλεμο
δε θα’ χεις καλό τέλος.
Εκεί στο Λευκό Πορνείο σου,
Κάνε τις σκανταλιές,
Εδώ Ευρώπη, και να σταματάς
του Χίτλερ τις δουλειές.
Αν και είσαι πολιτικός,
κοντά βλέπει το μάτι,
είσαι νομίζω χοντροκέφαλος
και όχι διπλωμάτης.
Για την ειρήνη όταν μιλάς,
καλά το στόμα σου να πλύνεις,
εσύ μπορείς μονάχα ν’ απατάς
και την κατάσταση να οξύνεις.
Εσένα δεν ενδιαφέρει
ο ανθρώπινος πόνος,
εξόν που είσαι ανήθικος,
είσαι και δολοφόνος.
Απ’ το λαό απομακρύνθηκες
τη βόμβα έχεις φίλο,
πλανητάρχε – κακοποιέ
με το μαύρο το σκύλο.

Αλέξανδρος Σοϊλεμεζίδις
(μετάφραση απ' τα ποντιακά )

11.04.99

 


 

Смысл бытия: стремясь к высокой цели,
прожить достойно на земной звезде,
не строя счастья на чужом несчастье,
не наживаясь на чужой беде.

Гейнц Калау

Το νόημα της ύπαρξης

Το νόημα της ύπαρξης: επιζητώντας ψηλό στόχο,
να ζεις μ’ αξιοπρέπεια σε τούτη τη γη,
χωρίς να χτίζεις ευτυχία πάνω στα δεινά του άλλου
και να μη πλουτίζεις από του άλλου την πληγή.

Γκεϊντς Κάλαου


 

 

Входили в мир
апостолами правды
мальчики
прямые как лучи.

Откуда появились
бюрократы
доносчики, ханжи и палачи?

Страницы лет,
как летопись листая,
вникаю в повесть каждого листа.
Я вижу, как Иуда вырастает
из никому ненужного Христа.

Борис Берин(1923-1984)

Μπήκαν στον κόσμο

Μπήκαν στον κόσμο
τα αγόρια
αγνά και καθαρά
σαν της Αλήθειας οι τοποτηρητές

Πώς καταφέραμε να τους μεταμορφώσουμε
σε καταδότες,
δήμιους, υποκριτές.

Γυρίζοντας τις σελίδες των αιώνων
σαν τα χρονικά,
καταλαβαίνω τον κάθε πίνακα πλουμιστό.
Και βλέπω πως Ιούδας μεγαλώνει
Από τον άχρηστο και βαρετό Χριστό.

Μπαρίς Μπέριν 

 


 

 

Уйдешь - вернешься, забудешь - вспомнишь,
Бежать захочешь - откажут ноги,
Захочешь крикнуть - вздохнуть не сможешь,
Застынет ужас в глазах безумных.
Молитва в небо - что в море камень,
Не жди ответа - глухие стены.
Твоя дорога - болотом зыбким,
В бреду горячем не жди покоя.
И пот холодный по коже ядом
В глаза вливаясь змеёю едкой
И вздох обрубит, и горло сдавит
И грудь застудит. Согнутся плечи.
Взликует морок, ломая душу.
От судорог живот сведет.
Кричащий узел внутри совьётся
Гудящих стонов и черной желчи.
Пылают мысли и пытка слово
Не жди пощады, не плачь, не бейся.
Пронзает сердце и боль чужая,
И ярость света, и холод мрака.
На крови горькой, на коже хладной
Клеймом проклятье до срока ляжет!

 Кара Морген

Κατάρα

Θα προσπαθείς να φύγεις, θα επιστρέψεις, κι αν ξεχάσεις, θα θυμηθείς,
Θα θέλεις να τρέξεις, τα πόδια θα προδώσουν,
Θα θέλεις να κραυγάζεις, ούτε να ανασάνεις θα μπορείς.
Ο τρόμος θα παγώσει μέσα στα μάτια σου τρελά,
Η προσευχή στον ουρανό σαν πέτρα στον ωκεανό
Μην περιμένεις βοήθεια, γύρω σου τείχη υψηλά,
Ο δρόμος σου βάλτος ασταθής.
Στο παραλήρημα περιπαθή μην ψάχνεις διακοπή,
Και ο ιδρώτας κρύος σαν δηλητήριο στο πετσί,
Στα μάτια χύνεται σαν φίδι κολοβό.
Και την ανάσα κόβει, και το λαρύγγι σφίγγει.
Το στήθος πάγωσε, οι ώμοι πέφτουν
Και η κοιλιά συστέλλεται απ’ τους σπασμούς.
Μέσα σου κόμπος που ουρλιάζει, θα φωλιάζει
Από τους στεναγμούς και μαύρη χολή.
Φλέγονται σκέψεις και ο λόγος μαρτύριο,
Μην περιμένεις έλεος και μην χτυπιέσαι,
Διαπερνάει την καρδιά ο πόνος του άλλου.
Η λύσσα του φωτός και το ψύχος του σκότους
Στο αίμα σκούρο, πάνω στην επιδερμίδα την ωχρή,
Το στίγμα της κατάρας ως σφραγίδα.

Κάρα Μόργκεν

 


 

Не бойтесь тюрьмы, не бойтесь сумы,
Не бойтесь мора и глада,
А бойтесь единственно только того,
Кто скажет: Я знаю, как надо!

А. Галич

Μη φοβάστε τη φυλακή, ούτε την πείνα, 
Μη φοβάστε τον θάνατο που είναι αγριωπός, 
Αλλά να φοβάστε μόνο εκείνον 
Που λέει: εγώ ξέρω πώς!

Αλεξάνδρ Γκάλιτς

 

 

Пусть другие кричат от отчаянья, 
От обиды, от боли, от голода! 
Мы-то знаем — доходней молчанье, 
Потому что молчание — золото. 
Вот так просто попасть в богачи, 
Вот так просто попасть в первачи, 
Вот так просто попасть в палачи: 
Промолчи, промолчи, промолчи!..

А. Галич

Ας φωνάζουν οι άλλοι απ’ τον πόνο, 
Από την πείνα, απ’ την αδικία, απ’ την προσβολή!
Εμείς το μάθαμε καλά, πιο κερδοφόρα η σιωπή, 
Αφού είναι χρυσή η σιωπή.
Μόνο τότε μπορείς να γίνεις πλούσιος και υψηλός, 
Παρ’ όλο που παρέμεινες χαμηλός, 
Παρ’ όλο που παρέμεινες δήμιος δειλός, 
Μείνε σιωπηλός, μείνε σιωπηλός!

Α. Γκάλιτς*

 


 

 

Мы часто в жизни ищем идеал, 
Критерии дурацкие приводим, 
Хотим поверить в Cказку. 
И получаем одиночество в итоге... 
А может нужно просто жить, 
И каждый день частичку бытия сжигая, 
Тепло своё кому-то подарить, 
В ответ любви совсем не ожидая...

Дух Хайяма

Μήπως...

Στρώνεις για κάθε βήμα σου χαλί απ’ τα ιδανικά
Ευθεία! Κρατάς με πείσμα το τιμόνι.
Σαν παραμύθι βλέπεις τη ζωή
Και αποτέλεσμα…θα μείνεις μόνη.
Μήπως πρέπει πιο απλά να ζεις;
Καίγοντας το κερί της ζωής, τους γύρω να ζεσταίνεις
Τη θέρμη σου σε κάποιον να χαρίζεις
Χωρίς την ανταπόδοση να περιμένεις.

Ντουχ Χαγιάμα

 


 

Отныне мысли я держу в секрете,
Чтоб не пугали ближних мысли эти.

Абу-ль-Аля аль-Маари

Τις σκέψεις μου από τώρα κρατώ ως μυστικές
Για να μη τρομάξουν τους φίλους μου, αυτές.

Α. άλ-Μααρή*

 


 

 

Мой товарищ, в смертельной агонии
Не зови понапрасну друзей,
Дай-ка лучше согрею ладони я
над дымящейся кровью твоей.

Ты не плачь, не стони, ты не маленький,
Ты не ранен, ты просто убит.
Дай на память сниму с тебя валенки,
Нам еще наступать предстоит.

Ион Деген

Ίον Ντέγκεν - ένας άνθρωπος του θρύλου. Γεννήθηκε το 1925 στην Mogilev-Podolsk στην Ουκρανία. Πολέμησε από 16 χρονών - από τον Ιούλιο 1941 έως τον Ιανουάριο του 1945. Υπήρχε οδηγός του τανκς, κάηκε, τραυματίστηκε τέσσερις φορές, το τελευταίο τραύμα του προκάλεσε σοβαρή αναπηρία. Μετά τον πόλεμο - ορθοπεδικός χειρουργός. Εργάστηκε στο Κίεβο. Από το 1977, ζει στο Ισραήλ. 
Ένα ποίημα που έχει κάνει τον Ίονα Ντέγκεν διάσημο, μπορεί να φαίνεται σε κάποιον σκληρό. Αλλά αυτές οι οκτώ αράδες λένε για τον πόλεμο πολύ περισσότερο από τους μεγάλους τόμους των εγκυκλοπαιδειών.

Καλέ μου...

Καλέ μου φίλε, ψυχορραγείς,
Μην προσπαθείς κάτι να πεις, 
Καλύτερα τα παγωμένα μου τα χέρια να θερμαίνω, 
Παν’ απ’ το αίμα σου ζεστοκαμένο.

Δεν είσαι λαβωμένος φίλε μου, ήδη είσαι νεκρός,
Ενώ εγώ υποφέρω απ’ τον κρύο και πονάω, 
Με συγχωρείς, θα βγάλω τις τσόχινες σου μπότες, 
Αφού ακόμη πρέπει να πολεμάω.

 

 


 

 

Баллада о без вести пропавшем

Меня нашли в четверг на минном поле.
В глазах разбилось небо, как стекло,
И всё, чему меня учили в школе,
В соседнюю воронку утекло.

Друзья мои по роте и по взводу
Ушли назад, оставив рубежи,
И похоронная команда на подводу
Меня забыла в среду положить.

И я лежал и пушек не пугался,
Напуганный до смерти всей войной,
И подошел ко мне какой-то Гансик,
И наклонился тихо надо мной.

И обомлел недавний гитлер’югенд,
Узнав в моем лице свое лицо,
И удивленно плакал он, напуган
Моей – или своей судьбы концом.

О жизни не имея и понятья,
О смерти рассуждая, как старик,
Он бормотал – молитвы ли, проклятья…
Но я не понимал его язык.

И чтоб не видеть глаз моих незрячих,
В земле немецкой, мой недавний враг,
Он закопал меня, немецкий мальчик –
От смерти думал откупиться так.

А через день, когда вернулись наши,
Убитый Ганс в обочине лежал.
Мой друг сказал: «Как он похож на Сашу!
Теперь уж не найдешь его… а жаль!»

И я лежу уже десятилетья
В земле чужой, я к этому привык.
И слышу – надо мной играют дети.
Но я не понимаю их язык. 

Александр Дольский

 

 

Когда тебе опять и пусто и печально

Когда тебе опять и пусто и печально,
в глазах покоя нет, а в мыслях высоты,
ты вспомни, что в тебе нет боли изначально,
а только трение мечты и суеты.
И если слезы есть - старайся в одиночку
их выплакать сперва, и к людям не спеши.
И мужество не в том, чтобы поставить точку,
а чтобы претерпеть рождение души.
И если так с тобой случится не однажды,
то с каждым разом легче будет этот миг.
Жестоки чувства одиночества и жажды,
но страшно - если ты к ним вовсе не привык.
Досадно - если ты, надеясь на подспорье,
в ответ не получил желанной сослезы.
Но в сотню раз страшней, когда испив от горя,
в чужую исповедь ты смотришь на часы.
И если нет того, о чем мечтал вначале,
и высота пути на уровне травы,
люби все то, что есть - и страхи и печали,
и труд обычный свой, и вздохи, и увы.
И меры счастью нет, и смысла в обладаньи -
все сквозь тебя, как Космос протечет.
И оправданье жизни - только в состраданьи
в желаньи размышлять - другое все не в счет

А. Дольский

Ο βάρδος Αλεξάνδρ Ντόλσκι (γεν. 1938) δίκαια μπορεί να συγκαταλέγεται μεταξύ των σπουδαιότερων δημιουργών και εκτελεστών τραγουδιών - μαζί με τον Οκουτζχάβα και Βισότσκι. Σύμφωνα με τον Ντόλσκι, στη Γερμανία, η μετάφραση του ποιήματος περιελήφθη σε ένα από τα σχολικά λογοτεχνικά εγχειρίδια. 

Μπαλάντα για τον αγνοούμενο 

Μέσα στο ναρκοπέδιο με βρήκανε την Πέμπτη, 
Πριν, έσπασε ο ουρανός στα μάτια μου σαν γυαλί, 
Κ’ αυτό που έμεινε από το σώμα μου, 
Ήταν κοκκινομαυροπράσινη εικόνα παρδαλή.

Οι φίλοι μου από την διμοιρία και το λόχο μου, 
Οπισθοχώρησαν εγκαταλείποντας αμυντική γραμμή, 
Και οι ομάδα ταφής πάνω στον κάρρο της 
Ξέχασε να τοποθετεί το άψυχο κορμί.

Κι εγώ πάνω στο χώμα ξαπλωμένος, 
Με μάτια σβησμένα κοιτούσα τα ουράνια μουγγά, 
Και με πλησίασε ένα στρατιωτάκι, 
Έσκυψε πάνω μου σιγά-σιγά.

Έμεινε κόκαλο ο μικρός Hitlerjugend
Αναγνωρίζοντας στο πρόσωπό μου, το δικό του προσωπάκι, 
Έκπληκτος έκλεγε και ήταν φοβισμένος
Από της μοίρας το τρομερό παιχνιδάκι.

Για τη ζωή γνωρίζοντας ολίγο, 
Τον θάνατό του βλέποντας εδώ, 
Ψέλλιζε προσευχές, κατάρες, 
Αλλά δεν καταλάβαινα τη γλώσσα του εγώ.

Τα μάτια μου νεκρά για να μη βλέπει, 
Ο πρόσφατος εχθρός μου, στη γη γερμανική,
Με έθαψε, ελπίζοντας πως θ’ ανατρέπει, 
Τη θανή του, τη μελλοντική.

Το Σάββατο όταν επέστρεψε η διμοιρία μου, 
Νεκρός ο νεκροθάφτης μου κειτόταν στο χαντάκι.
«Πόσο μοιάζει τον Σάσα!», είπε ο φίλος μου, 
Σηκώνοντας του Hitlerjugend το τουφεκάκι.

Κείμαι μέσα στη γη κάποιες δεκαετίες, 
Συνήθισα τη μοίρα μου, ομολογώ.
Ακούω τα παιδιά να παίζουν από πάνω μου, 
Αλλά δεν καταλαβαίνω τη γλώσσα τους εγώ.

 

 

Όταν νιώθεις κενό και θλίψη

Όταν ξανά νιώθεις κενό και θλίψη,
και μες στις σκέψεις δεν υπάρχει ύψος ιερότητας,
να καταλάβεις δεν είναι της υπόστασης σου η σήψη,
αλλά μόνο τριβή του ονείρου και της ματαιότητας.
Αν έρχονται τα δάκρυα, μην δείχνεις δειλία,
να κλαις, και στους ανθρώπους μην πας εξαρχής,
και η ανδρεία δεν είναι, να βάζεις τελεία,
αλλά να υπομένεις στην γέννηση ψυχής.

Και αν αυτά θα πάθεις για πολλοστή φορά,
να τα δεχτείς σαν της ανατροφής τα σπεσιαλιτέ.
Σκληρά αισθήματα γεννούν η μοναξιά, η συμφορά,
αλλά χειρότερα αν δε σε άγγιξαν ποτέ.
Είναι δυσάρεστο, όταν εσύ για στήριξη ελπίζοντας,
ούτε θα πάρεις της συμπόνιας τα μικρά δώρα,
αλλά πολύ πιο φοβερό, όταν τον πόνο γνωρίζοντας,
κατά του άλλου την εξομολόγηση κοιτάς την ώρα.

Και αν δεν έχεις απολαύσει τους εγκωμιαστικούς λόγους,
και το ύψος της πορείας σου, έχει επίπεδο του χορταριού,
να αγαπάς αυτά που έχεις, τις λύπες και τους φόβους,
τις άτυχες στιγμές και την δουλειά του ποδαριού.
Δεν έχει μέτρο η ευτυχία, και νόημα η κατοχή,
όλα δια μέσα σου, σαν διαπερνά το διάστημα,
και η δικαίωση της ζωής, στης συμπόνιας τη διδαχή,
Στον πόθο διακαή να σκέφτεσαι για το δικό σου ανάστημα.

Αλεξάνδρ Ντόλσκι
1974 (2016)

 

Одиночество прекрасней,

Холодный взгляд любовь таит
И красота гнетет и дразнит.
Прекрасны волосы твои,
Но одиночество - прекрасней.
Изящней рук на свете нет
Туман зеленых глаз опасен.
В тебе все: музыка и свет,

Но одиночество, но одиночество,
Но одиночество прекрасней...

С тобою дни равны годам,
Ты утомляешь, словно праздник.
Я за тебя и жизнь отдам,
Но одиночество - прекрасней.
Тебе идет любой наряд,
Ты каждый день бываешь разной.
Счастливчик, люди говорят,

Но одиночество, но одиночество,
Но одиночество прекрасней...

Не видеть добрых глаз твоих
Нет для меня страшнее казни.
Мои печали на двоих,
Но одиночество - прекрасней.
Твоих речей виолончель
Во мне всегда звучит - не гаснет.
С тобою быть - вот жизни цель...
Но одиночество, но одиночество,
Но одиночество прекрасней..
 

Πιο όμορφη η μοναξιά

Το κρύο βλέμμα την αγάπη κρύβει,
Η ομορφιά ως αφοπλιστική αρματωσιά.
Ωραία είναι τα μαλλιά σου,
Αλλά είναι πιο όμορφη η μοναξιά.
Τα κομψά χέρια σου δείχνουν φιληδονία,
Των πράσινων ματιών ο άβυσσος με απειλεί.
Σ’ εσένα όλα μουσική και αρμονία,

Αλλά είναι πιο όμορφη,
Αλλά είναι πιο όμορφη της μοναξιάς η αγονία.

Μαζί σου οι ημέρες ίσον για χρόνια,
Εσύ κουράζεις σαν την γιορτή.
Αξίζεις τα πιο κολακευτικά εγκώμια,
Αλλά είναι πιο όμορφη η μοναξιά.
Η οποιαδήποτε στολή σου ταιριάζει,
Και κάθε μέρα είσαι διαφορετική.
Από σένα η ευτυχία πηγάζει,

Αλλά είναι πιο όμορφη,
Αλλά είναι πιο όμορφη η μοναξιά που αγκαλιάζει.

Να μην βλέπω τα μάτια σου τ’ αγγελικά
Είναι η πιο φρικτή θανάτωση.
Για το ζεύγος μας ψάλλουν άσματα θρυλικά,
Αλλά είναι πιο όμορφη η μοναξιά.
Της ομιλίας σου το βιολί
Μέσα μου πάντα αντηχεί…
Μαζί σου να είμαι, ας είναι και κελί,

Αλλά είναι πιο όμορφη,
Αλλά είναι πιο όμορφη η μοναξιά σιωπηλή.

Αλεξάνδρ Ντόλσκι
 

 


 

 

Совет – На что мы тратим жизнь

Не тратьте жизнь на тех, кто вас не ценит, 
На тех, кто вас не любит и не ждёт, 
На тех, кто без сомнений вам изменит, 
Кто вдруг пойдёт на "новый поворот".

Не тратьте слёз на тех, кто их не видит, 
На тех, кому вы просто не нужны, 
На тех, кто, извинившись, вновь обидит, 
Кто видит жизнь с обратной стороны. 

Не тратьте сил на тех, кто вам не нужен, 
На пыль в глаза и благородный понт, 
На тех, кто дикой ревностью простужен, 
На тех, кто без ума в себя влюблён. 

Hе тратьте слов на тех, кто их не слышит, 
На мелочь, не достойную обид, 
На тех, кто рядом с вами ровно дышит, 
Чьё сердце вашей болью не болит.

Не тратьте жизнь, она не бесконечна, 
Цените каждый вдох, момент и час, 
Ведь в этом мире, пусть не безупречном, 
Есть тот, кто молит небо лишь о вас!

На что мы тратим жизнь? 
На мелочные ссоры, 
На глупые слова, пустые разговоры, 
На суету обид, на злобу - вновь и вновь. 
На что мы тратим жизнь... 
А надо б на любовь... 

Сжигаем жизнь дотла всё на пустое что-то - 
На нудные дела, ненужные заботы... 
В угоду обществу придумываем маски... 
На что мы тратим жизнь! 
А надо бы на ласки... 

Мы распыляем жизнь на сумрачную скуку, 
На "имидж" и "престиж", ненужную науку, 
На ложь и хвастовство, на дармовую службу. 
На что мы тратим жизнь?... 
А нужно бы на дружбу... 

Куда-то всё спешим, чего-то добываем. 
Чего-то ищем все - а более теряем; 
Всё копим - золото, тряпьё и серебро... 
На что мы тратим жизнь! 
А надо б на добро... 

Волнуемся, кричим, по пустякам страдаем; 
С серьёзностью смешной вещички выбираем. 
Но сколько не гадай - всё выберешь не ту. 
На что мы тратим жизнь... 
А надо б на мечту... 

Боимся радости, боимся верить в сказки, 
Боимся и мечты, и нежности, и ласки; 
Боимся полюбить, чтоб после не тужить... 
На что мы тратим жизнь?! 
А надо просто жить!

Любовь Козырь-Анастасиа Загодина

Συμβουλή

Μην σπαταλάτε τη ζωή γι’ αυτούς που δε σας εκτιμούνε
Γι’ κείνους που δεν ξέρουν την υπομονή, 
Γι’ αυτούς που θα σας απατούνε, 
Έχοντας στόχο το μοναδικό, την ηδονή.

Μην χύνετε τα δάκρυα για αυτόν που δεν τα βλέπει,
Γι’ αυτόν που μετανιώνει κι αμέσως μετά αδικεί, 
Γι’ αυτόν που το «εγώ» σας προσπαθεί να ανατρέπει, 
Γι’ αυτόν που στο καβούκι του κατοικεί.

Μην χάνετε τον χρόνο σας γι’ αυτόν που είναι σπουδαιοφανής, 
Γι’ αυτόν που είναι άρρωστος από τη ζήλια, 
Γι’ αυτόν που είναι αθεράπευτα εγωπαθής, 
Μην σας παραπλανούν τα γλυκόλογα χείλια.

Μην χάνετε τα λόγια γι’ αυτόν που δεν ακούει,
Γι’ αυτόν που δίπλα σας αδιαφορεί, 
Αυτόν που έχει τη συνείδησή του πλαδαρή,
Και η καρδιά του τον πόνο σας δε συμπονεί.

Μην σπαταλάτε τη ζωή, έχει τέρμα αυτή η ροή,
Να εκτιμάτε κάθε λεπτό και κάθε εισπνοή,
Ας είναι κι όχι άμεμπτος αυτός ο ντουνιάς.
Υπάρχει εκείνος που ψάχνει εσάς!

Που σπαταλάμε τη ζωή;
Στα γλέντια και ξενυχτήσεις,
Στα λόγια κενά και άγονες συζητήσεις,
Καταγράφουμε τις προσβολές στου μυαλού το κιτάπι.
Που σπαταλάμε τη ζωή…
Μα θα ‘πρεπε για την αγάπη…

Κάνουμε τη ζωή μας στάχτη μες τις έννοιες,
Για υποθέσεις άχρηστες και ψευδοέγνοιες, 
Για το χατίρι της κοινωνίας φορτωμένης ψεγάδια…
Που σπαταλάμε τη ζωή!
Μα θα ‘πρεπε για χάδια…

Διασκορπίζουμε τη ζωή μέσα στη σκοτεινή ανία, 
Για «ίματζ», για «πρεστίζ», με στόχο την τεμπελχανία, 
Για ψέμα, κομπασμό, ξενόφερτη διδασκαλία.
Που σπαταλάμε τη ζωή;
Μα θα ‘πρεπε για τη φιλία…

Πάντα βιαζόμαστε και πουθενά δε φτάνουμε, 
Πάντα αναζητάμε κάτι, αλλά συνήθως χάνουμε, 
Αλληλοσκοτωνόμαστε για τη δικαιοσύνη.
Που σπαταλάμε τη ζωή!
Μα θα ‘πρεπε για τη καλοσύνη…

Ανησυχούμε, φωνάζουμε, για ψιλοπράγματα τυραννιόμαστε,
Με σοβαρότητα γελοία, για τη μόδα ενδιαφερόμαστε, 
Το μικροπρόβλημά μας λύνουμε με τέχνασμα κουτοπόνηρο.
Που σπαταλάμε τη ζωή…
Μα θα ‘πρεπε για το όνειρο…

Φοβάσαι τις χαρές, φοβάσαι να πιστέψεις στα παραμύθια, 
Φοβάσαι τα όνειρά σου, την τρυφερότητα, την αλήθεια, 
Φοβάσαι να ερωτευτείς, μήπως θα ατυχήσεις…
Που σπαταλάς τη ζωή;!
Μα θα ‘πρεπε απλά, να ζήσεις!

Λ. Κόζιρ-Α. Ζαγκόντινα 

 

 


 

 

Поцелуй
И рассудок, и сердце, и память губя,
Я недаром так жарко целую тебя -
Я целую тебя и за ту, перед кем
Я таил мои страсти - был робок и нем,
И за ту, что меня обожгла без огня,
И смеялась, и долго терзала меня.
И за ту, чья любовь мне была бы щитом,
Да, убитая, спит под могильным крестом.
Все, что в сердце моем загоралось для них,
Догорая, пусть гаснет в объятьях твоих. 

Я.Полонский

Το φιλί
Τη φρόνηση, την καρδιά, τη μνήμη καταστρέφοντας
Επίτηδες με πάθος φιλώ εσένα, τη ζήλια θρέφοντας,
Φιλώ εσένα για εκείνη που μπροστά της, 
Ήμουν δειλός και βουβός χωριάτης.
Για ‘κείνη που με δίχως φλόγα έκαψε,
Εκείνη που γελούσε μαζί μου, για την οποία έκλαψα.
Για ‘κείνη της οποίας η αγάπη θα ήταν ασπίδα, 
Αλλά στον τάφο την έριξε της ζωής η καταιγίδα.
Όλα, που στην καρδιά μου για εκείνες άναψαν, 
Όλα στην αγκαλιά σου έσβησα κ’ έθαψα.

Ι. Πολόνσκι

 

 


 

 

Что счастье?- бред воображенья, 
Любовь - лишь чувственности дань; 
Власть - бремя или униженье, 
А дружба - лесть или обман. 
Под маской радости беспечной 
Сокрыта жизни нагота; 
Наш эгоизм - вожатый вечный, 
Свобода - жалкая мечта. 

Марина Струкова 

Τι ευτυχία; – παραλήρημα της φαντασίας,
Αγάπη – του αισθησιασμού φόρο υποτελείας,
Εξουσία – άχθος με στενό μονοπάτι, 
Και η φιλία – κολακεία ή απάτη.
Κατ’ απ’ τη μάσκα της χαράς ή γκρίνιας
Κρύβεται της ζωής η γύμνια.
Ο εγωισμός μας – γόης αχτύπητος, 
Ελευθερία – όνειρο αξιολύπητο.

Μ. Στρούκοβα

 

 


 

 

О чем молчат седые камни?
Зачем к молчанию глуха 
земля? Их тяжесть так близка мне.
А что касается стиха — 
в стихе всего важней молчанье, — 
верны ли рифмы, не верны. 
Что слово? Только ожиданье
красноречивой тишины. 
Стих отличается от прозы 
не только тем, что сир и мал. 
Я утром ранним с камня слезы
ладонью теплой вытирал.

Борис  Рыжий 

Περί πολλού σιωπούν οι γκρίζοι βράχοι. 
Γιατί τη σιωπή τους δεν ακούει η γη; 
Το βάρος τους μας τόσο συγγενεύει, 
όταν θρονιάζω πάνω τους με περισυλλογή.
Στον στίχο πιο σημαντική απ’ όλα εν η παύση, 
που φέρνει την τροπή. 
Ο λόγος; Μα μόνο της αναμονής η στάση
είναι πιο εύγλωττη από τη σιωπή.
Διακρίνεται ο στίχος απ’ την πρόζα, 
όχι μόνο με την αράδα του μεστή.
Κατά το σούρουπο, από την πέτρα δάκρυα,
με την παλάμη σκούπιζα ζεστή.

Μπ. Ρίζι

 

 


 

 

В альбом (отрывок)
из элегии Ц. Норвида (1821-1883)

Когда сгоришь, что станется с тобою:
Золой ли станешь мертвой на ветру?
Что своего оставишь ты в миру,
Уйдешь ли дымом в небо голубое?

Чем вспомнить нам тебя в юдоли ранней,
Зачем ты в мир пришел?
…Что пепел скрыл от нас?
А вдруг из пепла нам блеснет алмаз,
Блеснет со дна своею чистой гранью…

 Перевод Г. Андрееевой

Горишь, как щепка, на смолистом сколе,
Золою изошел наполовину.
Горишь, не зная, обретешь ли волю
Или затронет пламя сердцевину.

Сгоришь ли весь, до основанья, разом,
На подать ветру? – или из-под пепла
Заполыхает радужным алмазом
Твоя победа, что в огне окрепла!..

Перевод А. Цветкова

Теперь горишь ты щепкою сосновой,
летают клочья средь огня и пыла.
Свободным станешь от всего чужого?
Или сгорит всё, что твоим лишь было?

И в пепел превратишься ты, и сразу
развеет ветер, не оставив следа?
Иль в пепле заблестит звезда алмаза,
сверкнет зарей предвечная победа?!

Перевод А. Пустогарова

Στο άλμπουμ (απόσπασμα)
από το ποίημα του Κ. Νόρβιντ

Όταν θα σβήσεις τι θα μείνει:
Στάχτη νεκρή θα γίνεις που σκορπίζει ο αέρας;
Τι άξιο θ’ αφήσεις να σε εξυμνούμε με στεφάνια;
Ή ως καπνός θα φύγεις στα επουράνια;

Με τι αναμνήσεις το όνομά σου θ’ ακουστεί,
Γιατί ήρθες σ’ αυτόν τον κόσμο;
… Τι ήταν αυτό που έκρυψε η τέφρα;
Κι αν ξαφνικά από την στάχτη
θα λαμποκοπεί διαμάντι,
Θ’ αστράφτει με την καθαρή του έδρα…


 

 


 

 

Живём мы недолго, — давайте любить 
и радовать дружбой друг друга. 
Нам незачем наши сердца холодить, 
и так уж на улице вьюга! 
Давайте друг другу долги возвращать, 
щадить беззащитную странность, 
давайте спокойно душою прощать 
талантливость и бесталанность. 
Ведь каждый когда-нибудь в небо глядел, 
валялся в больничных палатах. 
Что делать? Земля наш прекрасный удел — 
и нет среди нас виноватых.

Станислав Куняев

Μικρή η ζωή, ελάτε ν’ αγαπιόμαστε,
να απωθούμε το μίσος αχρείο.
Άδικα τις καρδιές μας ψυχραίνουμε, 
Έτσι κι αλλιώς έξω κρατάει το κρύο!
Ελάτε τις οφειλές μας ν’ επιστρέφουμε,
να δείχνουμε οίκτο για την παραξενιά απροστάτευτη,
ελάτε ήρεμα να αμνηστεύουμε,
το ταλέντο και την μετριότητα αχάιδευτη.
Μα ο καθένας κάποτε έριξε τον πήχη,
με πόνο αναγεννήθηκε από τις στάχτες.
Τι να κάνουμε; Η γη είναι μοναδική μας τύχη, 
Και δεν υπάρχουν φταίχτες…

Σ. Κουνιάεφ

 

 


 

 

Как много тех , с кем можно лечь в постель... 
Как мало тех, с кем хочется проснуться... 
И жизнь нас крутит, словно карусель... 
Сдвигая, будто при гадании на блюдце. 

Мы мечемся : работа...быт...дела... 
Кто хочет слышать - всё же должен слушать. 
А на бегу - заметишь лишь тела... 
Остановитесь...чтоб увидеть душу. 

Подражание Э. Асадову

Τόσοι πολλοί με όποιους θα μπορούσες να ξαπλώσεις…
Και τόσοι λίγοι με όποιους θα ‘θελες να ξυπνήσεις...
Τα πάθη, μας γυρίζουν σαν το καρουσέλι,
Μας κυνηγούν σαν άγρια αγέλη.

Στριφογυρίζουμε: δουλειά, σπίτι, δουλειά…
Η γκάμα της ζωής πολύ φτωχή.
Μες στα τρεχάματα θα δεις μόνο κορμιά…
Σταμάτα… για να βλέπεις την ψυχή.

Εντουάρντ Ασάντοφ

 

 

История с печалью говорит
О том, как умирали фараоны,
Как вместе с ними в сумрак пирамид
Живыми замуровывались жены.

О, как жена, наверно, берегла
При жизни мужа от любой напасти!
Дарила бездну всякого тепла
И днем, и ночью окружала счастьем.

Не ела первой (муж пускай поест),
Весь век ему понравиться старалась,
Предупреждала всякий малый жест
И раз по двести за день улыбалась. 

Бальзам втирала, чтобы не хворал,
Поддакивала, ласками дарила.
А чтоб затеять спор или скандал -
Ей даже и на ум не приходило!

А хворь случись - любых врачей добудет,
Любой настой. Костьми готова лечь.
Она ведь точно знала все, что будет,
Коль не сумеет мужа уберечь...

Да, были нравы - просто дрожь πο коже

Но как не улыбнуться по-мужски:
Пусть фараоны - варвары, а все же
Уж не такие были дураки!

Э. Асадов

Η ιστορία μαρτυρεί…

Η ιστορία με λύπη μαρτυρεί
Πως τους φαραώ ενταφιάζανε, 
Πως μες στον πυραμίδων σκοτεινάδα τρομερή
Τις ζωντανές γυναίκες τους με τοίχο εφράζανε.
Ω! Πως η σύζυγος πρόσεχε
Τον άνδρα της που ήταν εν ζωή!
Του χάριζε την πιο γλυκιά αγάπη

Ως νόμος ήτανε η κάθε του επιθυμία, 
Στο σεξ με άλλη, εθελοτυφλούσε, 
Προλάβαινε την κάθε του χειρονομία
Και εκατόν φορές χαμογελούσε.

Έκανε θαύματα μες στην τραπεζαρία, 
Του πρόσφερε το πιο υπέροχο μενού.
Ενώ να διαφωνεί, να κάνει φασαρία
Ακόμη σαν ιδέα δεν περνούσε απ’ το νου!

Ασθένεια; Για τον καλύτερο γιατρό, εκείνη
Θα κάνει άνω κάτω όλη την πλάση.
Αφού γνωρίζει, τι θα γίνει, 
Εάν δεν καταφέρνει τον άνδρα της να προφυλάσσει.

Ανατριχιαστικά τα ήθη, ενώ απ’ τον αιώνα ανεχτά, 
Οι άνδρες τώρα ζούνε στην αιωνιότητα πολύ πεζή:
Ας θεωρούνται βάρβαροι η φαραώ, παρ’ όλ’ αυτά
Δεν ήταν και τόσο χαζοί!

Εάν θα μπορούσαν να επιστραφούν
Μετά από κάποιο θαύμα αυτοί οι νόμοι
Με τι πάθος θα μας φύλαγαν
Και πως θα μας αγαπούσαν ακόμη!

Ε. Ασάντοφ
? (2015)

 


 

Скажите, Вы когда-нибудь любили?

Скажите, Вы когда-нибудь любили?
Скажите, в Вашем доме плыл рассвет?
А голуби над головой кружили
Свой самый белый в мире менуэт?

Скажите, в Вашей спальне пела вьюга?
А Вы читали ей свои стихи?
А в каждом взгляде Вы искали друга
И брата, как лекарство от тоски?

А Вы когда-нибудь стояли на вокзале,
Вдыхая сложный запах поездов,
А Вам казалось, что Вы в тронном зале
Почти что задохнулись от духов.

Скажите, Вы когда-нибудь рыдали
Навзрыд от счастья горького с утра?
А душу на салфетках отдавали
Редакторам, ревнителям пера?

А Вы надеялись на Божью волю?
А в осень с листьями летали в свет?
А Вы благословляли свою долю,
Когда любовь предаст, η больше нет надежд?

А Вы смиряли строгую гордыню,
Пытаясь одолеть свои пути?
А Вы любили так, что даже имя
Вам больно было вслух произнести?

И если Вам хоть чуточку знакома
Ошибок рябь моей шальной руки,
То, значит, это Вам, а не другому,
Я написала все свои стихи.

Э. Асадов
Ах Астахова?!
Για πέστε μου, αν είχατε ποτέ ερωτευτεί;

Για πέστε μου, αν είχατε ποτέ ερωτευτεί
Και στο δωμάτιο Σας οι τοίχοι έπαιζαν κουαρτέτο;
Μπροστά Σας χόρεψε ποτέ περιστεριών το σμήνος-κομφετί
Το πιο αιθέριο τους μενουέτο;

Για πέστε μου, αν από πάνω Σας ποτέ έψαλε η μπόρα,
Κι Εσείς τους στίχους Σας της απαγγείλατε;
Βοήθεια προσφέρατε στους φίλους Σας την ίδια ώρα
Και βάλσαμο-email τους στείλατε;

Έτυχε ποτέ μες στον σταθμό, τρεχάτα,
Την οσμή των τραίνων να εισπνέετε λατρευτικά,
Και Σας φαινότανε πως είστε στη μασκαράτα
Και σχεδόν πνιγήκατε απ’ τα αρώματα μεθυστικά;

Κλάψατε ποτέ με ευτυχία πικρή και γνώση
Για την διαβίωση των αναπήρων;
Και την ψυχή Σας ως γραπτά είχατε δώσει
Στους συντάκτες-δήμιους των ονείρων;

Βασιστήκατε ποτέ στου Θεού τη βούληση την κατάδικη;
Και το φθινόπωρο πετούσατε με φύλλα στην καταιγίδα;
Ποτέ ευλογήσατε τη μοίρα Σας την άδικη,
Όταν είχε προδώσει η αγάπη δίχως ελπίδα;

Σας έτυχε ποτέ την υπερηφάνεια να υποτάσσετε, αυτόνομα,
Τον εαυτό Σας συντρίβοντας φριχτά;
Είχατε αγαπήσει έτσι, ώστε ακόμη και το όνομα
Πονούσατε να πείτε φωναχτά;

Ίσως αυτό θα συμβεί στο μέλλον,
Θ’ αναγνωρίζετε της καρδιάς μου τους ήχους,
Αυτό σημαίνει πως για Σας, όχι για κάποιον άλλον
Έγραψα όλους τους δικούς μου στίχους.

Ε. Ασάντοφ
? (2016)

 


 

Вам досталось много лестных слов
И глаза и голос ваш хвалили,
И что взгляд опаснее клинков,
Тоже ведь наверно говорили.

Вряд ли вы когда-нибудь считали
Сколько вам подарено сердец,
Сколько их, влюблённых, как колец,
Вы на острый пальчик нанизали.

Спору нет: вы очень хороши.
Это и младенцу очевидно,
Ну а то, что нет у вас души…
Не волнуйтесь: этого не видно.

Эдуард Асадов
 
Μην ανησυχείτε

Είχατε ν’ ακούσετε πολλά κολακευτικά λόγια,
Που την κορμοστασιά και τη φωνή σας εξυμνούσαν,
Κ’ ότι τα μάτια σας είναι μαγευτικά,
Οι άνδρες σίγουρα πολλές φορές μιλούσαν.

Μάλλον ποτέ δεν μετρήσατε
Πόσες σας χάρισαν καρδιές,
Πόσες ήταν οι ερωτοδουλειές,
Και πόσες στον λογαριασμό σας βελονιάσατε.

Η σπάνια ομορφιά σας προκαλεί ταραχή,
Αυτό για τον καθένα είναι προφανές,
Ενώ γι’ αυτό, που δεν έχετε ψυχή,
Μην ανησυχείτε, δεν είναι οφθαλμοφανές.

Εντουάρντ Ασάντοφ
? (2016)

 


 

Ты даже не знаешь
Когда на лице твоем холод и скука,
Когда ты живешь в раздраженье и споре,
Ты даже не знаешь, какая ты мука,
И даже не знаешь, какое ты горе.
Когда ж ты добрее, чем синь в поднебесье,
А в сердце и свет, и любовь, и участье,
Ты даже не знаешь, какая ты песня,
И даже не знаешь, какое ты счастье!

Э. Асадов
Ούτε ξέρεις

Όταν στο πρόσωπό σου κρυάδα και εχθροσύνη,
Κι η ζωή μας είναι θυμός και τσακωμός,
Ούτε ξέρεις, ότι είσαι τέτοια οδύνη!
Κι ούτε ξέρεις, ότι είσαι τέτοιος εκβιασμός!

Όταν το χαμόγελό σου, σαν του Θεού λουλούδι,
Και στην καρδιά σου φως και του έρωτα ιεραρχία,
Ούτε ξέρεις, ότι είσαι τέτοιο τραγούδι!
Και ούτε ξέρεις, ότι είσαι τέτοια ευτυχία!

Ε. Ασάντοφ

 


 

Женская песенка

О любви не надо милый.
Ну зачем нам болтовня!
Это я тебя любила,
А не ты любил меня!

И волнений наших повесть
Каждый разно прочитал:
Это я теряла гордость,
А не ты ее терял!

И когда другим, бывало,
Ты объятья раскрывал,
Это я тебя прощала,
А не ты меня прощал.

Если ж там, где пела лира,
Спор тяжелый назревал,
Это я искала мира,
А не ты его искал!

И когда вдруг я болела
Или ты порой болел,
Это я к тебе летела,
А не ты ко мне летел.

Ну а в дни разлук, бывало,
Кто страдал и тосковал?
Это я тебе писала,
А не ты ко мне писал!

И когда с холодной силой
Нам разрыв навек грозил,
Это я с ума сходила,
А не ты с ума сходил!

Нынче все уже простыло
Хватит душу унижать!
Это я порвать решила,
А не ты решил порвать!

Жгу сама все чувства. Дабы
Не мешать тебе в пути.
Уж такой характер слабый:
Не могу быть жалкой бабой,
Будь же счастлив. И прости!

Э. Асадов
Το τραγουδάκι της γυναίκας

Για την αγάπη καλέ μου,
Μη μιλάς αφηρημένα!
Εδώ εγώ σε αγαπούσα,
Κι όχι εσύ εμένα!

Υποχωρούσες πολύ σπάνια
Και με ανάγκαζες να πω «μερσί».
Εδώ εγώ έχανα την υπερηφάνεια,
Δεν την έχανες εσύ!

Κι όταν εσύ εύρισκες άλλη μούσα,
Και ερχόσουν λεκιασμένος από το κραγιόνι,
Εδώ εγώ σε συγχωρούσα,
Κι όχι εσύ μου έλεγες «συγνώμη»!

Στις σπάνιες μέρες που είχαμε γαλήνη,
Εσύ βαριά λογομαχία έφτιαχνες,
Εδώ εγώ έψαχνα την ειρήνη,
Κι όχι εσύ την έψαχνες!

Ή αν κάποια στιγμή αρρωστούσα,
Ή εσύ κάποτε αρρωστούσες,
Εδώ εγώ προς εσένα πετούσα,
Κι όχι εσύ προς εμένα πετούσες!

Και τις ημέρες χωρισμού,
Ποιος υπέφερε μακριά στο νησί;
Εδώ εγώ σου έγραφα,
Και δεν μου έγραφες εσύ!

Κι όταν με δύναμη κρύα,
Η ρήξη μας απειλούσε,
Εδώ εγώ τρελαινόμουνα,
Ενώ εσύ χαμογελούσες!

Τώρα, όταν έπεσε η ψύχρανση,
Φτάνει πια την ψυχή μου να εκβιάζεις!
Εδώ εγώ αποφάσισα να διακόψω,
Κι όχι εσύ πήρες αποφάσεις.

Ξεριζώνω όλα τα αισθήματα,
Να μη σε εμποδίζω στη δική σου διαδρομή.
Δεν μπορούν μαζί το όν αλύπητο,
Με το γύναιο αξιολύπητο.
Να βρεις την ευτυχία σου με μια καλλονή!

Ε. Ασάντοφ
1998 (2016)

 


 

Вы сущность женщины попробуйте поймите:
Перед лицом мужчины, в сплошном смущении
Она всегда нуждается в защите,
Но втайне мыслит лишь о нападении...

Э. Асадов
1996
Αδιανόητη για μας της γυναίκας η λογική και η φαντασία¨
Μπροστά στο αρσενικό βγαίνει η αντίθεση:
Ενώ έχει ανάγκη του άνδρα την προστασία,
Αλλά κρυφά ονειρεύεται τη δική του επίθεση…

Εντουάρντ Ασάντοφ
1996 (2016)

 


 

И все-таки настаиваю я,
и все-таки настаивает разум:
виновна ли змея в том, что она змея,
иль дикобраз, рожденный дикобразом?
Или верблюд двугорбый, наконец?
Иль некий монстр в государстве неком?
Но виноват подлец, что он - подлец.
Он все-таки родился человеком!

Маргарита Алигер

Κ’ όμως εγώ επιμένω,
κ’ όμως επιμένει το λογικό:
φταίει το φίδι, που είναι φίδι γεννημένο,
ή η μαϊμού με ορμέμφυτο πιθηκικό;
Ή το γουρούνι με το πρόβλημα κληρονομικό;
Ή ο ιπποπόταμος με ένστικτο φονικό;
Αλλά φταίει ο παλιάνθρωπος που είναι παλιάνθρωπος.
Αφού γεννήθηκε Άνθρωπος!

Μ. Αλιγκέρ

 

 


 

 

В этом мире неверном не будь дураком:
Полагаться не вздумай на тех, кто кругом.
Трезвым оком взгляни на ближайшего друга –
Друг, возможно, окажется злейшим врагом.
###

Даже самые лучшие в мире умы 
Не смогли разогнать окружающей тьмы 
Рассказали нам несколько сказочек на ночь 
И отправились мудрые спать как и мы 
###

Удивленья достойны поступки творца 
Переполнены горечью наши сердца 
Мы уходим из этого мира не зная 
Ни начала, ни смысла его, ни конца 
###

Тот кто следует разуму - доит быка 
Умник будет в убытке - наверняка 
В наше время доходней валять дурака 
Ибо разум сегодня в цене чеснока 
###

Один телец парит высоко в небесах 
Другой своим хребтом поддерживает прах 
А между их хребтами посмотрите 
Какое множество ослов пасет Аллах! 
###

Жестокий этот мир нас подвергает смене 
Безвыходных скорбей, безжалостных мучений 
Блажен, кто побыл в нем недолго и ушел, 
А кто не приходил совсем, еще блаженней. 
###

Не зли других и сам не злись!
Мы гости в этом бренном мире...
И если что не так-смирись,
Будь поумнее-улыбнись!
Холодной думай головой,
Ведь в мире все закономерно:
Зло,излученное тобой,
К тебе вернется непременно...

Омар Хайам

Σ’ αυτόν τον κόσμο άπιστο μην είσαι βλάκας,
Μην είσαι ευκολόπιστος, δεν είναι ζήτημα της πλάκας.
Με βλέμμα νηφάλιο κοίτα τον φίλο τον πιο κοντινό
Μπορεί να είναι εχθρός σου ο πιο σκοτεινός.
###

Ακόμη και του όλου κόσμου τα λαμπρά μυαλά
Δεν πέτυχαν να διαλύσουν τον γύρο μας σκότο
Μερικά παραμύθια μας είπαν οι σοφοί ντροπαλά
Και πήγαν να γράφουν το επόμενο μότο.
###

Άξιοι απορίας οι πράξεις του Πλάστη
Μένουμε με πίκρα ως Δημιουργίας μέλη
Φεύγοντας και μη κατανοώντας τον σκοπό του Δράστη
Απ’ την αρχή, ούτε στη μέση, ούτε εν τέλει.
###

Εκείνος που ακολουθεί τη σύνεση, αρμέγει βόδι
Ο εξυπνάκιας θα χάσει τελικά
Είναι πιο κερδοφόρο να ζεις χωρίς βλαβερές ιδεώδη
Αφού η σύνεση είναι φτηνή σαν τα λαχανικά.
###

Ο ένας – βασιλιάς του πνεύματος, ψηλά στα επουράνια
Ο άλλος – με τη ραχοκοκαλιά του τη γη κρατάει στερεός
Κι ανάμεσα των ραχοκοκαλιών κοιτάξτε την επιφάνια!
Όπου πλήθος γουρουνιών βόσκει ο Θεός!
###

Αυτός ο κόσμος ο σκληρός μας υποβάλλει σε ανταλλαγή
Θλίψεων, βάσανων, αποτυχιών ολωσδιόλου
Μακάριος εκείνος που για λίγο ήρθε, κ’ έφυγε με πληγή
Και πιο μακάριος εκείνος που δεν ήρθε καθόλου.
###

Μην εξοργίζεις τους άλλους, κι ο ίδιος μην θυμώνεις!
Είμαστε επισκέπτες σ’ αυτόν τον κόσμο μυστήριο…
Κι όταν κάτι πάει στραβά, να χαλαρώνεις!
Να είσαι έξυπνος και μην αγχώνεις!
Να έχεις το μυαλό σου καθαρό,
Αφού στον κόσμο όλα είναι νομοτελειακά,
Κι αυτό που σκόρπισες, το κακό,
Σ’ εσένα θα επιστρέψει σταδιακά…

Ο. Καγιάμ

 

 


 

 

В проповеди правды чую сердцем ложь, 
В девственном покое - сладостную дрожь, 
Мне жалка невинность, мне презренен грех, 
Люди мне чужие, я - чужее всех. 
Лишь одно отринуть чувство не могу. 
Лишь одну святыню в сердце берегу, 
Возмущенье миром, Богом и судьбой, 
Ужас перед ближним, страх перед собой 

Н. Минский

Στο κήρυγμα αλήθειας, η καρδιά μου νιώθει την ψευτιά,
Στην απομόνωση της παρθενιάς βλέπω του πάθους τα αφτιά, 
Την αγνότητα λυπάμαι, την αμαρτία περιφρονώ, 
Ανθρώπους δε θέλω να ξέρω, στο γνώθι σαυτόν ματαιοπονώ,
Μόνο κάτι ιερό στην καρδιά μου τηρώ,
Μόνο έναν καημό ν’ απωθώ δεν μπορώ,
Την οργή για τον κόσμο, τον θεό, το γραφτό μου,
Τρόμο για τον πλησίον και φόβο για τον εαυτό μου.

Ν. Μίνσκι

 

 


 

 

Когда толпа надежд растерянно рыдает 
И дьявол прошлого на раны сыплет соль, 
Когда спасенья нет, лишь он не отступает, 
Лишь он, целитель мук, 
                                        священный Алкоголь. 

О Царь отверженных! О радость позабытых! 
О претворяющий в восторг земную боль! 
Ты в зареве веков - как сфинкс на черных плитах. 
Владыка гордых снов, 
                                     священный Алкоголь! 

С. Кречетов

Όταν ο όχλος των ελπίδων κλαίει με λυγμούς
Και όταν ως θηλιά τεντώνεις το κασκόλ,
Τότε η σωτηρία καταρρέει, μόνο εκείνο χωρίς ελιγμούς,
Θεραπεύει τα βάσανα, 
                                   το ιερό Αλκοόλ!

Ω, άρχοντα των κολασμένων! Ω, αγαλλίαση των αηδιασμένων!
Εσύ μετατρέπεις σε έκσταση τις καταστάσεις γκραν-γκινιόλ!
Είσαι το λάδι δραστικό των ψυχών σκουριασμένων.
Αφέντη των ονείρων των ουτοπικών, 
                                                           το ιερό Αλκοόλ!

Σ. Κρέτσετοφ

 

 


 

 

В пути безрадостном среди немой пустыни 
Предстала предо мной 
Мечта порочная принявши вид богини 
Прекрасной и нагой 

Рукою нежной разливала 
Из тонкого фиала 
Куренья дымные она 
И серебристо обвивала 
Ее туманная волна 

И где она ногою голой 
Касалася сухой земли 
Там грешные цветы толпой весёлой 
Бесстыдные пахучие цвели 

И предо мной склонившись как рабыня 
Она меня к греху таинственно звала 
И скучной стала мне житейская пустыня 
И жажда дел великих умерла 

Фёдор Сологуб

Στον δρόμο άχαρο της βουβής ερημιάς
Μπροστά μου εμφανίστηκε ευθύς
Η χίμαιρα με τη μορφή θεάς
Ωραίας και γυμνής.

Με τρυφερό το χέρι έριχνε
Απ’ την φιάλη τη λεπτή
Καπνό ευωδιαστό σαν χύμα
Και ασημόχρωμα την τύλιγε
Το νεφελώδη κύμα.

Κι εκεί που τα πόδια της γυμνά
Το χώμα το ξερό άγγιζαν και ωθούσαν 
Εκεί της αμαρτίας τα λουλούδια τα αληθινά
Αδιάντροπα μύριζαν και ανθούσαν.

Μπροστά μου υποκλίθηκε σαν σκλάβα
Και το κρυφό μου πάθος απήχησε
Και έγινε άγευστη της καθημερινότητας η φάβα
Και για μεγάλα έργα η δίψα μου ξεψύχησε.

Φ. Σολογκούμπ

 

 


 

 

Набросок 

Холуй трясется. Раб хохочет.
Палач свою секиру точит.
Тиран кромсает каплуна.
Сверкает зимняя луна.

Се вид Отчества, гравюра.
На лежаке – Солдат и Дура.
Старуха чешет мертвый бок.
Се вид Отечества, лубок.

Собака лает, ветер носит.
Борис у Глеба в морду просит.
Кружатся пары на балу.
В прихожей – куча на полу.

Луна сверкает, зренье муча.
Под ней, как мозг отдельный, – туча…
Пускай Художник, паразит,
другой пейзаж изобразит.

Иосиф Бродский, 1972

Σκαρίφημα

Ο λακές τρέμει. Ο δούλος χαχανίζει.
Ο δήμιος το τσεκούρι του ακονίζει.
Ο τραπεζίτης το χαβιάρι του καταβροχθίζει. 
Το φεγγάρι στον ουρανό γυαλίζει.

Η όψη της πατρίδας μου, ξυλογραφία.
Πολιτική μαφία – διελκυστίνδα – λαοψυχοδυστροφία.
Βουλή, καφενεία – αμπελοφιλοσοφία.
Η όψη της πατρίδας μου, χρωμολιθογραφία.

Αν και μας ζώνουν τα φίδια, 
ζητάμε στολίδια και παιχνίδια.
Μέσα στο σπίτι γυαλίζουν τα πλακίδια.
Μπροστά στην είσοδο, βουνά απ’ τα σκουπίδια. 

Ακυβέρνητο σκάφος,
και μπροστά του βράχος.
Μήπως ο χαραμοφάης Ζωγράφος, 
Έκανε κάποιο λάθος;

Ι. Μπρόντσκι

 

 

Пилигримы

"Мои мечты и чувства в сотый раз
Идут к тебе дорогой пилигримов"
Φ. Бейкон

Мимо ристалищ, капищ,
мимо храмов и баров,
мимо шикарных кладбищ,
мимо больших базаров,
мира и горя мимо,
мимо Мекки и Рима,
синим солнцем палимы,
идут по земле пилигримы.
Увечны они, горбаты,
голодны, полуодеты,
глаза их полны заката,
сердца их полны рассвета.
За ними поют пустыни,
вспыхивают зарницы,
звезды горят над ними,
и хрипло кричат им птицы:
что мир останется прежним,
да, останется прежним,
ослепительно снежным,
и сомнительно нежным,
мир останется лживым,
мир останется вечным,
может быть, постижимым,
но все-таки бесконечным.
И, значит, не будет толка
от веры в себя да в Бога.
...И, значит, остались только
иллюзия и дорога.
И быть над землей закатам,
и быть над землей рассветам.
Удобрить ее солдатам.
Одобрить ее поэтам.

Иосиф Бродский, 1958

Προσκυνητές

"Τα όνειρα και τα αισθήματά μου εκατοστή φορά
Σ’ εσένα έρχονται με δρόμο των προσκυνητών"
Φ. Μπέικον

Δίπλα από τα σφαγεία και χρυσορυχεία,
δίπλα από τα καλύβια και παλάτια, 
δίπλα από τα σικάτα νεκροταφεία, 
δίπλα από τα μεγάλα ελάτια,
δίπλα από τη Μέκκα και Ρώμη, 
δίπλα από τη συμφορά ακόμη,
της αγιοσύνης μιμητές,
περνάνε οι προσκυνητές.
Σακάτηδες, από την κούραση έχουν μεθύσει, 
μισόγυμνοι, χωρίς φαγί, 
τα μάτια τους γεμάτα δύση, 
οι καρδιές τους, αυγή.
Πίσω τους άδουν οι ερημιές, 
λάμπουν οι μακρινές αστραπές, 
μπροστά τους γεννιούνται οι τρικυμιές, 
και βραχνά προφητεύουν πτηνά μεγαλοπρεπές:
Ότι ο κόσμος δε θ’ αλλάξει, 
θα μείνει πραγμάτων παλιών η τάξη,
ο κόσμος θα μείνει εκτυφλωτικά χιονάτος, 
και ατιμωτικά κεφάτος, 
ο κόσμος θα μείνει απατηλός, 
ο κόσμος θα μείνει ανάπηρος, 
ίσως γλυκόπικρος, 
κι όμως άπειρος.
Κ’ αυτό σημαίνει, ότι δε θα ωφελήσει
η πίστη στον εαυτό σου, στον Θεό, στη φύση.
… Κ’ αυτό σημαίνει ότι είσαι μόνος:
η αυταπάτη και ο δρόμος.
Και θα συνεχιστούν πάνω στη γη τα βασιλέματα, 
και θα συνεχιστούν πάνω στη γη τα χαράματα.
Θα την λιπαίνουν οι οπλίτες. 
Θα την εγκρίνουν οι ποιητές-προφήτες.

Ι. Μπρόντσκι

 

 

 


 

 


А напоследок я скажу:
прощай, любить не обязуйся.
С ума схожу. Иль восхожу
к высокой степени безумства.

Как ты любил? - ты пригубил
погибели. Не в этом дело.
Как ты любил? - ты погубил,
но погубил так неумело.

Жестокость промаха... О, нет
тебе прощенья. Живо тело
и бродит, видит белый свет,
но тело мое опустело.

Работу малую висок
еще вершит. Но пали руки,
и стайкою, наискосок,
уходят запахи и звуки.

Белла Ахмадулина 

Αντίο! Περήφανη σου φαίνομαι, 
ίσως δεν είμαι άξια ελεημοσύνης.
Τρελαίνομαι ή ανασταίνομαι 
Για το ψηλότερο βαθμό παραφροσύνης.

Πως εσύ αγαπούσες;
Ήταν επίδειξη επιδέξια.
Σε βοηθούσαν δέκα μούσες,
ενώ των έρωτά μας έπνιξες αδέξια.

Αστόχησες και δεν υπάρχει άφεση, 
είναι κοκαλωμένη η ψυχή μου ακόμα.
Και στο μηδέν η διάθεση, 
αλλά το σώμα μου έγινε πτώμα.

Ακόμη το μυαλό αρνείται το ναυάγιο, 
και απορρυθμίζεται η καρδιά,
και σαν σμηνάκι πλάγια
φεύγουν, αγάπης ήχοι και η ευωδιά.

Μπ. Αχμαντούλινα

 

 


 

 


 

По большей части, дама наслажденье
Уже в известной мере получает,
Когда в глазах мужчины вожделение
К своей особе скромной замечает.

Ε. Сервус

Συνήθως η γυναίκα την ηδονή καυλιάρα,
Ήδη την νιώθει όσο πρέπει, 
Όταν στα μάτια του ανδρός, λαχτάρα
Για τον εαυτό της βλέπει.

Ε. Σέρβους*

 


 

Я не анахорет и не ханжа,
Но к выводу пришёл устав от шума
Свобода слова там лишь хороша,
Где прежде, чем сказать умеют слушать. 

Ε. Сервус

Βαρέθηκα περί ελευθερίας λόγου το βιολί
Και δεν πρόκειται να μπω σε κάποιο κόμμα.
Η ελευθερία λόγου μόνο εκεί είναι καλή, 
Που ξέρουν να σκέφτονται πριν ανοίγουν το στόμα.

Ε. Σέρβους

 


 

Ах, если б смерть могли купить 
И дни продлить могли мы златом, 
Так был бы смысл и жизнь убить 
На то, чтоб сделаться богатым,—
Чтоб жизнь была с судьбой в ладу, 
Тянула время как хотела, 
И чтобы смерть, пускай за мзду, 
Не уносила дух из тела.
Но ведь не та у денег стать, 
Чтоб нам хоть час, да натянули,— 
что за толк нагромождать 
Подобный хлам в своем бауле?
Нет, лучше книга, мой Жамен, 
Чем пустозвонная монета:
Из книг, превозмогая тлен, 
Встает вторая жизнь поэта.
Ронсар

Π. де Ронсар

Εάν μπορούσαμε το θάνατο να λαδώσουμε
Και τις ημέρες μας να παρατείνουμε με λεφτά
Τότε θα είχε νόημα τη ζωή να σκοτώσουμε,
Κυνηγώντας πλούτη, μουλωχτά.
Να έχει η ζωή με τη μοίρα την ίδια διαδρομή,
Και να πετάνε όσο θέλουν πάνω απ’ το χώμα, 
Κι ο θάνατος, έστω και με πληρωμή, 
Να μην παίρνει το πνεύμα απ’ το σώμα.
Μα δεν έχει το χρήμα αυτήν την ισχύ, 
Και ούτε μια ώρα ζωής αγοράζεις.
Ποιο είναι το νόημα, και ποια η αρχή, 
Αυτά τα παλιοπράματα να στοιβάζεις;
Όχι! Καλύτερα του βιβλίου τα πνευματικά ύψη, 
Παρά το χρήμα, που μας αρρωσταίνει.
Απ’ τα βιβλία, κατανικώντας τη σήψη, 
Η δεύτερη ζωή του ποιητή ανασταίνει.

Π. Ρονσάρ

 

 


 

 

Озеро

 Взгляни на озеро: ни солнце, ни звезда, 
ни мощные дубы, ни тонкая осока, 
хоть отражаются так ярко, так глубоко, 
не оставляют в нем следа. 
Взгляни и в душу мне: как трепетно, как ясно 
в ней повторяются виденья бытия! 
Как в ней печаль темна, как радость в ней прекрасна... 
- и как спокоен я!

Владимир Набоков 
24 августа 1918 г

Λίμνη

Κοίτα τη λίμνη: ούτε ο ήλιος, ούτε οι λύχνοι, 
ούτε γιγάντιες βαλανιδιές και ούτε τα ανθιά, 
αν και αντανακλούν τόσο λαμπερά και βαθιά, 
δεν αφήνουν σ’ αυτήν κάποια ίχνη.

Κοίτα και την ψυχή μου: πόσο θαυμάσια και φανερά
εικόνες ύπαρξης μέσα της δημιουργώ!
Πόσο η θλίψη είναι μαύρη και όμορφη η χαρά…
και πόσο ήρεμος είμαι εγώ!

Β . Ναμπόκοφ

 

 


 

 

Баллада истин наизнанку

Мы вкус находим только в сене
И отдыхаем средь забот,
Смеемся мы лишь от мучений,
И цену деньгам знает мот.
Кто любит солнце? Только крот.
Лишь праведник глядит лукаво,
Красоткам нравится урод,
И лишь влюбленный мыслит здраво.

Лентяй один не знает лени,
На помощь только враг придет,
И постоянство лишь в измене.
Кто крепко спит, тот стережет,
Дурак нам истину несет,
Труды для нас - одна забава,
Всего на свете горше мед,
И лишь влюбленный мыслит здраво.

Кто трезв, тем море по колени,
Хромой скорее всех дойдет,
Фома не ведает сомнений,
Весна за летом настает,
И руки обжигает лед.
О мудреце дурная слава,
Мы море переходим вброд,
И лишь влюбленный мыслит здраво.

Вот истины наоборот:
Лишь подлый душу бережет,
Глупец один рассудит право,
Осел достойней всех поет,
И лишь влюбленный мыслит здраво.

Ф.Вийон (родился 1431 или 1432, умер между 1463 и 1491)
Μπαλάντα ανάποδων αληθειών

Το κέρδος είναι πιο ζημιογόνο,
Τη λύπη φέρνει η χαρά, 
Γελάμε μόνο απ’ τον πόνο, 
Κι ο σπάταλος γνωρίζει την αξία του παρά.
Γυναίκες ονειρεύονται να γίνονται γριούλες,
Πολιτικοί ποτέ δε λένε: θα…
Οι άνδρες κυνηγάνε ασχιμούλες, 
Και μόνο ο ερωτευμένος σκέφτεται ορθά.

Η πίστη υποθέτει την απάτη, 
Το ινάτι βάζει μάτι, 
Ο αθυρόστομος γλυκομιλάει, 
Κι εκείνος που κοιμάται μας φιλάει.
Ο βλάκας της αλήθειες μας δίνει, 
Και η τεμπελιά τα αγαθά, 
Ο πόλεμος μας φέρνει τη γαλήνη.
Και μόνο ο ερωτευμένος σκέφτεται ορθά.

Για τον σοφό επικρατεί η φήμη η κακή,
Πιο γρήγορος απ’ όλους ο κουτσός, 
Μόνο οι κακούργοι μπαίνουν στη φυλακή, 
Κλώσει τον πατέρα του ο νεοσσός.
Η απελπισία έχει μήνυμα ελπιδοφόρο.
Ο κάμπος πιο ψηλός απ’ τα βουνά, 
Τη θάλασσα διαβαίνουμε από τον πόρο. 
Και μόνο ο ερωτευμένος σκέφτεται ορθά.

Ο ποιητής αλήθειες ανάποδες πετάει:
Μόνο ο δίκαιος στα δικαστήρια νικάει, 
Μόνο ο τίμιος σ’ αυτή τη ζωή γλεντάει, 

Ο γάιδαρος καλύτερα απ’ όλους τραγουδάει.
Και μόνο ο ερωτευμένος σκέφτεται ορθά.

Φ. Βιγιόν

 

 


 

 

Пьяный корабль

Я спускался легко по речному потоку 
Наспех брошенный теми, кто шел бичевой. 
К разноцветным столбам пригвоздив их жестоко, 
Краснокожие тешились целью живой. 

И теперь я свободен от всех экипажей 
В трюме только зерно или хлопка тюки… 
Суматоха затихла. И в прихоть пейзажей 
Увлекли меня волны безлюдной реки. 

В клокотанье приливов и в зимние стужи 
Я бежал, оглушенный, как разум детей, 
И полуострова, отрываясь от суши 
Не познали триумфа столь диких страстей. 

Ураганы встречали мои пробужденья, 
Словно пробка плясал я на гребнях валов, 
Где колышатся трупы в инерции тленья 
И по десять ночей не видать маяков. 

Словно яблоко в детстве, нежна и отрадна, 
Сквозь еловые доски сочилась вода. 
Смыла рвоту и синие винные пятна, 
Сбила якорь и руль неизвестно куда. 

С той поры я блуждал в необъятной Поэме, 
Дымно-белой, пронизанной роем светил, 
Где утопленник, преданный вечной проблеме, 
Поплавком озаренным задумчиво плыл. 

Где в тонах голубой, лихорадочной боли, 
В золотистых оттенках рассветной крови, 
Шире всех ваших лир и пьяней алкоголя, 
Закипает багровая горечь любви. 

Я видал небеса в ослепительно-длинных 
Содроганьях…и буйных бурунов разбег, 
И рассветы, восторженней стай голубиных, 
И такое, о чем лишь мечтал человек! 

Солнце низкое в пятнах зловещих узоров, 
В небывалых сгущеньях сиреневой глы 
И подобно движениям древних актеров, 
Ритуально и мерно катились валы… 

Я загрезил о ночи, зеленой и снежной, 
Возникающей в темных глазницах морей, 
О потоках, вздувающих вены мятежно 
В колоритных рожденьях глубин на заре. 

Я видал много раз, как в тупой истерии 
Рифы гложет прибой и ревет, точно хлев, 
Я не верил, что светлые ноги Марии 
Укротят Океана чудовищный зев. 

О Флориды, края разноцветных загадок, 
Где глазами людей леопарды глядят, 
Где повисли в воде отражения радуг, 
Словно привязи темно-опаловых стад. 

Я видал как в болотах глухих и зловонных 
В тростнике разлагался Левиафан, 
Сокрушительный смерч в горизонтах спокойных 
Море… и водопадов далекий туман. 

Ледяные поля. В перламутровой яви 
Волны. Гиблые бухты слепых кораблей, 
Где до кости обглоданные муравьями, 
Змеи падают с черных пахучих ветвей. 

Я хотел, чтобы дети увидели тоже 
Этих рыб – золотисто-певучих дорад. 
Убаюканный пеной моих бездорожий 
Я вздымался, загадочным ветром крылат. 

Иногда, вечный мученик градусной сети, 
Океан мне протягивал хищный коралл. 
Или, в желтых присосках бутоны соцветий 
Восхищенный, как женщина, я замирал… 

А на палубе ссорились злобные птицы, 
Их глаза были светлые до белизны, 
И бездомные трупы пытались спуститься 
В мой разломанный трюм – разделить мои сны. 

Волосами лагун перепутан и стянут 
Я заброшен штормами в бескрайний простор, 
Мой скелет опьянелый едва ли достанут 
Бригантина Ганзы и стальной монитор. 

Фиолетовым дымом взнесенный над ветром, 
Я пробил, точно стенку, багровую высь, 
Где – изящным подарком хорошим поэтам – 
Виснут сопли лазури и звездная слизь. 

В электрических отблесках, в грозном разгуле 
Океан подо мной бушевал, словно бес, 
Как удары дубин грохотали июли 
Из пылающих ям черно-синих небес… 

Содрогался не раз я, когда было слышно, 
Как хрипят бегемоты и стонет Мальстрем, 
Я, прядильщик миров голубых и недвижных, 
Но Европа … ее не заменишь ничем. 

Были звездные архипелаги и были 
Острова… их просторы бредовы, как сон. 
В их бездонных ночах затаилась не ты ли 
Мощь грядущая – птиц золотых миллион? 

Я действительно плакал! Проклятые зори. 
Горько всякое солнце, любая луна…. 
И любовь растеклась в летаргическом горе, 
О коснулся бы киль хоть какого бы дна! 

Если море Европы… я жажду залива 
Черные лужи, где пристани путь недалек, 
Где нахмуренный мальчик следит молчаливо 
За своим кораблем, нежным, как мотылек. 

Я не в силах истомам волны отдаваться, 
Караваны судов грузовых провожать, 
Созерцать многоцветные вымпелы наций, 
Под глазами зловещих понтонов дрожать.

Артур Рембо (1854 - 1891)
Перевод Евгения Головина
Το μεθυσμένο καράβι

Αργοκαταίβενα τα ήρεμα ποτάμια, 
Αυτούς που με παράτησαν έβλεπα, τους ουτιδανούς.
Στους παρδαλούς πασσάλους δεμένους σαν χαϊβάνια, 
Ενώ διασκέδαζαν οι ερυθρόδερμοι με στόχους ζωντανούς.

Ελεύθερος από την έγνοια για πλήρωμα
Με το σιτάρι και βαμβάκι στο αμπάρι, 
Μετά απ’ της αντάρας τ’ ολοκλήρωμα, 
Με παρέσυρε του ποταμιού το κουβάρι.

Μες στον παλιρροιών τον κοχλασμό και παγωνιά, 
Κακοτράχαλος, ρίχτηκα να φύγω απ’ το παρελθόν, 
Και οι χερσόνησοι που ξεκολλούσαν από τη στεριά
Δεν γνώρισαν το θρίαμβο πιο άγριων παθών.

Το ξύπνημά μου ευλογούσε της καταιγίδας η οθόνη, 
Σαν φελλό με πετούσαν τα τεράστια κυμάτια, 
Που κουνιούνται τα πτώματα στης σήψης τη ραστώνη
Και ατέλειωτες νύχτες λαχτάρας για των φάρων τα μάτια.

Σαν απ’ το δάγκωμα του μήλου, πράσινες ρανίδες, 
Μες από τα ελάτινα σανίδια εισχωρούσε το νερό.
Ενώ η μάνητά του έπλυνε εμετό, κρασιού κηλίδες, 
Κι έριξε κάτω το τιμόνι το καματερό.

Παραπλανιέμαι από τότε στου ωκεανού το Ποίημα
Καπνόασπρο, που διαπερνιέται από άστρων κύματα, 
Σαν πνιγμένος, πιστός στο αιώνιο αίνιγμα, 
Να πλέει ως σημάδι φωτεινό μες στα νοήματα.

Όπου των τόνων γαλάζιων αλλάζονται οι δρόμοι
Και η ουσία θεοδιαβολική των αρτηριών η υγρή, 
Πιο δυνατά από τις λύρες σας και πιο μεθυστικά από το ρούμι,
Του έρωτα αναβράζει την πίκρα πορφυρή.

Είδα του ουρανού με αστραπές το διάνθισμα
Και των σίφουνων μανιασμένων ρους,
Αυγές πιο έξαλλες απ’ τον περιστερών φτερούγισμα,
Και είδα όσα δεν φαντάστηκε ο ανθρώπινος νους.

Τον ήλιο κατάχαμα, με στίγματα βλοσυρά, 
Απίθανα πυκνή μενεξεδένια καταχνιά, 
Και με ηθοποιών αρχαίων νωθρή φορά,
Εθιμοτυπικά και ρυθμικά βαδίζουν πλοία με πανιά.

Την νύχτα πράσινη οραματίστηκα, των παθών μου την πτήση, 
Πως φίλησα τα μάτια σκοτεινά των θαλασσών. 
Χείμαρρους, τις φλέβες να φουσκώνουν απ’ τη στύση
Και να ξεχύνονται στις κόγχες-αβύσσους ωκεανών.

Μήνες άκουγα όταν, σαν χίλια βόδια
Τα κύματα μουγγρίζουν τρώγοντας το βραχονήσι τερατώδες, 
Και δεν πίστευα πως μπορούν της Μαρίας τα διάφωτα πόδια, 
Να δαμάσουν του Ωκεανού το λαρύγγι θορυβώδες.

Ω! Φλορίδες! Πολύχρωμων, αινιγματικών τόπων,
Όπου τα άνθη κοιτάζουν με μάτια ζαρκαδιών, 
Που κρέμονται μες στο νερό οι ανταύγειες των ουράνιων τόξων, 
Σαν σκοινάκια γαλάζιων κοπαδιών.

Είδα εγώ μέσα στους βάλτους δύσοσμους, 
Πως σάπιζε ο Λεβιάθαν μέσα στην καλαμιά, 
Ανεμοστρόβιλο που σήκωνε τη λίμνη, απότομους κατακλυσμούς, 
Των μακρινών καταρρακτών την καταχνιά.

Βουνά από τους σεντεφένιους πάγους,
Κόλπους μυχούς με ξεράσματα των καραβιών, 
Όπου ως τα οστά φαγωμένα απ’ τους κοριούς αδηφάγους, 
Πέφτουν φίδια από το ύψος γλοιωδών κλαδιών.

Είδα και κάτι άλλο, ενάντιο στης φύσεως των νόμων
Το ωδικό χρυσοφόρο ιχθύς, που ήταν σπυρωτός.
Νανουρισμένος από τον αφρό των ανώμαλων δρόμων, 
Ανυψωνόμουν – με τη δύναμη ανέμου – φτερωτός.

Συχνά στον μάρτυρα δυχτιασμένο με συντεταγμένα, 
Η θάλασσα με κύμα άπλωνε κοράλλιο αρπακτικό.
Ή ανθοταξιών μπουμπούκια επιλεγμένα, 
Και σαν γυναίκα ‘γω κοκάλωνα από τον θαυμασμό.

Στο κατάστρομα όρνια μάλωναν 
Με μάτια ασπροκίτρινα και μοχθηρά, 
Και τα άστεγα πτώματα σκαρφάλωναν
Στο αμπάρι σαθρό τα όνειρά μου να μοιραστούν απατηλά.

Των ορμίσκων τα πλοκάμια να με κρατήσουν δεν μπορούν, 
Και ο τυφώνας μ’ εξορίζει σε ουρανούς χωρίς πουλιά, 
Το μεθυσμένο από το αλάτι σκελετό μου δε θα βρουν, 
Ούτε οι νέοι Μονίτορες, ούτε της Χάνσας τα πλοία παλιά.

Εξυψώθηκα φορώντας ομίχλωμα χρωμοφόρο, 
Και τρύπησα την στέγη τ’ ουρανού την ημισφαιρική, 
Όπου για ποιητές καλούς, θεσπέσιο δώρο – 
Τρέχουν δάκρυα γαλάζια και βλέννα αστρική.

Στις ανταύγειες ηλεκτρικές οργίαζε του Θεού το νταούλι
Μαινόταν κάτω μου ο ωκεανός σαν σατανάς, 
Γκρέμιζαν με ροπαλιές τον Θόλο οι Ιούλιοι
Και κούφωνε του φλεγόμενου αβύσσου-ουρανού ο σαματάς.

Φρίκιασα από του Βεεμώθ τον ρόγχο στον οργασμό του διάπυρο, 
Κι όταν άκουσα το σφύριγμα του Μάελστρομ στο βραχοτόπι.
Εγώ ο λάτρης ταξιδιών στο γαλανό το άπειρο, 
Αλλά κατάβαθά μου αγαπώ τη γηραιά Ευρώπη.

Είδα αστερισμούς αρχιπελαγών κι είδα νησιά με κήπους, 
Που σαν ζωγραφιά απίθανοι, φανταστικοί.
Στις απύθμενες νύχτες κρύβεται, μήπως
Το σμήνος από χρυσά πουλιά – ρώμη μελλοντική.

Έκλαψα πολύ! Οι αυγές καημούς προκαλούν μόνο. 
Πικρός ο ήλιος και το φεγγάρι φαρμακερό σαν όπιο, 
Κι έκρεε ο έρωτας με ψυχοκτόνο πόνο, 
Ω! ας έσπαγε η καρίνα μου σε πυθμένα κάποιο.

Ευρώπη… Λαχταρώ των λιμανιών της τα ήρεμα νερά.
Στην άκρη της ακτής σε μια γαλήνια εσπερίδα,
Ένα αγόρι σκυθρωπό παρατηρεί σιωπηρά
Το καραβάκι του αιθέριο σαν χρυσαλίδα.

Δεν μπορώ πια, στην ραθυμία των κυμάτων να παραδοθώ, 
Των πλοίων φορτηγών τις νηοπομπές να συνοδεύω, 
Κατ’ απ’ των ποντονιών τα άγρια μάτια να διαβώ, 
Των διάφορων εθνών πολύχρωμα παράσεια ν’ αγναντεύω.

Α. Ρεμπό

 


Предчувствие

В сапфире сумерек пойду я вдоль межи,
Ступая по траве подошвою босою.
Лицо исколют мне колосья спелой ржи,
И придорожный куст обдаст меня росою.

Не буду говорить и думать ни о чём —
Пусть бесконечная любовь владеет мною —
И побреду, куда глаза глядят, путём
Природы — счастлив с ней, как с женщиной земною.
 Το προαίσθημα

Τη φωτογέννητη αυγή θα πάω κατά μήκους του αγρού,
Ξυπόλυτος, τα χόρτα θα πατώ απαλά, σαν αράχνη.
Το πρόσωπό μου θα τσιμπήσουν τα στάχια του σταριού,
Κι ο θάμνος στον δρόμο μου, θα με περιχύνει με πάχνη.

Δε θα μιλώ, δε θα σκεφτώ, θα έχω μόνο ονειροπολήσεις,
Ας με κατέχει η ατέλειωτη αγάπη εξωγήινη.
Τα μάτια μου με οδηγούν στον δρόμο της Φύσης,
Ευτυχισμένος μαζί της, σαν με γυναίκα γήινη.

 

 

Парижская оргия,
или Париж заселяется вновь

О негодяи, в путь! С вокзалов хлыньте гордо!
Лучами солнечными вымыт и протерт
Бульвар, где некогда шли варварские орды.
Священный город здесь пред вами распростерт!

Вперед! Утих пожар и не подняться буре.
Вот набережных свет, вот улицы, а вот
Над вами радужное небо, в чьей лазури
Недавно звезды бомб водили хоровод.

Все мертвые дворцы упрячьте под лесами!
Страх дня-минувшего взгляд освежает вам.
Вот стадо рыжее вихляющих задами...
Так уподобьтесь же безумцам и шутам!

О свора сук во время течки! Рвите в клочья
Повязки. Крик домов приманивает вас.
Разврата ночь пришла, и спазмы этой ночи
Сжимают улицу. Так жрите! Пробил час!

И пейте! А когда свет резкий рядом с вами
Копаться в роскоши струящейся начнет,
Вы разве будете склоняться над столами,
Смотря безмолвно на белеющий восход?

За королеву тост с ее отвислым задом!
В ночах пылающих прислушайтесь, как рвет
Икота чью-то грудь, как лихо скачут рядом
Лакеи, старики, кретины, пьяный сброд.

О грязные сердца! О мерзкие утробы!
Сильней работайте своим вонючим ртом!
Еще глоток вина за этот праздник злобы,
О Победители, покрытые, стыдом!

Дышите мерзостью великолепной вони
И окунайте в яд злых языков концы!
Над вашей головой скрестив свои ладони,
Поэт вам говорит: "Беснуйтесь, подлецы!

Ведь в лоно Женщины вы лапы запустили,
Ее конвульсии еще внушают страх,
Когда она кричит, когда в своем бессилье
Вы задыхаетесь, держа ее в руках.

Шуты, безумцы, сифилитики, владыки.
Ну что Парижу, этой девке, весь ваш сброд
И наша плоть, и дух, и яд, и ваши крики?
Вас, гниль свирепую, с себя она стряхнет!

Когда падете вы, вопя от униженья
И в страхе требуя вернуть вам кошельки,
Заблещет красной куртизанки грудь сражении,
Над вами грозные сожмутся кулаки!"

Когда так яростно твои плясали ноги,
Париж, когда ножом был весь изранен ты.
Когда ты распростерт и так светлы и строги
Зрачки твои, где свет мерцает доброты,

О город страждущий, о город полумертвый,
По-прежнему твой взор в Грядущее глядит!
И мрак Минувшего, о город распростертый,
Из глубины веков тебя благословит!

Ты, плоть которого воскрешена для муки,
Ты жизнь чудовищную снова пьешь! И вновь
Тебя холодные ощупывают руки,
И черви бледные в твою проникли кровь.

Ну что же! Тем червям позора и обиды
Твое дыхание Прогресса не прервать,
И не погасит Стрикс глаза Кариатиды,
В которых золоту астральному сверкать.

Пусть никогда еще такой зловонной раной
Среди Природы не гляделись города,
Пусть твой ужасен вид, но будет неустанно
Поэт тебе твердить: "Прекрасен ты всегда!"

Ты вознесен грозой к поэзии высокой,
Игра великих сил тебе подмогу шлет,
Грохочет смерть, но ждет твое творенье срока,
О город избранный, ты слышишь? Горн зовет!

Поэт возьмет с собой Отверженных рыданья,
Проклятья Каторжников, ненависти шквал,
Лучи его любви, сверкая, женщин ранят,
И строфы загремят: "Бандиты! Час настал!"

- Порядок вновь царит... - И снова слышен в старых
Домах терпимости хрип оргий после бурь.
Охвачен бредом газ и с фонарей усталых
Зловеще рвется ввысь, в туманную лазурь.

Май 1871
 Παρισινό όργιο
ή το Παρίσι επαναποικίζεται

Απ’ τους σταθμούς, καθάρματα ορμίστε κυματοειδές!
Από του ήλιου τις ακτίνες είναι πλυμένη
Η δημοσιά, όπου βάδιζαν των βαρβάρων οι ορδές.
Η πόλη ιερή εδώ μπροστά σας απλωμένη!

Εμπρός! Έσβησε η φωτιά κι δε θα ξανασηκωθεί.
Να των προκυμαίων τα φανάρια, ιδού οι δρόμοι, κι εδώ
Παν’ από σας τ’ ανέφελα ουράνια, εκεί
Προσφάτως σμήνη των βομβών έσερναν το χορό.

Νεκρά και τα παλάτια, και οι οικίες με πόρτες ανοιχτές.
Ο φόβος της ημέρας περασμένης μεταπλάστηκε σε θάρρος.
Ορίστε, εδώ κοπάδι πουτανών που υπόσχονται γιορτές…
Εμπρός! τα πισινά και μπροστινά, ο φάρος!

Ω! σκυλολόι σε εποχή γαυριάσματος με ρούχα κουρέλια!
Η νίκη σας η πύρρειος σας κάνει τέρατα σαρκοβόρα.
Η νύχτα της ακολασίας ήρθε, και οι σπασμοί εντέλεια
Στενεύουν τους οδούς. Καταναλώστε, ήρθε η ώρα!

Να πιείτε! Κι όποτε το φως, σαν γροθιά στο μάτι,
Θα σας ξυπνήσει από του αλκοόλ την μεταλλαγή,
Θα είστε σώμα δίχως πνεύμα απλωμένο στο κρεβάτι.
Δεν πρόκειται να καταλάβετε πως είναι η αυγή. 

Η πρόποση για την βασίλισσα με πλαδαρό της πισινό!
Νύχτα που σκίζει ο βήχας τα σωθικά των κολασμένων,
Και δίπλα χοροπηδάει το συρφετό το καθημερινό:
Λακέδες, κόλακοι, ηλίθιοι, και πλήθος μεθυσμένων.

Ω! ρυπαρές καρδιές! Ω! σιχαμερές γαστέρες!
Πιο δυνατά ρουφήξτε, με το βρομόστομο-οπή!
Για τη γιορτή κακίας, γεμίστε της σαμπανιέρες
Ω! Θριαμβευτές στεφανωμένοι με ντροπή!

Να αναπνέετε τα εξαιρετικά σας αέρια,
Στο δηλητήριο τις άκρες των γλωσσών βουτήξτε!
Παν’ απ’ τα κεφάλια σας, σταυρώνοντας τα χέρια
Ο ποιητής σας λέει: «Παλιάνθρωποι, λυσσάξτε!

Τις χερούκλες σας χώσατε στης Γυναίκας την πληγή,
Με φόβο και λαγνεία έχετε πάνω της σκύψει,
Ενώ εκείνη, κατεχόμενη από την θεϊκή οργή
Εσάς, τα βρωμιάρικα παλιοτόμαρα θα πνίξει.

Παλιάτσοι, άρχοντες, κομπάρσων διάφορων ορδές,
Τι είναι για το Παρίσι-κορασίδα, που δεν σας είχε συνάξει,
Η σάρκα σας, το πνεύμα, το δηλητήριο, και οι κραυγές;
Ως σαπίλα απαίσια, από τον εαυτό της θα αποτινάξει.

Θα πέσετε, απ’ τις φιδότρυπες, θα σας πετάνε κλοτσηδόν, 
Θα ικετεύετε να σας αφήσουν τις συνηθισμένες λιχουδιές.
Θα υψωθεί το στήθος της κόκκινης εταίρας των μαχών,
Και πάνω από σας θα σφίγγονται γροθιές.»

Παρίσι! ποτέ δεν γνώρισες τις ορδές αιμοχαρές,
Μες στην καρδιά σου το μολύβι θαμποφέγγει.
Κείσαι ανάσκελα, κι είναι θλιμμένες κι αυστηρές
Οι κόρες των ματιών σου, όπου η καλοσύνη τρεμοφέγγει.

Ω! πόλη μαρτυρική. Ω! πόλη μισοπεθαμένη.
Όμως το βλέμμα σου στο Μέλλον σ’ έχει οδηγήσει.
Και του Παρελθόν ο σκότος, ω! πόλη ξαπλωμένη,
Από τα βάθη των αιώνων θα σε ευλογήσει!

Η σάρκα σου γεννήθηκε για βάσανα,
Και της ζωής αβάσταχτης οι νόμοι θα ισχύσουν,
Ξανά θα ψηλαφήσουν το κορμί σου κρύα χέρια
Και τα σκουλήκια τα χλομά στο αίμα σου θα διεισδύσουν.

Αυτά τα έρποντα του κακού είναι στην κλίνη επιθανάτια,
Την ανάσα προόδου δε μπορούν να διακόψουν.
Δε θα σβήσουν τα νερά του Στυξ της Καρυάτις τα μάτια,
Εδώ της οικουμένης τ’ άστρα θα προκόψουν.

Πόλη-πληγή τεράστια, δυσώδης,
Μέσα στη Φύση τέτοιο θέαμα, να μη δει κανείς.
Ας είναι φοβερή η όψη σου, αλλά ο ποιητής μανιώδης, 
Θα επαναλαμβάνει: «Είσαι αστέρας αειφανής!»

Εξυψώθηκες από την καταιγίδα στην ποίηση μεγάλη,
Αναβρασμός παθών αδάμαστων σπιθοβολεί,
Βροντά ο θάνατος, αλλά ο θρίαμβος θα έρθει πάλι,
Ω, πόλη εκλεγμένη! ακούς; Η σάλπιγγα καλεί!

Ο Ποιητής σου θα θυμάται όλα: των αθλίων τους λυγμούς,
Το μίσος, και των καταδίκων τις κατάρες.
Εδώ τα θηλυκά στου έρωτα ρίχνει τους καημούς,
Σκορπίζει τις στροφές: «Εμπρός! Ληστές και διακονιάρες!»

Έρχεται η τάξη… Ξανασυνδέονται τα νήματα των ροών.
Στους παληοοίκους ανοχής ξανά ο ρόγχος των οργίων,
Και κυριεύει το παραλήρημα των αναπνοών,
Για να ριχτεί στα ύψη μαύρων ουρανών.

1871

 

 


 

 

Шепот, робкое дыханье,
Трели соловья,
Серебро и колыханье
Сонного ручья,

Свет ночной, ночные тени,
Тени без конца,
Ряд волшебных изменений
Милого лица,

В дымных тучках пурпур розы,
Отблеск янтаря,
И лобзания, и слезы,
И заря, заря!..

А. Фет 

Ψίθυροι, αναπνοή δειλή, 
Αηδονιού οι τρίλιες, 
Και του φιλιού η απειλή, 
Με παγίδες χίλιες, 

Φως της νύχτας, σκιά νυχτερινή, 
Απαρατήρητοι οι βρόχι, 
Σειρά αλλαγών εαρινή,
Του «ναι» και του «όχι», 

Του έρωτα η τελευταία πινελιά, 
Θριάμβου κραυγή, 
Δάκρυα, ικεσίες και φιλιά, 
Και αυγή, αυγή!...

Α. Φετ

 

 


 

 

Очередное воззвание в пустоту

На мне усталости печать:
Устал я власти обличать.
Но повторяю все же вновь:
На них, бандитах, наша кровь.

Не забывай, народ, о том.
Тобою правят, как скотом,
И всё твердят: мол, выбрал их
Ты сам спасителей своих.

Пока ты терпишь этот срам,
Служа убийцам и ворам,
Они тебя не подведут:
Они еще тебя "спасут".

Дм. Воробьевский

2003 г

Φωνή βοώντος…

Της κόπωσης σφραγίδα κουβαλώ:
Στην εξουσία κουράστηκα ν’ αντιμιλώ.
Αλλά επιμένω ξανά και ξανά:
Πως πίνουν το αίμα μας σιγανά.

Μην ξεχνάς λαέ τα μάτια τους υπουλοαθώα, 
Σε χειρίζονται σαν τα ζώα, 
Κι όλο αναμασούν: τάχα τους επέλεξες εσύ,
Ως «σωτήρες», και θα τους πεις και «μερσί».

Μπράβο σου! Έχεις υπομονή ν’ ανέχεσαι τους ψεύτες,
Υπηρετώντας συμμορίτες και κλέφτες, 
Αυτοί σίγουρα το πρόγραμμά τους θα εφαρμόσουν:
Κι ακόμη πολλές φορές θα σε «σώσουν».

Ντ. Βορομπιέφσκι

 

Россия больна государством

Мы тонем. Виной не чума, не война
И даже не русское пьянство.
Россия безмерно, безумно больна.
Россия больна государством.

Казалось порою, что хоть на чуть-чуть
Поменьшело этой заразы,
Но снова вернулась к нам вся эта жуть,
Врачи говорят: метастазы.

Убийцы, бандиты и прочая шваль
Державой себя называют
И грабят, и "мочат", и светлую даль
Попутно нам все обещают.

Дм. Воробьевский 

2003 г.

Της Ελλάδας η ασθένεια το κράτος

Δεν φταίνε που χανόμαστε: πόλεμος, επιδημία, κρασί…
Και ούτε της κουτοπονηριάς το π(λ)άτος.
Η Ελλάδα παράφορα βαθειά νοσεί,
Της Ελλάδας η ασθένεια το κράτος.

Πότε πότε πιστεύαμε στην αναφορά,
Ότι έγιναν σημαντικές ακρωτηριάσεις, 
Αλλά συνέχεια επιστρέφει η συμφορά, 
Οι γιατροί λένε: μεταστάσεις.

Εγκληματίες, συμμορίτες και άλλα καθάρματα, 
Κυβέρνηση τον εαυτό τους ονομάζουν.
Ληστεύουν και κλέβουν τα διαολοσπάρματα
Και μέλλον φωτεινό εν τω μεταξύ τάζουν.

Ντ. Βορομπιέφσκι

 

 

 


 

 

Москва дала мне серый цвет лица, 
Война дала – в развитии отсталость,
Коль благородство есть – так это от отца,
А чувственность – от матери досталась.

Сознательность – мне привила жена, 
Ответственность – от внучки появилась,
От долгого общения с тёщей – седина,
Талант – дал Бог. Лукавый дал– хвастливость.

О. Анофриев

Η μεγαλούπολη μου έδωσε πρόσωπο ωχρό,
Εάν υπάρχει εξυπνάδα, είναι απ’ τον πατέρα, 
Η άχαρη δουλειά με έκανε νωθρό, 
Τον αισθησιασμό τον έχω από τη μητέρα.

Την ευσυνειδησία μ’ έδωσε η κυρά μου, 
Η υπευθυνότητα μου ήρθε από την εγγονή, 
Γκρίζα μαλλιά – από την πεθερά μου, 
Ταλέντο – θείο δώρο, ο κομπασμός του διάβολου φωνή.

Ο. Ανόφριεβ

 

 


 

 

Как много тех, с кем можно лечь в постель, 
Как мало тех, с кем хочется проснуться…
И утром, расставаясь улыбнуться, 
И помахать рукой, и улыбнуться, 
И целый день, волнуясь, ждать вестей.
Как много тех, с кем можно просто жить, 
Пить утром кофе, говорить и спорить…
С кем можно ездить отдыхать на море, 
И, как положено — и в радости, и в горе
Быть рядом… Но при этом не любить…
Как мало тех, с кем хочется мечтать!
Смотреть, как облака роятся в небе, 
Писать слова любви на первом снеге, 
И думать лишь об этом человеке…
И счастья большего не знать и не желать.
Как мало тех, с кем можно помолчать, 
Кто понимает с полуслова, с полу взгляда, 
Кому не жалко год за годом отдавать, 
И за кого ты сможешь, как награду, 
Любую боль, любую казнь принять…
Вот так и вьётся эта канитель —
Легко встречаются, без боли расстаются…
Все потому, что много тех, с кем можно лечь в постель.
Все потому, что мало тех, с кем хочется проснуться

Эдуард Асадов

 

Женская песенка

О любви не надо милый.
Ну зачем нам болтовня!
Это я тебя любила,
А не ты любил меня!
И волнений наших повесть
Каждый разно прочитал:
Это я теряла гордость,
А не ты ее терял!
И когда другим, бывало,
Ты объятья раскрывал,
Это я тебя прощала,
А не ты меня прощал.
Если ж там, где пела лира,
Спор тяжелый назревал,
Это я искала мира,
А не ты его искал!
И когда вдруг я болела
Или ты порой болел,
Это я к тебе летела,
А не ты ко мне летел.
Ну а в дни разлук, бывало,
Кто страдал и тосковал?
Это я тебе писала,
А не ты ко мне писал!
И когда с холодной силой
Нам разрыв навек грозил,
Это я с ума сходила,
А не ты с ума сходил!
Нынче все уже простыло
Хватит душу унижать!
Это я порвать решила,
А не ты решил порвать!
Жгу сама все чувства. Дабы
Не мешать тебе в пути.
Уж такой характер слабый:
Не могу быть жалкой бабой,
Будь же счастлив. И прости

Э. Асадов

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ты даже не знаешь
Когда на лице твоем холод и скука,
Когда ты живешь в раздраженье и споре,
Ты даже не знаешь, какая ты мука,
И даже не знаешь, какое ты горе.
Когда ж ты добрее, чем синь в поднебесье,
А в сердце и свет, и любовь, и участье,
Ты даже не знаешь, какая ты песня,
И даже не знаешь, какое ты счастье!
Э. Асадов

 

Вам досталось много лестных слов
И глаза и голос ваш хвалили,
И что взгляд опаснее клинков,
Тоже ведь наверно говорили.

Вряд ли вы когда-нибудь считали
Сколько вам подарено сердец,
Сколько их, влюблённых, как колец,
Вы на острый пальчик нанизали.

Спору нет: вы очень хороши.
Это и младенцу очевидно,
Ну а то, что нет у вас души…
Не волнуйтесь: этого не видно.

Эдуард Асадов

 

Вы сущность женщины попробуйте поймите:
Перед лицом мужчины, в сплошном смущении
Она всегда нуждается в защите,
Но втайне мыслит лишь о нападении...

Э. Асадов
1996

 

Πολλοί αυτοί με τους οποίους θα ‘θελες να κοιμηθείς, 
Και τόσοι λίγοι αυτοί με τους οποίου θα ‘θελες να ξυπνάς…
Και το πρωί αποχωρίζοντας να χαμογελάς, 
Και να κουνάς το χέρι σου και ξανά να χαμογελάς, 
Κι όλη μέρα το τηλέφωνο να προσκυνάς.
Πολλοί αυτοί με τους οποίους θα μπορούσες απλά να ζεις, 
Καφέ να πίνεις, να μιλάς και λογομαχείς…
Της διακοπές σου μαζί να περνάς.
Και όπως έχει καθιερωθεί στη χαρά, στη δυστυχία
Να είσαι δίπλα, αλλά να μην αγαπάς…
Λίγοι με τους οποίους θέλεις των ονείρων την ησυχία!
Τα σύννεφα πως μαζεύονται σμάρι μαζί να κοιτάς, 
Λόγια αγάπης να γράφεις στο πρώτο χιόνι, 
Μόνο αυτόν τον άνθρωπο μπορείς να σκεφτείς…
Και ευτυχία μεγαλύτερη να μην επιθυμείς, 
Και τόσοι λίγοι με τους οποίους θα μπορείς να σιωπάς,
Μ’ αυτόν που χέρι χέρι πέρασες της ζωής το σχολείο, 
Σ’ αυτόν που δεν λυπάσαι τα χρόνια σου να χαρίζεις, 
Για τον οποίον θα μπορούσες ως βραβείο, 
Οποιοδήποτε πόνο, ακόμη και εκτέλεση να αντικρίζεις…
Έτσι και συνεχίζονται αυτές οι ιστορίες λογής λογής, 
Εύκολα ανταμώνεσαι, τότε και χωρίζεις δίχως να πονάς…
Όλα γιατί, πολλοί αυτοί με τους οποίους θα ‘θελες να κοιμηθείς.
Όλα γιατί, λίγοι αυτοί με τους οποίους θα ‘θελες να ξυπνάς.

Ε. Ασάντοφ

 

 

 

Το τραγουδάκι της γυναίκας

Για την αγάπη καλέ μου,
Μη μιλάς αφηρημένα!
Εδώ εγώ σε αγαπούσα,
Κι όχι εσύ εμένα!

Υποχωρούσες πολύ σπάνια
Και με ανάγκαζες να πω «μερσί».
Εδώ εγώ έχανα την υπερηφάνεια,
Δεν την έχανες εσύ!

Κι όταν εσύ εύρισκες άλλη μούσα,
Και ερχόσουν λεκιασμένος από το κραγιόνι,
Εδώ εγώ σε συγχωρούσα,
Κι όχι εσύ μου έλεγες «συγνώμη»!

Στις σπάνιες μέρες που είχαμε γαλήνη,
Εσύ βαριά λογομαχία έφτιαχνες,
Εδώ εγώ έψαχνα την ειρήνη,
Κι όχι εσύ την έψαχνες!

Ή αν κάποια στιγμή αρρωστούσα,
Ή εσύ κάποτε αρρωστούσες,
Εδώ εγώ προς εσένα πετούσα,
Κι όχι εσύ προς εμένα πετούσες!

Και τις ημέρες χωρισμού,
Ποιος υπέφερε μακριά στο νησί;
Εδώ εγώ σου έγραφα,
Και δεν μου έγραφες εσύ!

Κι όταν με δύναμη κρύα,
Η ρήξη μας απειλούσε,
Εδώ εγώ τρελαινόμουνα,
Ενώ εσύ χαμογελούσες!

Τώρα, όταν έπεσε η ψύχρανση,
Φτάνει πια την ψυχή μου να εκβιάζεις!
Εδώ εγώ αποφάσισα να διακόψω,
Κι όχι εσύ πήρες αποφάσεις.

Ξεριζώνω όλα τα αισθήματα,
Να μη σε εμποδίζω στη δική σου διαδρομή.
Δεν μπορούν μαζί το όν αλύπητο,
Με το γύναιο αξιολύπητο.
Να βρεις την ευτυχία σου με μια καλλονή!

Ε. Ασάντοφ

 

 

Ούτε ξέρεις

Όταν στο πρόσωπό σου κρυάδα και εχθροσύνη,
Κι η ζωή μας είναι θυμός και τσακωμός,
Ούτε ξέρεις, ότι είσαι τέτοια οδύνη!
Κι ούτε ξέρεις, ότι είσαι τέτοιος εκβιασμός!

Όταν το χαμόγελό σου, σαν του Θεού λουλούδι,
Και στην καρδιά σου φως και του έρωτα ιεραρχία,
Ούτε ξέρεις, ότι είσαι τέτοιο τραγούδι!
Και ούτε ξέρεις, ότι είσαι τέτοια ευτυχία!

Ε. Ασάντοφ

 

Είχατε ν’ ακούσετε πολλά κολακευτικά λόγια,
Που την κορμοστασιά και τη φωνή σας εξυμνούσαν,
Κ’ ότι τα μάτια σας είναι μαγευτικά,
Οι άνδρες σίγουρα πολλές φορές μιλούσαν.

Μάλλον ποτέ δεν μετρήσατε
Πόσες σας χάρισαν καρδιές,
Πόσες ήταν οι ερωτοδουλειές,
Και πόσες στον λογαριασμό σας βελονιάσατε.

Η σπάνια ομορφιά σας προκαλεί ταραχή,
Αυτό για τον καθένα είναι προφανές,
Ενώ γι’ αυτό, που δεν έχετε ψυχή,
Μην ανησυχείτε, δεν είναι οφθαλμοφανές.

Εντουάρντ Ασάντοφ

 

Αδιανόητη για μας της γυναίκας η λογική και η φαντασία¨
Μπροστά στο αρσενικό βγαίνει η αντίθεση:
Ενώ έχει ανάγκη του άνδρα την προστασία,
Αλλά κρυφά ονειρεύεται τη δική του επίθεση…

Εντουάρντ Ασάντοφ
1996
 


 

 


 

 

И голой подошла к окну

Она проснулась, потянулась, 
И голой подошла к окну. 
Полсотни мужиков свихнулось, 
Полсотни - вытерли слюну. 

Камаз Черроки въехал в дверцу,
Упал в бассейн вертолёт, 
Схватился в скверике за сердце 
Седой, почтенных лет народ. 

Случилось в озере цунами, 
Вулкан изверг поток страстей, 
Стояли с вздутыми штанами 
У дома дядьки всех мастей. 

Сошёл с орбиты спутник малый, 
На дубе вспучилась кора… 
Она зевнула, и сказала:
- Вот скука! Всё, как и вчера!

Галина Заславская

Όλα όπως και χθες

Ξύπνησε και τεντώθηκε εκείνη,
Και το παράθυρο πλησίασε γυμνή.
Στους άνδρες εκτοξεύτηκε η αδρεναλίνη, 
Και μάτια πετάχτηκαν έξω από την ηδονή.

Νταλίκα καβαλίκεψε τη Skoda, 
Και έπεσε το ελικόπτερο στον ποταμό.
Ο άξονας καρφώθηκε στη ρόδα, 
Κι από μόνο του πήρε μπρος το δυναμό.

Το ηφαίστειο έβγαλε τ’ απωθημένα, 
Στη λίμνη έγινε τσουνάμι φονικό.
Στεκόταν με τα παντελόνια φουσκωμένα,
Δίπλα στο σπίτι πλήθος αρσενικό.

Μεγάλωσε του όζοντα η τρύπα, 
Ακόμη και το σύμπαν δεν έμεινε απαθές.
Εκείνη χασμουρήθηκε και είπε:
«Τι βαρεμάρα! Όλα όπως και χθες!

Γ. Ζασλάφσκαγια

 

 


 

 

Игорь Иртеньев

Женщины носят чулки и колготки,
И равнодушны к вопросам культуры.
20% из них - идиотки,
30% - набитые дуры.
40% из них - психопатки,
В сумме нам это дает девяносто.
10% имеем в остaтке,
Да и из этих-то выбрать не просто. 


Тамара Панферова. Oтвет Иртеньеву

Носят мужчины усы и бородки,
И обсуждают проблемы любые.
20% из них - голубые.
40% - любители водки.
30% из них - импотенты,
У десяти - с головой не в порядке.
В сумме нам это дает сто процентов,
И ничего не имеем в остатке. 

Эрнст. Ответ Иртеньеву и Панферовой

Сорок процентов из тех, что в колготках
Неравнодушны к любителям водки.
Любят порой голубых психопатки,
Правда у них с головой не в порядке.
Дуры всегда импотентов жалели
А идиоток придурки хотели.
В сумме, конечно же, нас - сто процентов:
Дур, идиоток, козлов, импотентов
Ίγκορ Ιρτένιεφ

Οι γυναίκες φοράνε γόβες και σουτιέν, 
Κι είναι αδιάφορες για τη φιλοσοφία.
20% απ’ αυτές είναι της ηλιθιότητας το ρεφρέν, 
30% διακρίνει η αλαφρομυαλία.
Άλλες 30% είναι ψυχοπαθείς.
Αυτό το άθροισμα μας δίνει ογδόντα, 
Μες στις υπόλοιπες, που και αυτές είναι ημιμαθείς, 
Αν είσαι τυχερός θα βρεις άξια όντα. 


Η Ταμάρα Πανφέροβα απαντάει στον Ιρτένιεφ

Οι άνδρες φοράνε μουστάκια και πέη, 
20% απ’ αυτούς είναι γκέι,
40% είναι μαλάκες, που έχουν την κούτρα τους
Στην εφημερίδα χωμένη, οι βλάκες.
30% το κάνουν με άκρα,
Ακόμη κι όταν παίρνουν Viagra, 
Στους 10% καθόλου δεν σηκώνετε,
Δηλαδή, όλο το σύνολο μουντζώνεται.

Ερνστ. Απάντηση στον Ιρτένιεφ και Πανφέροβα

40% απ’ αυτές που σουτιέν φοράνε,
Τους μαλάκες αγαπάνε,
Συχνά τους γκέι οι ψυχοπαθείς προτιμάνε,
Οι πουτάνες τους ανίκανους παρηγοράνε.
Οι ηλίθιες τους πότες πάντα λυπούσαν,
Ενώ τις αλαφρόμυαλες οι βλάκες ποθούσαν,
Στο σύνολο, βεβαίως, είμαστε 100%:
Βλάκες, μαλάκες, πουτάνες …, όλοι λοιπόν.

 

 


 

 

Русский пейзаж

Из моего окна видна
Та чёрно-белая страна,
Которой не видны края -
Больная Родина моя.

Страна доверчивых детей,
Страна винтовок и плетей,
Страна веселья сквозь тоску,
Страна имён длиной в строку,

Страна просторов и степей
Страна раздоров и цепей,
Страна шизоидных идей
И полуграмотных вождей,

Страна безумных виражей,
Страна бредовых миражей,
Страна неисчислимых бед,
Страна проигранных побед,

Страна фальшивых перемен,
Страна обманов и измен,
Страна, где говорит кастет
И спят художник и поэт,

Страна беспочвенных надежд,
Страна пророков и невежд,
Страна утраченной мечты
И беспросветной нищеты,

Страна бессильного труда,
Где жизнь дешевле, чем руда,
Страна рабов и бунтарей,
Страна восстаний и царей,

Страна разгромленных церквей,
Чужая мать для сыновей,
Страна неслыханных богатств,
Страна подпольных тайных братств,

Страна загубленных Левшей,
Страна святых и торгашей,
Страна, где правят вор и плут,
Страна героев и иуд,

Страна всеслышащих ушей,
Страна всесильных легашей,
Страна с заплёванной душой,
Страна, где слон осёдлан вшой,

Страна изуверских расправ,
Где кто подлее, тот и прав,
Где суд вершат холуй и льстец,
Страна разорванных сердец,

Страна, где некуда идти,
Где перекрыты все пути,
Где ворон слаще соловья -
Всё это - Родина моя!

Д. Ляляев 

Tοπίο

Παράθυρο… Ώρα πρωινή, 
Ακόμη κοιμάται η χώρα μου η ορεινή, 
Και έχει μοίρα άγνωστη, 
Η πατρίδα μου άρρωστη.

Η χώρα που έχει γνωρίσει τη σκλαβιά, 
Κι ακόμη δεν την αφήνουν τα κλουβιά.
Η χώρα των επίορκων και προδοτών, 
Η χώρα άξεστων και προφητών,

Η χώρα των χαρούμενων παιδιών
Και διεφθαρμένων ανθρωποειδών,
Η χώρα καλοπέρασης μες στην πανώλη
Όπου το πάνω χέρι έχει το πορτοφόλι.

Η χώρα των ψεύτικων αλλαγών,
Και των ακάλυπτων επιταγών,
Η χώρα που ευημερεί ο μεταπωλητής, 
Και ψευτοζεί ο ποιητής.

Η χώρα του αυτοπροσδιοριζόμενου μαλάκα,
Η χώρα όπου το κλήμα δεν σηκώνει πλάκα,
Η χώρα, των πολιτικάντηδων σπείρα
Η χώρα όπου τον ελέφαντα καβαλίκεψε η ψείρα.

Η χώρα που ποδοπατιέται ο νόμος ο θείος,
Εκεί που το δίκαιο έχει ο αχρείος,
Εκεί που δικάζουν ο γλείφτης και λακές,
Η χώρα που συνέχεια χτίζουν φυλακές.

Η χώρα ικανότατων δημιουργών, 
Η χώρα των ανίκανων πρωθυπουργών, 
Η χώρα των αβάσιμων ελπίδων,
Η χώρα των σίγουρων κεραμίδων.

Η χώρα με κλειστούς δρόμους
Για τους καλούς και έντιμους ανθρώπους,
Ενώ είναι ανοιχτή, στους οποίους είναι μισητή.
Όλα αυτά είναι η πατρίδα μου αγαπητή!

Δ. Λιαλιάεφ

 

 


 

 


Жизнь в 100 слов

Колыбель. Пеленки. Плач.
Слово. Шаг. Простуда. Врач.
Беготня. Игрушки. Брат.
Двор. Качели. Детский сад.

Школа. Двойка. Тройка. Пять.
Мяч. Подножка. Гипс. Кровать.
Драка. Кровь. Разбитый нос.
Двор. Друзья. Тусовка. Форс.

Институт. Весна. Кусты.
Лето. Сессия. Хвосты.
Пиво. Водка. Джин со льдом.
Кофе. Сессия. Диплом.

Романтизм. Любовь. Звезда.
Руки. Губы. Ночь без сна.
Свадьба. Теща. Тесть. Капкан.
Ссора. Клуб. Друзья. Стакан.

Дом. Работа. Дом. Семья.
Солнце. Лето. Снег. Зима.
Дочь. Пеленки. Колыбель.
Стресс. Любовница. Постель.

Бизнес. Деньги. План. Аврал.
Телевизор. Сериал.
Дача. Вишни. Кабачки.
Седина. Мигрень. Очки.

Внук. Пеленки. Колыбель.
Стресс. Давление. Постель.
Сердце. Почки. Кости. Врач.
Речи. Гроб. Прощанье. Плач.

И. Аглицкий
2001

Μια ζωή σε 100 λέξεις

Κλάμα. Σπάργανα. Βυζί.
Λέξη. Βήμα και κλουβί.
Φασαρίες. Μωρίες. Υστερίες.
Αυλή. Νηπιαγωγείο. Τιμωρίες
.
Εκκλησία. Παπάς. Μετάληψη.
Θρανίο. Κυρία. Κατάληψη. 
Τσιγάρο. Χασίσι. Νταηλίκι.
Σπασμένη μύτή. Μαλακία. Σακατλίκη.

Πανεπιστήμιο. Σκυλάδικο. Μπουρδέλο.
Ακούω. Βλέπω. Τρώω. Θέλω. 
Αγάπη. Φεγγάρι. Άστρα. Ταινία.
Χείλη. Στήθος. Αϋπνία. 

Γάμος. Πεθερά. Παγίδα.
Καυγάς. Φίλοι. Κερκίδα. 
Μπίρα. Συλλαλητήριο. Μπλαμπλά.
Γύρος. Γήπεδο. Νεύρα. Κιλά. 

Γιος. Πάμπερς. Κλάματα. Οράματα.
Πράματα. Μικροπράματα. Τρεχάματα. 
Αμάξι. Μούντζα. Αδρεναλίνη.
Άγχος. Γκόμενα. Ασπιρίνη. 

Γεύμα. Κλύσμα. Μάσα. Μπλάμπλα.
Εφημερίδα. Προσευχή. TiVi. Ξάπλα. 
Μπίζνες. Λοβιτούρα. Χρήμα. 
Τράπεζα. Πορνείο. Τμήμα. 

Ημέρα-νύχτα. Άνοιξη-χειμώνας.
Σπίτι-γραφείο. Οικογένεια. Αγώνας. 
Κουβεντολόι. Νικοτίνη. Ζαλάδα.
Φαλάκρα. Κοιλιά. Ζοχάδα. 

Σύνταξη. Καφενείο. Φαρμακείο.
ΙΚΑ. Μοναξιά. Γηροκομείο. 
Ούρα. Καρδιά. Οστά. Γιατρός.
Φέρετρο. Κλάμα. Αποχαιρετισμός. 

Ι. Αγκλίτσκι

Παράφραση από τα ρωσικά 

 

 


 

 

Перчатка

Перед своим зверинцем,
С баронами, с наследным принцем,
Король Франциск сидел;
С высокого балкона он глядел
На поприще, сраженья ожидая;
За королём, обворожая
Цветущей прелестию взгляд,
Придворных дам являлся пышный ряд.

Король дал знак рукою —
Со стуком растворилась дверь:
И грозный зверь
С огромной головою,
Косматый лев
Выходит;
Кругом глаза угрюмо водит;
И вот, всё оглядев,
Наморщил лоб с осанкой горделивой,
Пошевелил густою гривой,
И потянулся, и зевнул,
И лёг. Король опять рукой махнул —
Затвор железной двери грянул,
И смелый тигр из-за решётки прянул;
Но видит льва, робеет и ревёт,
Себя хвостом по рёбрам бьёт,
И крадётся, косяся взглядом,
И лижет морду языком,
И, обошедши льва кругом,
Рычит и с ним ложится рядом.
И в третий раз король махнул рукой —
Два барса дружною четой
В один прыжок над тигром очутились;
Но он удар им тяжкой лапой дал,
А лев с рыканьем встал…
Они смирились,
Оскалив зубы, отошли,
И зарычали, и легли.

И гости ждут, чтоб битва началася…
Вдруг женская с балкона сорвалася
Перчатка… все глядят за ней…
Она упала меж зверей.
Тогда на рыцаря Делоржа с лицемерной
И колкою улыбкою глядит
Его красавица и говорит:
«Когда меня, мой рыцарь верный,
Ты любишь так, как говоришь,
Ты мне перчатку возвратишь».

Делорж, не отвечав ни слова,
К зверям идёт,
Перчатку смело он берёт
И возвращается к собранью снова.

У рыцарей и дам при дерзости такой
От страха сердце помутилось;
А витязь молодой,
Как будто ничего с ним не случилось,
Спокойно всходит на балкон;
Рукоплесканьем встречен он;
Его приветствуют красавицыны взгляды…
Но, холодно приняв привет её очей,
В лицо перчатку ей
Он бросил и сказал: «Не требую награды».

Ф Шиллер

Перевод В.Жуковского

Γάντι

Μπροστά στο θηριοτροφείο του, 
Με τους βαρόνους και με τον διάδοχό του,
Ο βασιλιάς Φραγκίσκος καθόταν 
Κι απ’ το ψηλό μπαλκόνι αγναντευόταν
Την αρένα, τη μάχη περιμένοντας.
Πίσ’ απ’ τον βασιλιά μένοντας,
Φαινόταν μια σειρά εμφανής
Λαμπρών κυρίων της αυλής.

Ο βασιλιάς με χέρι έκανε σημείο, 
Με χτύπο άνοιξε η σιδερένια πόρτα
Και εμφανίστηκε τεράστιο κεφάλι πρώτα,
Μετά το τρομερό θηρίο, 
Το τραχύμαλλο λιοντάρι
Βγήκε αγριωπό, 
Και κοίταξε με βλέμμα σκυθρωπό,
Και για το γύρο του πήρε χαμπάρι.
Με ύφος αγέρωχο το μέτωπό του σούφρωσε, 
Τη χαίτη του πυκνή κούνησε,
Τεντώθηκε, χασμουρήθηκε και ξάπλωσε.
Ο βασιλιάς ξανά σημάδι έδωσε,
Της καγκελόπορτας το κλείστρο άνοιξε
Και μια τίγρη πισ’ από τα σίδερα όρμισε,
Αλλά βλέπει το λιοντάρι και ουρλιάζει δειλά, 
Με την ουρά της χτυπάει τα πλευρά, 
Σιγοβαδίζει και λοξοκοιτάζει
Με τη γλώσσα τη μουσούδα γλείφει
Και δείχνει τα δόντια – ξίφη,
Μουγκρίζει και δίπλα στον λέοντα πλαγιάζει.
Τρίτη φορά το χέρι του κούνησε ο βασιλιάς,
Δυο πάνθηρες μεμιάς 
Με ένα πήδημα παν’ απ’ την τίγρη βρέθηκαν,
Εκείνη με το πόδι της βαρύ χτύπησε, τους διώχνοντας,
Ενώ ο λέοντας σηκώθηκε βρυχώντας…
Οι πάνθηρες φοβήθηκαν,
Παραμέρισαν, τα δόντια δείχνοντας
Και ξαπλώθηκαν μουγγρίζοντας.

Και οι φιλοξενούμενοι την μάχη περιμένουν…
Ξαφνικά, από το μπαλκόνι πέφτει ένα γυναικείο γάντι,
Όλοι κοιτάνε με αγωνία…
Πως πέφτει δίπλα στα θηρία.
Τότε τον ιππότη Ντελόρζ με υποκριτικό
Και δηκτικό χαμόγελο κοιτάζει
Η καλλονή του και του λέει με νάζι:
«Δεν είσαι ο ιππότης μου ευγενικός;
Εάν με αγαπάς, όπως μου λες καλέ μου,
Τότε το γάντι μου θα επιστρέψεις».

Δεν είπε λέξη ο Ντελόρζ και την άφησε μόνη,
Πάει προς τα θηρία, γέρνει, 
Το γάντι ατάραχος παίρνει
Και επιστρέφει πίσω στο μπαλκόνι.

Στους ιππότες και κυρίες από αυτήν την αποκοτιά
Η καρδιά ένιωσε φόβο ραγδαίο, 
Ενώ ο νεαρός με γνήσια λεβεντιά,
Σαν να μη έγινε τίποτα σπουδαίο,
Ήρεμα ανεβαίνει στο μπαλκόνι.
Τον περιμένουν του θαυμασμού και θριάμβου οι θρόνοι, 
Τον χαιρετάει η ενθουσιασμένη καλλονή, 
Αλλά κρυάδα ήταν αυτό που είδε αγνάντι, 
Στο πρόσωπό της έριξε το γάντι
Και είπε: «Δε θέλω ανταμοιβή»

Φ. Σίλερ

 

 


 

 

Горячий Секс и нежная Любовь

Горячий Секс и нежная Любовь
Однажды познакомились, скучая.
И вечером в божественный клубок
Они сплелись свободно и случайно.

Ах, этот Секс, он был немного груб,
Нетерпелив и чуточку развратен.
Он языком касался тайных губ,
Когда Любовь присела на кровати.

Она пустилась танцевать в ночи.
Сначала в удивительных нарядах,
Потом кружилась голая почти,
Едва касаясь, пролетая рядом.

Хотелось Сексу нежности, любви.
Любви хотелось секса и оргазма.
До этого желания свои
Им не случалось исполнять ни разу.

И, оказавшись, вдруг наедине
Любовь легко, без всякого стесненья
Раскинувшись, лежала на спине,
Потом открыто встала на колени.

И Секс любил так бережно ее,
Так звонко, глубоко, неутомимо… 
Упало на пол светлое белье,
Огонь свечи качал пространство мира.

А мы с тобой под окнами, тогда,
Ловили звуки, отраженья, тени.
Ткань платья твоего была тонка,
Я гладил твои руки и колени.

Потом они позвали нас к себе
И были необычны ощущенья –
Купались вместе в лунном серебре
И задували свечи от смущенья…

… Проснулись в доме только мы вдвоем
Любовь и Секс исчезли утром вовсе.
C тех пор мы каждый день их в гости ждем...
И каждый день они приходят в гости!

П. Давыдов

Σεξ (Πόθος) και Αγάπη

Το Σεξ το διακαές και η Αγάπη τρυφερή,
Έτυχε να γίνονται ζευγάρι, 
Νιώθοντας έλξη φοβερή 
Πλέχτηκαν σ’ ένα θεόπνευστο κουβάρι.

Αχ! Αυτός ο Πόθος ήταν λίγο αγενής, 
Ανυπομονούσε, με ακολασία πιπεράτη
Και με τη γλώσσα του άγγιζε τα κρυφά χείλη της, 
Όταν εκείνη κάθισε πάνω στο κρεβάτι.

Εκείνη άρχισε να χορεύει εκπέμποντας την ηδονή, 
Πρώτα ντυμένη με φόρεμα λαμπρό,
Μετά γελώντας στριφογύριζε γυμνή,
Πετώντας δίπλα, τον άγγιζε με χέρι τρυφερό.

Ο Πόθος ήθελε αγάπη, τρυφερότητα, 
Ήθελε η Αγάπη σεξ και οργασμό.
Ήρθε ουρανοκατέβατη και γρήγορα η οικειότητα
Και ένιωθαν τον αμοιβαίο θαυμασμό.

Εκείνη ζήτησε για μια φορά ακόμα, 
Χωρίς κανένα δισταγμό. Η Αγάπη αναμμένη
Ξαπλώθηκε ανάσκελα πάνω στο στρώμα, 
Μετά σήκωσε τα οπίσθια γονατισμένη.

Την αγαπούσε ο Πόθος με τόση φροντίδα,
Τόσο μελωδικά, ακούραστα, βαθιά…
Με αστραπές και κεραυνούς η καταιγίδα, 
Μετά οι μυρωδιές, τα χρώματα – του έρωτα ανθιά. 

Εγώ κι εσύ καθόμασταν πάνω στον καναπέ,
Είχα με χείλη μου σβήσει τα φτιασίματά σου.
Παραληρούσα σαν να ήμουν ντοπέ, 
Χαϊδεύοντας τα χέρια και τα γόνατά σου.

Μετά αυτοί, μας ώθησαν σε φλερτ πιο τολμηρό
Και ήταν ασυνήθιστή των αισθημάτων η τροπή, 
Λουζόμασταν στο φως του φεγγαριού το αργυρό
Και έσβηναμε τα κεριά απ’ την ντροπή.

…Ξυπνήσαμε, και ήμασταν μόνο εμείς οι δυο
Ο Πόθος και η Αγάπη μας άφησαν στον ύπνο,
Και από τότε τους περιμένουμε κάθε βραδιά
Και κάθε βράδυ έρχονται μετά το δείπνο!

Π. Νταβίντοφ

 

 


 

 

о Бог 
(ода)

О Ты, пространством бесконечный,
Живый в движеньи вещества,
Теченьем времени превечный,
Без лиц, в трёх лицах Божества!
Дух всюду сущий и единый,
Кому нет места и причины,
Кого никто постичь не мог,
Кто всё Собою наполняет,
Объемлет, зиждет, сохраняет,
Кого мы называем: Бог.

Измерить океан глубокий,
Сочесть пески, лучи планет
Хотя и мог бы ум высокий, —
Тебе числа и меры нет!
Не могут духи просвещенны,
От света Твоего рожденны,
Исследовать судеб Твоих:
Лишь мысль к Тебе взнестись дерзает,
В Твоём величьи исчезает,
Как в вечности прошедший миг.

Хао́са бытность довременну
Из бездн Ты вечности воззвал,
А вечность, прежде век рожденну,
В Себе самом Ты основал:
Себя Собою составляя,
Собою из Себя сияя,
Ты свет, откуда свет исте́к.
Создавый всё единым словом,
В твореньи простираясь новом,
Ты был, Ты есть, Ты будешь ввек!

Ты цепь существ в Себе вмещаешь,
Её содержишь и живишь;
Конец с началом сопрягаешь
И смертию живот даришь.
Как искры сыплются, стремятся,
Так солнцы от Тебя родятся;
Как в мразный, ясный день зимой
Пылинки инея сверкают,
Вратятся, зыблются, сияют,
Так звезды в безднах под Тобой.

Светил возженных миллионы
В неизмеримости текут,
Твои они творят законы,
Лучи животворящи льют.
Но огненны сии лампады,
Иль рдяных кристалей громады,
Иль волн златых кипящий сонм,
Или горящие эфиры,
Иль вкупе все светящи миры —
Перед Тобой — как нощь пред днём.

Как капля, в море опущенна,
Вся твердь перед Тобой сия.
Но что мной зримая вселенна?
И что перед Тобою я?
В воздушном океане оном,
Миры умножа миллионом
Стократ других миров, — и то,
Когда дерзну сравнить с Тобою,
Лишь будет точкою одною;
А я перед Тобой — ничто.

Ничто! — Но Ты во мне сияешь
Величеством Твоих доброт;
Во мне Себя изображаешь,
Как солнце в малой капле вод.
Ничто! — Но жизнь я ощущаю,
Несытым некаким летаю
Всегда пареньем в высоты;
Тебя душа моя быть чает,
Вникает, мыслит, рассуждает:
Я есмь — конечно, есть и Ты!

Ты есть! — природы чин вещает.
Гласит мое мне сердце то,
Меня мой разум уверяет,
Ты есть — и я уж не ничто!
Частица целой я вселенной,
Поставлен, мнится мне, в почтенной
Средине естества я той,
Где кончил тварей Ты телесных,
Где начал Ты духов небесных
И цепь существ связал всех мной.

Я связь миров, повсюду сущих,
Я крайня степень вещества;
Я средоточие живущих,
Черта начальна Божества;
Я телом в прахе истлеваю,
Умом громам повелеваю,
Я царь — я раб — я червь — я Бог!
Но, будучи я столь чудесен,
Отколе происшел? — безвестен;
А сам собой я быть не мог.

Твоё созданье я, Создатель!
Твоей премудрости я тварь,
Источник жизни, благ податель,
Душа души моей и Царь!
Твоей то правде нужно было,
Чтоб смертну бездну преходило
Мое бессмертно бытие́;
Чтоб дух мой в смертность облачился
И чтоб чрез смерть я возвратился,
Отец! — в бессмертие Твое́.

Неизъяснимый, Непостижный!
Я знаю, что души моей
Воображении бессильны
И тени начертать Твоей;
105 Но если славословить должно,
То слабым смертным невозможно
Тебя ничем иным почтить,
Как им к Тебе лишь возвышаться,
В безмерной разности теряться
И благодарны слёзы лить.

Гавриил Державин

1784

 

Ο Θεός
(ωδή)

Εσύ! του χώρου το άπειρο,
Ζωή που έβαλες στο υλικό χυδαίο, 
Αυτός που γέννησε το φώς, Είσαι το ζώπυρο,
Το πνεύμα πανταχού παρόν και ενιαίο!
Αυτός που δεν έχει τόπο και αιτιότητα,
Αυτός που κανείς δεν έχει συλλάβει ουσιωδώς, 
Αυτός που με την ύπαρξή Του το παν γεμίζει,
Αυτός που αγκαλιάζει, διατηρεί, βασίζει, 
Εκείνος τον οποίον ονομάζουμε Θεός.

Γνωρίζεις το βάθος του ωκεανού, 
Τον κάθε αμμόκοκκο, κάθε αστέρι, 
Αγνοείς την ιδέα του απίθανου και πιθανού, 
Παραβλέπεις τις έννοιες: νέοι και γέροι!
Είναι αδύνατον το πνεύμα φωτισμένο, 
Από το φως Σου γεννημένο, 
Την ύπαρξη Σου να εξηγεί, 
Μόλις η σκέψη προσπαθεί Εσένα να ακολουθεί,
Αμέσως μες στο μεγαλείο Σου θα χαθεί, 
Σαν μέσα στον αιώνα η τούτη η στιγμή.

Έπλασες ωκεανούς απ’ τις σταγόνες, 
Την τάξη στο χάος απογείωσες,
Και τους αμέτρητους αιώνες
Μέσα στον εαυτό Σου θεμελίωσες!
Τον εαυτό Σου απ’ το Τίποτα εγέννησες 
Με την Σιωπή τον εαυτό Σου ύμνησες, 
Είσαι το Φως από πού ρέει η Σιγή, 
Εσύ το σύμπαν δημιούργησες χωρίς μιλιά, 
Είσαι ο Πλάστης που μας έδωσε τη Γη-φωλιά, 
Ήσουν, Είσαι και θα Είσαι νυν και αεί!

Μια αλυσίδα τελειοτήτων μέσα Σου χωράς, 
Τις μεγαλώνεις και πολλαπλασιάζεις, 
Το τέλος με την αρχή κολλάς 
Και με το θάνατο ζωή μπολιάζεις.
Σαν σπίθες σκορπίζεις υφηλίους, 
Ουράνια σόματα και ήλιους,
Όπως στη χειμωνιάτικη και αίθρια ημέρα,
Της πάχνης οι κόκκοι λαμπιρίζουν, 
Τρεμοφέγγουν και στριφογυρίζουν, 
Έτσι και τα άστρα, την εσπέρα.

Άστρων πυρρόχρωμων εκατομμύρια
Μέσα στην απεραντοσύνη περιπολούν, 
Τροχιές εκτελούν με τα δικά Σου κριτήρια
Και φως ζωογόνο ακτινοβολούν.
Αλλά αυτές οι γιγάντιες λαμπάδες, 
Ή κόκκινων κρυστάλλων συμπληγάδες, 
Ή τα χρυσά κύματα του μεγάλου κοπαδιού,
Ή οι φλεγόμενοι αιθέρες, 
Του σύμπαντος όλοι οι αστέρες,
Μπροστά Σου σαν φανταχτερό παιχνίδι ενός παιδιού.

Σαν σταγονίδιο που πέφτει στον ωκεανό, 
Πόσο μικρό αυτό το στέρεο μπροστά Σου;
Πόσο μικρό το κομματάκι ορατό;
Και τι είμαι εγώ μπροστά Σου
Σ’ αυτόν τον ωκεανό του Κενού; 
Μαζεύοντας στοίβα τους άπειρους πλανήτες τ’ ουρανού,
Ακόμη και τότε, το θάρρος δεν 
Παίρνω να συγκρίνω μαζί Σου, 
Θα είναι μόλις μια τελεία μπροστά Σου,
Ενώ εγώ μπροστά Σου – τίποτα, μηδέν.

Τίποτα! Άλλα μέσα μου εξανθρωπίζεις
Με μεγαλοπρεπή αρχοντιά, 
Τον εαυτό Σου μέσα μου απεικονίζεις
Σαν ήλιος μέσα στην σταλαματιά.
Τίποτα! Αλλά τη ζωή μόνο τότε νιώθω,
Όταν ο νους μου με πείνα-πόθο
Στα επουράνια εξυψώνοντας πετά,
Είσαι της Αναζήτησης μου το ατού 
Και η ψυχή μου σε ψάχνει και βρίσκει παντού,
Είσαι Εσύ! Είμαι κι εγώ μετά!

Είσαι! Η φύση το φωνάζει, 
Και η καρδιά μου λέει το ίδιο,
Και το μυαλό μου το διαβεβαιώνει και αγιάζει.
Είσαι! Είμαι κι εγώ δικό Σου γονίδιο!
Είμαι στην αλυσίδα όντων κομματάκι, 
Μας τοποθέτησες ως κρικάκι,
Στην σειρά πλασμάτων ένα-ένα.
Είμαι τελευταίος, αλλά παντού, 
Ή πρώτος που του έδωσες το Νου,
Την αλυσίδα όντων δένοντας με μένα.

Όλης της Δομής είμαι το ταβάνι, 
Της φύσης όλης το στεφάνι, 
Στιχούργημα είμαι του Κόσμου του Ποιητή, 
Η πιο σπουδαία Του γραμμή.
Η σκέψη μου σ’ Εσένα απευθύνεται
Το σώμα μου λιώμα γίνεται, 
Ο τσάρος είμαι κι ο σκλάβος, σκουλήκι είμαι και Θεός, 
Αξιοθαύμαστα τα υλικά, ιδιοφυής η συνταγή, 
Πώς; Πότε; Πού; Άγνωστη η καταγωγή, 
Αδύνατον να είμαι του εαυτού μου δημιουργός.

Είμαι δημιουργία Σου, Δημιουργέ!
Είμαι το έργο δικής Σου σοφίας,
Πηγή ζωής και αριστουργημάτων, ω Θεέ!
Είσαι της ψυχής μου σωσίας,
Το δόγμα Σου το γνωστικό επιθυμεί,
Να περάσω την άβυσσο του πεθαμού 
Μες στην ανήσυχη βιοπάλη,
Το πνεύμα μου να ντύνεται στα νεκρικά, 
Ν’ αναστηθώ δια μέσου του θανάτου μαγικά, 
Πατέρα! στη ζωή μου άλλη. 

Ασύλληπτος και άφαντος! Γιατί;
Με το μυαλό μου ανώφελα κοπιάζω,
Ενώ η φαντασία της ψυχής αδυνατεί
Ακόμη και τη σκιά Σου να σχεδιάζω.
Αλλά, όταν οι δοξασίες είναι το πρέπον,
Για τους αδύναμους θνητούς είναι αδύνατον 
Με τίποτε άλλο να Σε υμνούν, 
Και μόνο προς Εσένα να υψωθούν, 
Μες στον απέραντο θαυμασμό να χαθούν, 
Με δάκρυα της ευγνωμοσύνης να προσκυνούν.

Γαβριήλ Ντερζάβιν

1784

 

 


 

 

Ha подоконнике лежал цветок
Прекрасный, нежный, но уже увядший.
Он умирал и солнечный поток
Был палачом ему - жестокий, страшный,
Высушивая, изуверски жёг,
Надежду не давая на спасенье.

Цветку бы только маленький глоток
Воды, и прекратятся все мученья...

А, чуть поодаль - ваза, в ней - цветы.
К лучам тянулись яркие бутоны,
В достатке было света и воды,
Лишь раздражали жалобные стоны:
"Как неприятно слушать скучный бред!
Ну, чем тот одиночка недоволен?
Подумаешь вода, ведь лучше - свет,
Он просто глуп, иль на голову болен!"

Тут на окошко прыгнул старый кот,
И ваза опрокинулась с цветами,
Вода вся вытекла, и солнце жжёт
Букет своими жаркими лучами.

Не распознав чужую чью-то боль,
Чужое горе - мы проходим мимо.
Презрев других, мы заняты собой,
Забыв одно: всё в Мире обратимо...

О. Мандельштам

Λουλούδι κειτόταν στου παραθύρου το πρεβάζι
Όμορφο, τρυφερό, μα ήδη μαραμένο. 
Κατ’ απ’ του ήλιου τις ακτίνες να στενάζει,
Κι από τη δίψα μισοπεθαμένο.

Πολύ κοντά το ανθογυάλι με λουλούδια,
Που προς το ήλιο έτειναν μπουμπούκια δροσερά, 
Είχανε φως, νερό και άκουγαν τραγούδια, 
Μα τους εκνεύριζαν τα στενάγματα θλιβερά:

«Πόσο δυσάρεστο ν’ ακούς το παραμιλητό!
Τι θέλει αυτός που είναι έξ’ απ’ το μπουκέτο;
Νερό; Αφού καλύτερο το φως και το μελώδημα αγαπητό.
Είναι ανόητος και του ασκούμε βέτο!»

Ένταυθα στο πρεβάζι πήδηξε ο γάτος, 
Κι έπεσε το βάζο με τα άνθη πάνω στο μπαλκόνι, 
Το νερό έφυγε κι καίει ο ήλιος ο φλογάτος,
Με τις ακτίνες καυτερές την ανθοδέσμη μαραζώνει.

Του άλλου τον πόνο αγνοούν, αναισθητοποιημένοι.
Βρίσκοντας δίπλα στρουθοκαμηλίζουν, 
Με τον εαυτό τους απασχολημένοι,
Ξεχνούν πως οι καιροί αναποδογυρίζουν.

Όσιπ Μαντελστάμ

 

 


 

 

Потрясающие стихи 

Мы в детстве были много откровенней:
- Что у тебя на завтрак?
- Ничего..
- А у меня хлеб с маслом и вареньем.
Возьми немного хлеба моего.

Года прошли и мы иными стали,
Теперь никто не спросит никого:
- Что у тебя на сердце?
Уж не тьма ли?
Возьми немного света моего..

Алексей Решетов

Αλλάξαμε

Κάποτε ρωτούσαμε με ύφος φιλικό:
– Έφαγες σήμερα; 
– Όχι, δεν είμαι και φαγάς…
– Έχω ψωμί με λάδι και γλυκό. 
Πάρε απ’ το δικό μου για να φας.

Με τον καιρό αλλάξαμε κοπάδι, 
Τώρα κανείς δε θα ρωτήσει δυστυχώς:
– Τι έχεις μέσα στην ψυχή σου; 
Μήπως σκοτάδι;
Πάρε απ’ τη δική μου λίγο φως…

Αλεξέι Ρέσετοφ

 


 

 

 

ДА, Я СКАЗАЛА:"УХОДИ",
НО ПОЧЕМУ ТЫ НЕ ОСТАЛСЯ?
СКАЗАЛА Я:"ПРОЩАЙ, НЕ ЖДИ",
НО КАК ЖЕ ТЫ СО МНОЙ РАССТАЛСЯ?
МОИМ СЛОВАМ НАПЕРЕКОР
ГЛАЗА МНЕ ЗАСТИЛАЛИ СЛЁЗЫ.
ЗАЧЕМ ДОВЕРИЛСЯ СЛОВАМ?
ЗАЧЕМ ГЛАЗАМ НЕ ДОВЕРЯЛСЯ?

СИЛЬВА КАПУТИКЯН

 

 
Ναι , είπα: «Φύγε!» μες στη ζάλη, 
Αλλά εσύ γιατί δεν έμεινες
και έκανες τα πάντα σκόνη;
Ναι ξαναείπα: «Φύγε! Μην έρθεις πάλι…»
Αλλά εσύ πως μπόρεσες 
να με αφήσεις μόνη;
Γιατί δεν αψήφησες τα λόγια μου, 
Αφού τα δάκρυα θόλωναν τα μάτια;
Γιατί επίστεψες τα λόγια μου;
Γιατί δεν εμπιστεύτηκες τα μάτια;

Σίλβα Καπουτικιάν

 


 


 

Не жалею, не зову, не плачу...
Не курю, не пью, не матерюсь...
Не коплю на чёрный день, не трачу,
Не переедаю, не колюсь...
Не врубаюсь и не вырубаюсь,
Не вступаю и не состою...

Не храплю, в порнухе не снимаюсь,
Не ишачу и не устаю...
Не жалею и не сожалею,
Не хитрей других и не глупей...
Не хочу того, что не имею,
Не имею тех кто поумней...

Не грущу, в друзья не набиваюсь,
Не любовница пока и не жена...
Не прощаю, но и не прощаюсь,
Не люблю когда совсем одна...
Не ищу, а так же не теряю,
Не боюсь несмелость показать...
Не ворчу, в носу не ковыряю,-
Не ПРИНЦЕССА-ль я, ядрёна мать?!!!

Л. Заозерская

***
Искала льва я в этом мире злом.
Не повезло... И я нашла тюленя.
Но и тюлень, пригревшись, стал козлом.
Придется сделать из него оленя!


***
С тобою вечер провела...
Теперь смотрю, как на дебила...
Конечно, я бы не дала...
Но попросить-то можно было?!

Δε λυπάμαι, δεν φωνάζω και δεν κλαίω…
Δεν ψέγω, δεν μεθάω και δεν βρίζω…
Δεν μιλώ πολύ, μα ούτε παραλέω, 
Δεν παρατρώγω και δεν σαλιαρίζω…
Δεν είμαι του προβλήματος το σκέλος, 
Δεν ψάχνω και δεν είμαι μέλος…

Δεν ροχαλίζω, τσόντες δεν κοιτώ, 
Δεν χορηγώ, αλλά και δεν ζητώ…
Δεν νοιάζομαι, μα ούτε αμελώ, 
Δεν είμαι τετραπέρατη, μα ούτε αγαθή…
Δεν καλοπιάνω και δεν προκαλώ, 
Δεν γονατίζω και μένω ορθή…

Δεν πλήττω και φιλίες δεν επιζητώ, 
Δεν είμαι ερωμένη ακόμη, ούτε συμβία…
Δεν στραβοκοιτάζω και δεν στραβοπατώ,
Δεν καλοβλέπω την αδηφαγία και την βία…
Δεν βρίσκω και δεν χάνω, 
Ενώ ευγενικά προσφέρω…
Κι από τους γύρω διαφέρω,
Μήπως είμαι πριγκίπισσα και δεν το ξέρω?!

Λίντια Ζαοζέρσκαγια

***
Έψαχνα λιοντάρι δίχως γούρι, 
Ενώ βρήκα βόδι στα πατρικά εδάφη,
Πού σύντομα έγινε γαϊδούρι
Και με αναγκάζει να τον κάνω ελάφι.


***
Το βράδυ βγήκαμε μαζί…
Και η εκτίμηση για σένα στο ελάχιστον
Βεβαίως δεν θα έδινα, δεν είμαι χαζή,
Αλλά θα έπρεπε να ζητήσεις τουλάχιστον?!

 


 

 

А счастья на базаре не купить...

Пойду, схожу за счастьем на базар,
А после в супермаркет, за удачей…
И что с того, что это не товар…
Я попрошу ещё любви - на сдачу…

И взвесьте мне, пожалуйста, грамм сто,
Той совести, что с краю, полкой ниже…
Просрочена? Ну, ладно я потом,
Куплю в другом ларьке… А вижу-вижу:

По акции есть скидка для меня.
Давайте доброты, насколько хватит…
А есть у вас от злых людей броня?
Что-что? На это деньги жалко тратить?

А средство есть от жалости у вас?
Микстура от тоски, сироп от скуки?
Продайте мне ещё вот этот шанс…
И крепкую настойку от разлуки…

Уюта мне семейного - мешок,
Чтоб высший сорт, другого, мне не надо…
И красоты вон той, с пометкой «ШОК»,
Таблетки от неискреннего взгляда…

А дружбу как, поштучно иль навес,
Сегодня вы, любезно, продаёте?
Нет, не куплю, а просто – интерес,
Зачем так жить, и есть ли смысл в расчёте?

Ещё здоровья близким прикуплю
И буду им дарить на Дни Рожденья…
В продаже – зависть? Зависть не люблю.
Продайте лучше пол кило терпенья…

Доверия не нужно… В прошлый раз 
Купила оптом, мне надолго хватит…
Продайте все запасы слёз из глаз,
Моя судьба вам, с радостью, заплатит…

Зачем? А чтоб не плакала душа
У тех людей, в которых много света…
Ведь жизнь тогда, добра и хороша,
Когда у вас в продаже боли нету…

Нет, счастья на базаре не купить…
Но если мы научимся делиться
Тем самым счастьем и любовь дарить,
То всё плохое просто испарится…

Ирина Самарина - Лабиринт

Στην αγορά την ευτυχία δε θα βρεις…

Στην αγορά θα πάω για την ευτυχία, 
Μετά στο σουπερμάρκετ επιτυχία θα ψωνίσω…
Είναι πραμάτεια που χαλάει μέσα στα ψυγεία…
Κι έπειτα αγάπη αντί ρέστα θα ζητήσω…

Ζυγίστε μου, παρακαλώ τουλάχιστον κιλό, 
Εκείνη τη συνείδηση από το κάτω ράφι…
Διαβρωμένη; Ενώ το εξωτερικό της είναι απατηλό, 
Και η τιμή της σαν χρυσάφι…

Μάλιστα, βλέπω! Έχετε κι προσφορά!
Δώστε μου καλοσύνη, όσο θ’ αντέξω…
Μήπως πουλάτε θώρακα από τη συμφορά;
Οι κακοί άνθρωποι να μείνουν έξω.

Χρειάζομαι από την φτώχια την αιγίδα, 
Πότημα απ’ τη θλίψη, σιρόπι απ’ το κλάμα. 
Πουλήστε μου αυτήν την κούφια ελπίδα, 
Κι από το χωρισμό το δυνατό το βάμμα.

Άνεση οικογενειακή, τσουβάλι,
Ανώτερης ποιότητας! Άλλη δε θέλω…
Κάλλος πνευματικό, φιάλη, 
Μικρό ελάττωμα, εκείνο το μοντέλο…

Συγνώμη, τη φιλία πως πουλάτε, 
Κατά τεμάχειον ή με το ζύγι;
Δε θέλω! Έχω μία, και μη με λιθοβολάτε, 
Πολλές φιλίες, του συμφέροντος κυνήγι…

Ακόμη για τους κοντινούς καλή υγεία, 
Του γέλιου να ακούγετε η φωνή…
Ζηλοφθονία; Δε μου αρέσει αυτή η αηδία…
Καλύτερα, μισό κιλό υπομονή…

Εμπιστοσύνη; Δε θέλω! Την προηγούμενη φορά
Ψώνισα χονδρικά και μου αρκεί…
Δώστε μου δάκρυα από τη χαρά, 
Και μπόλικα ειρήνη, να διαρκεί.

Για την αδιαθεσία η ζήτηση να είναι χαμηλή
Και πνεύμα να πουλάτε, όχι παθογόνο!
Μα η ζωή, μόνο τότε είναι καλή, 
Όταν δεν έχετε να πουλάτε πόνο…

Στην αγορά την ευτυχία δε θα βρεις, 
Όμως αν μάθουμε να μοιραζόμαστε,
Και να χαρίζουμε την ευτυχία καθημερινώς, 
Τότε το Κακό θα γίνεται καπνός…

Ειρήνα Σαμάρινα - Λαμπιρίντ

 

 

Хочу тебя...

Хочу тебя… Здесь пошлости ни грамма…
Я просто каждой клеточкой люблю…
Ты для меня мужчина лучший самый…
Тебя у прошлых женщин отмолю…

Хочу тебя до колики под кожей, 
До бабочек, живущих в животе…
Мы друг без друга жить уже не сможем…
Мы друг для друга – солнце в темноте…

Хочу… любимых губ ещё коснуться,
Растаять там… на белых облаках…
Укутаться в тебя… с тобой проснуться…
Быть линиями на твоих руках…

Хочу в твою бессонницу пробраться
И заменить её волшебным сном…
И без сопротивления сдаваться
В твой плен, где будем только мы вдвоём…

Хочу тебя, как хочет солнце лета,
Как хочет ночи грешная луна…
Хочу в твои объятья быть одетой…
Хочу с тобой до космоса… до дна…

Любовь без страсти – лодочка без вёсел…
А без любви у страсти краток путь…
С тобою мы в душе друг друга носим…
Хочу тебя, люблю… Ты только будь…

 

Σε θέλω… Κάθε στιγμή και ολοένα…
Όπως χρειάζομαι την ακοή κι αναπνοή…
Είσαι ο άνδρας ο καλύτερος για μένα…
Θα σ’ αφαιρέσω από την προηγούμεη ζωή…

Σε θέλω μια φορά, ενώ για πάντα
Είσαι ο άνδρας ο μοναδικός χωρίς ψεγάδι…
Μαζί συνθέτουμε μια όμορφη μπαλάντα
Ο ένας για τον άλλον ήλιος στο σκοτάδι…

Θέλω… τα χείλη σου ν’ αγγίξω
Και πάνω τους να λιώνομαι ολοσχερός, 
Να τυλίγομαι… μαζί σου να ξυπνήσω…
Να είμαι ένας τοίχος υψηλός…

Θέλω στην αυπνία του να διεισδήσω
Και να την κάνω ένα όνειρο φανταστικό
Όλους τους κόμπους στη ζωή σου να λύσω
Να μείνω για σένα ένα αιώνιο μυστικό.

Θέλω εσένα όπως ο θέρος θέλει ήλιο,
Και το φεγγάρι την νυχτιά αμαρτωλή
Παράδεισος μαζί σου, ακόμη και το σπήλιο
Χωρίς εσένα και το παλάτι σαν κελί.

Βάρκα χωρίς κουπια εν η αγάπη δίχως πάθος
Αλλά χωρίς αγάπη το πάθος λίγο ζει
Είμαστε και οι δυο του ύψους και του βάθους
Στη ζωή και στο θάνατο μαζί.

Ει. Σαμάρινα-Λαμπιρίντ

 

 


 

 

Взошла б, наверно, посреди зимы трава, 
Сказала б женщина когда: «Я - неправа». 

В лесах на елях засверкали бы огни, 
Скажи она: «Я виновата. Извини». 

И стала б без седых волос моя глава, 
Когда бы правдой были те её слова... 

...Хожу - седой. Огни на ёлках - раз в году. 
И средь зимы в траву навряд ли упаду. 

В. Пицман
22 ноября 2007

 

 

Найдётся ль средь зверей злодей, 
себе подобных жрущий сотни?!. 
Чем больше узнаю людей - 
тем более люблю животных! 


В. Пицман
28 ноября 2008

 

Ίσως θα φύτρωνε μες στο χειμώνα χόρτο αυθάδικο, 
Εάν έλεγε καμιά φορά η γυναίκα: «Έχω άδικο». 

Στα έλατα του δάσους θα έλαμπαν φώτα ακόμη, 
Αν έλεγε αυτή: «Εγώ φταίω. Συγνώμη».

Θα έφευγαν απ’ το κεφάλι μου τα γκρίζα τα μαλλιά,
Εάν στ’ αλήθεια ήταν αυτή η μιλιά…

Εγώ ασπρομάλλης. Στα έλατα φώτα, μια φορά το χρόνο,
Και μάλλον δε θα πέσω στα χόρτα το χειμώνα.

Β. Πίτσμαν

 

 Άραγε θα βρεθεί μέσα στα στης φύσης τα πλάσματα,
Ομοίους να καταβροχθίσει τέρας αγριωπό;!
Όσο περισσότερο γνωρίζω των ανθρώπων τ’ αποβράσματα, 
Τόσο περισσότερο τα ζώα αγαπώ.

Β. Πίτσμαν

 

 


 

 

По-бабьи ссорюсь, по -мужски мирюсь,
По-волчьи вою, блею по-козлячьи.
То скакуном гарцую на виду,
То протащусь последней старой клячей.
По-стариковски ничего не жду,
По-детски верю в счастье и удачу,
То кажется весь мир переверну,
То думаю, что ничего не значу.
То ото всех упрячусь и уйду,
То перед всеми суетно маячу.
То хохочу, узнавши про беду,
И без причины безутешно плачу.
Какая радость - удивлять глупцов?
На собственную глупость удивляться.
Самой расставить сети для ловцов,
Самой попасться в сеть...и там остаться.

И.Луговская.
Σαν γύναιο μαλώνω, σαν άνδρας υποκύπτω, 
Σαν λύκος ουρλιάζω, βελάζω σαν γίδα.
Πότε σαν άλογο κούρσας πρώτος καλπάζω,
Και πότε σέρνομαι γιουχαϊσμένος από την κερκίδα.
Γεροντικός, τα πάντα αποδοκιμάζω, 
Παιδιάστικος, την τύχη περιμένω με ελπίδα, 
Καμιά φορά μου φαίνεται, το σύμπαν μπορώ να τινάζω,
Άλλοτε σκέφτομαι πως είμαι μια κουκκίδα.
Πότε με μένος δικάζω τη διαφθορά,
Άλλοτε με ρουσφέτι προβλήματα λύνω.
Ή χαχανίζω ακούγοντας για συμφορά, 
Ή δίχως αιτία δάκρυα χύνω.
Τι βλακεία!, να βρίζεις τους αρχηγούς;
Τις δικές μου βλακείες να κρίνω.
Ο ίδιος θα στήσω παγίδες για τους κυνηγούς, 
Ο ίδιος θα πέσω στα δίχτυα… κ’ εκεί θα μείνω.

Ι. Λουγκοφσκάγια

 

 


 

 

Ты на постель свою весь мир бы привлекла,

Ты на постель свою весь мир бы привлекла,
О, женщина, о, тварь, как ты от скуки зла!
Чтоб зубы упражнять и в деле быть искусной -
Съедать по сердцу в день - таков девиз твой гнусный.
Зазывные глаза горят, как бар ночной,
Как факелы в руках у черни площадной,
В заемной прелести ища пути к победам,
Но им прямой закон их красоты неведом.
Бездушный инструмент, сосущий кровь вампир,
Ты исцеляешь нас, но как ты губишь мир!
Куда ты прячешь стыд, пытаясь в позах разных
Пред зеркалами скрыть ущерб в своих соблазнах
Как не бледнеешь ты перед размахом зла,
С каким, горда собой, на землю ты пришла,
Чтоб темный замысел могла вершить Природа
Тобою, женщина, позор людского рода, -
Тобой, животное! - над гением глумясь.
Величье низкое, божественная грязь. 

Шарль Пьер Бодлер

 

Похороны отверженного поэта

Когда в давящей тьме ночей,
Христа заветы исполняя,
Твой прах под грудою камней
Зароет в грязь душа святая.

Лишь хор стыдливых звезд сомкнет
Отягощенные ресницы -
Паук тенета развернет
Среди щелей твои гробницы,

Клубок змеенышей родить
Вползет змея, волк будет выть
Над головою нечестивой;

Твой гроб cберет ночных воров
И рой колдуний похотливый
С толпой развратных стариков.

 Ш. Бодлер

 

 

 
Альбатрос

Временами хандра заедает матросов, 
И они ради праздной забавы тогда 
Ловят птиц Океана, больших альбатросов, 
Провожающих в бурной дороге суда. 

Грубо кинут на палубу, жертва насилья, 
Опозоренный царь высоты голубой, 
Опустив исполинские белые крылья, 
Он, как весла, их тяжко влачит за собой. 

Лишь недавно прекрасный, взвивавшийся к тучам, 
Стал таким он бессильным, нелепым, смешным! 
Тот дымит ему в клюв табачищем вонючим, 
Тот, глумясь, ковыляет вприпрыжку за ним. 

Так, Поэт, ты паришь под грозой, в урагане, 
Недоступный для стрел, непокорный судьбе, 
Но ходить по земле среди свиста и брани 
Исполинские крылья мешают тебе.

Ш. Бодлер
Перевод В. Левика

Όλους τους άνδρες θέλεις στο κρεβάτι

Όλους τους άνδρες θέλεις στο κρεβάτι για την μείξη,
Ω, τέρας θηλυκό! Πόση κακία αποκτάς από τη πλήξη!
Στο έργο σου να είσαι επιδέξια, τα δόντια ακονίζεις, ψυχρά,
Μια καρδιά να τρως τακτικά – τα εμβλήματά σου τα αισχρά.
Τα μάτια σου επίμονα καλούν σαν φάρος σωτήριος, 
Και τ’ αρσενικά, τα αφελή πανηγυρίζουν τη νίκη πύρρειος.
Απ’ τα φκιασίδια δανειζόμενη η γοητεία για ξεμυάλισμα
Άγνωστο σε σας της ομορφιάς αγνής το ήρεμο βάδισμα.
Άψυχο εργαλείο του βασανισμού και δράκουλας αιμοσταγής,
Μας «θεραπεύεις» απ’ την ασθένεια του πάθους, την ψυχοβλαβής, 
Έχεις ως εργαλείο διαφθοράς τους έμπιστους καθρέπτες, 
Μπροστά τους παίρνεις πόζες να ξελογιάζεις επισκέπτες.
Πως δε διστάζεις μπροστά στο μεγαλείο του κακού;
Του Σατανά ισχύ μες στου νοσήματος του αφροδισιακού.
Είσαι το σχέδιο το μυστικοσκοτεινό της Φύσης, 
Είσαι η κόλαση που ζούνε οι αισθήσεις. 
Είσαι τέρας! Με όψη δαιμονικά αγγελική!
Το μεγαλείο πρόστυχο, η λέρα θεϊκή!

Σ. Μπωντλαίρ


Ο τάφος του ποιητή

Όποτε το νυχτερινό σκοτάδι πνίγει,
Τηρώντας του Θεού την εντολή,
Το ξεχασμένο πτώμα σου που προκαλούσε ρίγη,
Στη λάσπη θα βάζει μια καλή ψυχή.

Μόνο τ’ αστέρι σου στον ουρανό θα σβήσει, 
Από τους άπειρους λαβωματιές, 
Η αράχνη το βρόχι θα στήσει,
Μέσα του τάφους τις χαραματιές.

Κουβάρι από τα φιδάκια θα γεννήσει η οχιά
Κι ο λύκος θα ουρλιάζει δαιμονισμένα,
Εκεί που τελείωσε της ζωής σου η τροχιά.

Το άθλιο μνημείο σου θα μαζέψει
Την σπείρα των σεσημασμένων, 
Το σμήνος λάγνων μαγισσών
Με συρφετό χουφταλοκολασμένων.

Σ. Μπωντλαίρ


Αλμπατρός

Συχνά οι ναύτες απ’ την πλήξη κάνουν τους βανδάλους,
Για την ανούσια διασκέδαση, πιάνουν πουλιά
Του Ωκεανού, τους αλμπατρός τους μεγάλους,
Που συνοδεύουν τα καράβια, από παλιά.

Ριγμένος στο κατάστρωμα, γύρω οι ναύτες αλαλάζοντες,
Ατιμασμένος βασιλιάς που τα Ύψη ανεμοδέρνει,
Τα γιγάντια λευκά φτερά κατεβάζοντας,
Σαν βαριά κουπιά από πίσω του σέρνει.

Πριν από λίγο τρυπούσε τον ουρανό με πάθος,
Και τώρα τόσο αδέξιος, παράλογος, γελοίος!
Ο ένας ναύτης φουμάρει καπνίλα στο ράμφος, 
Ο άλλος τον κοροϊδεύει κουτσαίνοντας ομοίως.

Έτσι κ’ εσύ Ποιητή, πετάς πάν’ απ’ την καταιγίδα,
Απρόσιτος για βέλη, στη μοίρα ενάντια,
Ενώ μες στα σφυρίγματα, στη γη να περπατάς,
Σε εμποδίζουν τα φτερά σου γιγάντια.

Σ. Μπωντλαίρ

 

 


 

 

 Дети – это счастье, дети – это радость, 
Дети – это в жизни свежий ветерок. 

Их не заработать, это не награда, 
Их по благодати взрослым дарит Бог.

Дети, как ни странно, также испытанье. 
Дети, как деревья, сами не растут.

Им нужна забота, ласка, пониманье. 
Дети – это время, дети – это труд.

Дети – это чудо, доброты посланье, 
Лучики восхода, капельки любви.

Дети – это каждой девушки желанье 
(Даже карьеристки, в глубине души).

Дети – это ночью частые вставанья, 
Дети – это соски, колики, горшки.

Дети – это споры в вопросах воспитанья, 
Мамины молитвы, папины посты.

Дети – это ласка, искренность и дружба. 
Спорят понарошку, любят так всерьёз.

С ними нам лукавить, прятаться не нужно – 
Детскими глазами видно нас насквозь.

Дети – это папы часто нету дома, 
Дети – это мама дома целый день.

Дети – это часто узкий круг знакомых, 
Собственные планы двигаются в тень.

Дети – это будто жизнь пошла сначала: 
Первые улыбки, первые шаги,

Первые успехи, первые провалы 
Дети – это опыт, дети – это мы.

Орлова Ирина
Τα παιδιά είναι της ζωής το αεράκι δροσερό,
Τα παιδιά είναι του έρωτα ο καρπός τρυφερός.

Δεν κερδίζονται, δεν είναι λαχείο τυχερό,
Από την καλοσύνη τους χαρίζει ο Θεός.

Τα παιδιά (ακούγεται παράξενα) είναι δοκιμασία,
Θέλουν ζευγαριού την άνετη φωλιά.

Τους χρειάζεται φροντίδα, χάδι, προστασία,
Τα παιδιά είναι και χρόνος, είναι και δουλειά.

Tα παιδιά σημαίνει θαύμα, μήνυμα καλοσύνης,
Αυγής ακτίνες, αγάπης σταλιές.

Τα παιδιά μας δίνουν σπουδαία μαθήματα,
Είναι της δύσκολης ζωής η αστροφεγγιές.

Τα παιδιά είναι το μπιμπερό, οι κολικοί και τα αγγεία,
Παρ’ όλ’ αυτά είναι της κάθε κοπέλας η επιθυμία.

Τα παιδιά είναι λογομαχίες με θέμα αγωγή,
Είναι του μπαμπά το καμάρι, της μαμάς η στοργή.

Τα παιδιά σημαίνει ειλικρίνεια, είναι γνήσια,
Κλαίνε και γελάνε αληθινά.

Μαζί τους τα τεχνάσματα είναι περίσσια,
Τα ματάκια τους κοιτάνε διαμπερώς και φωτεινά.

Τα παιδιά σημαίνει ο μπαμπάς δεν είναι σπίτι,
Και η μαμά στο σπίτι καθημερινά.

Τα παιδιά σημαίνει μέλλον, ήτοι
Του παππού και της γιαγιάς τα κατοπινά.

Τα παιδιά μας πάνε στις ευτυχίας τα πελάγια,
Τα παιδιά μας κάνουν να νιώθουμε γονείς.

Οι πρώτες οι επιτυχίες, τα μικρά ναυάγια,
Τα παιδιά σημαίνει πείρα, τα παιδιά είναι εμείς.

Ειρήνη Ορλόβα

 

 


 

 

Вересковый мёд

Из вереска напиток
Забыт давным-давно.
А был он слаще меда,
Пьянее, чем вино.

В котлах его варили
И пили всей семьей
Малютки-медовары
В пещерах под землей.

Пришел король шотландский,
Безжалостный к врагам,
Погнал он бедных пиктов
К скалистым берегам.

На вересковом поле,
На поле боевом
Лежал живой на мертвом
И мертвый - на живом.

Лето в стране настало,
Вереск опять цветет,
Но некому готовить
Вересковый мед.

В своих могилках тесных,
В горах родной земли
Малютки-медовары
Приют себе нашли.

Король по склону едет
Над морем на коне,
А рядом реют чайки
С дорогой наравне.

Король глядит угрюмо:
"Опять в краю моем
Цветет медвяный вереск,
А меда мы не пьем!"

Но вот его вассалы
Приметили двоих
Последних медоваров,
Оставшихся в живых.

Вышли они из-под камня,
Щурясь на белый свет,-
Старый горбатый карлик
И мальчик пятнадцати лет.

К берегу моря крутому
Их привели на допрос,
Но ни один из пленных
Слова не произнес.

Сидел король шотландский,
Не шевелясь, в седле.
А маленькие люди
Стояли на земле.

Гневно король промолвил:
"Пытка обоих ждет,
Если не скажете, черти,
Как вы готовили мед!"

Сын и отец молчали,
Стоя у края скалы.
Вереск звенел над ними,
В море катились валы.

И вдруг голосок раздался:
"Слушай, шотландский король,
Поговорить с тобою
С глазу на глаз позволь!

Старость боится смерти.
Жизнь я изменой куплю,
Выдам заветную тайну!" -
Карлик сказал королю.

Голос его воробьиный
Резко и четко звучал:
"Тайну давно бы я выдал,
Если бы сын не мешал!

Мальчику жизни не жалко,
Гибель ему нипочем...
Мне продавать свою совесть
Совестно будет при нем.

Пускай его крепко свяжут
И бросят в пучину вод -
А я научу шотландцев
Готовить старинный мед!.."

Сильный шотландский воин
Мальчика крепко связал
И бросил в открытое море
С прибрежных отвесных скал.

Волны над ним сомкнулись.
Замер последний крик...
И эхом ему ответил
С обрыва отец-старик:

"Правду сказал я, шотландцы,
От сына я ждал беды.
Не верил я в стойкость юных,
Не бреющих бороды.

А мне костер не страшен.
Пускай со мной умрет
Моя святая тайна -
Мой вересковый мед!"

Роберт Льюис Стивенсон 

Перевод С. Маршака
 Ερεικόμελο

Απ’ την ερείκη το ποτό
Είναι λησμονημένο από καιρό.
Μα ήταν πιο γλυκό κι από το μέλι,
Κι από τον οίνο πιο μεθυστικό.

Το έβραζαν μες στα καζάνια
Και έπιναν όλοι μαζί,
Οι νάνοι ποτοποιοί
Στις σπηλιές τους κατ’ απ’ τη γη.

Ο βασιλιάς των Σκωτσέζων ήρθε,
Αλύπητος προς τους νάνους-μαχητές,
Στρίμωξε τους καημένους Πίκτους
Στις βραχώδες ακτές.

Στο λιβάδι με ρείκι
Στο πεδίο της μάχης αιματοβαμμένο,
Ο λαβωμένος κειτόταν πάνω στον νεκρό
Κι ο σκοτωμένος πάνω στον λαβωμένο.

Ήρθε το καλοκαίρι
Η ερείκη ξανά ανθεί.
Αλλά δεν είναι κανείς να κάνει
Το ερικόμελο που μεθύει.

Μες στις πατρίδας τα βουνά,
Μέσα στους τάφους τους στενούς,
Οι νάνοι ποτοποιοί
Βρήκαν το άσυλό τους.

Ο βασιλιάς πηγαίνει κατά μήκους της πλαγιάς
Δίπλα στη θάλασσα, πάν’ απ’ το άτι,
Γύρω του κοιτάζει,
Σαν να τον ανησυχεί κάτι.

Κι ο βασιλιάς σκληρομιλά στη συνοδεία:
«Πάνω σας βλέπω μαύρη νεφέλη,
Βλέπω το ρείκι να ανθεί,
Αλλά δεν έχουμε να πιούμε μέλι!».

Εδώ οι συνοδοί είδανε δυο νάνους,
Κατάχλωμους σαν πανί,
Ποτοποιούς τελευταίους 
Που ήταν ζωντανοί.

Κρύβονταν κάτω από μια πέτρα
Τους έβγαλαν στο φως με το ζόρι:
Γέρος καμπούρης νάνος
Και δεκαπέντε ετών αγόρι.

Στις θάλασσας την απότομη ακτή
Για ανάκριση τους οδήγησαν
Όμως οι αιχμάλωτοι
Δεν μίλησαν.

Ο βασιλιάς καθόταν στη σέλλα,
Κρύβοντας την οργή,
Ενώ οι μικρόσωμοι άνθρωποι,
Στέκονταν πάνω στη γη.

«Η πυρά σας περιμένει!
Φώναξε ο βασιλιάς με σκληρόγελο:
Εάν δεν πείτε, αλήτες, 
Πώς κάνετε το ερεικόμελο!»

Ο πατέρας και γιός σιωπούσαν,
Στεκάμενοι πάνω στον βράχο.
Το ρείκι τους αποχαιρετούσε
Και αγκάλιαζε το αέρι μονάχο.

Αίφνης ακούστηκε φωνή:
«Άκου εσύ των Σκωτσέζων ηγεμόνας,
Μαζί σου θέλω να μιλήσω
Κατά μόνας.

Τα γηρατειά τον θάνατο φοβούνται
Με προδοσία θ’ αγοράσω τη ζωή,
Είπε στον βασιλιά ο νάνος,
Εξαντλημένος είμαι για ανυπακοή».

Τα λόγια του σαν μολυβένιες σφαίρες
Λες και δεν ήταν γονιός:
«Το μυστικό θα έλεγα αμέσως,
Εάν δε με εμπόδιζε ο γιος.

Το αγόρι τη ζωή δεν ξέρει να τιμά,
Ο θάνατος είναι χίμαιρα γι’ αυτόν,
Την συνείδηση μου να πουλήσω,
Ντρέπομαι δίπλα σ’ αυτόν.

Να τον ρίξουν στη θάλασσα,
Δένοντας τα χέρια του σφιχτά.
Κι εγώ θα πω στους Σκωτσέζους
Πώς κάνουν από το ρείκι τα ποτά!»

Ένας Σκωτσέζος στρατιώτης
Έδεσε το παιδί δυνατά,
Κι απ’ τους κρημνώδους βράχους
Στη θάλασσα το έριξε μετά.

Τα κύματα το σκέπασαν
Έσβησε η τελευταία του κραυγή…
Και σαν ηχώ απάντησε
Του πατέρα η έντονη φωνή:

«Αλήθεια είπα Σκωτσέζοι,
Από τον γιο μου περίμενα τη συμφορά.
Δεν πίστευα στην αλυγισιά των νέων
Στον βάσανων την τρομερή φορά!

Εγώ την πυρά δε φοβάμαι.
Ο θάνατος είναι η νίκη μου,
Κράτησα το ιερό μυστικό:
Πώς κάνω μέλι απ’ το ρείκι μου!»

Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον

 

 


 

 

Уитмен


…И ребенок спросил: что такое трава?
взрослый или младенец, жива иль мертва?
Я ответил ему: я спешу, мы спешим,
наши души – в приборных панелях машин,
а тела наши жить успевают едва –
ну откуда мне знать, что такое трава?

…Говорят, что однажды, не знаю, когда –
разозлится на город большая вода,
и появятся женщины цвета воды,
на асфальте ночном оставляя следы,
и тогда – молодые, в летах, старики –
мы войдём в ледяные объятья реки.

По следам, по следам, выбиваясь из сил,
погружаясь до бёдер в коричневый ил, 
будем молча брести много дней, много лет,
до тех пор, пока снова не выйдем на свет –
в том краю, где ни войн, ни болезней, ни ран,
в том краю, где впадает река - в океан. 

и когда мы туда доползём, добредём –
то мы станем водой, и мы станем дождём,
превратимся в траву, но сперва, но сперва
наконец-то поймём, что такое трава

Александр Спарбер

Ούητμεν

…Και το παιδί ερώτησε: τι είναι το χορτάρι;
μεγάλος ή μωρό, ψάρι ή λιθάρι;
Και του απάντησα: είμαστε περιεχόμενα των ακινήτων
ενώ οι ψυχές μας: μες στα ταχόμετρα των αυτοκινήτων, 
και τα κορμιά μας δεν έχουν πάρει χαμπάρι
μα πώς να ξέρω: τι είναι το χορτάρι;

…Λένε πως μια φορά, δεν ξέρω ποτέ
θα φρενιάζει το νερό με την πόλη, οπότε
θα εμφανιστούν γυναίκες με χρώμα νερού, 
θα μας τραβάνε με τη δύναμη του χαμόγελου γλυκερού, 
Και τότε όλοι: νέοι, μεσήλικοι, γέροι, 
στις κρύες αγκαλιές του ποταμιού θα μπούμε χέρι χέρι.

Χάνοντας τις τελευταίες δυνάμεις, σιωπηλοί,
μέχρι τη μέση βυθίζοντας στη μαύρη ιλύ,
θα σιγοπερπατήσουμε ημέρα-νύχτα, χρόνια,
ως που χαθούν μακριά και μέσα μας τα καταχθόνια
στον τόπο όπου ούτε πόλεμοι, αρρώστιες, ούτε πληγές
στον τόπο όπου αναβλύζουν της αγάπης οι πηγές.

θα φτάσουμε μ’ εξαντλημένη αντοχή
και θα γινόμαστε νερό, και θα γινόμαστε βροχή,
πέφτοντας στο λιβάδι, κατ’ απ’ τ’ ολόγιομο φεγγάρι,
και τελικά θα καταλάβουμε, τι είναι το χορτάρι.

Αλεξάνδρ Σπάρμπερ
 

 


 

Я здесь и не здесь, я везде и нигде,
Я тенью скольжу по прозрачной воде;
Мой голос так сладок в ночной тишине,
Явилась к тебе я в чарующей тьме.
Мое тело невидимо, дух мой незрим.
Прими! – и мой образ будет твоим.
Осядет он в сердце и, точно цветок,
Расцветет, воспылает. Уйдет холодок – 
Тот холод, который дрожать заставлял,
Любовь от тебя самого укрывал…
И нет его, сердце свободно теперь!
Отвори для любви белоснежную дверь!
Но спросишь ты, кто я. Отвечу тот час:
«Я та, кого нет здесь и сейчас.
Пришла я из тьмы и во тьму я уйду,
Укрою тенями дорогу свою.»
И скажешь тогда ты: «Мне не понять.
Ответь просто, кто ты, мне можешь не лгать.»
Отвечу тогда я лишь только одно:
«Знать тебе, кто я, сейчас не дано.
Быть может, потом ты узнаешь и сам,
Когда будешь тенью летать тут и там.»
Сейчас я прошу: ты мой образ прими,
В сердце свое меня ты впусти.
Откроются тайны природы тебе,
Чарующей ночи, уснувшей во тьме,
Тайны снов, затаившихся ото дня,
Тайны тени…Прошу, прими ты меня.
От света укрой – ограничь мне страдания.
Открою тебе тайны я мироздания.
Но спросишь тогда ты, зачем я пришла,
Любовь или зло я тебе принесла.
Отвечу я гордо: «Пришла я к тебе,
Чтоб открыть твое сердце прекраснейшей тьме!»
Отстранишься тогда ты: «Уйди от меня!
Мне не нужен твой образ и тьма не нужна!»
Быть может, уйду, но скажу я тогда:
«Тебе не понять, как прекрасна та тьма…»
Увы, человек ничего не поймет,
Упустит свой шанс, свою душу убьет.
Искушение ужалит его, как оса – 
Улетит в безызвестность блудница-душа.
Тень покорит его тело навек.
Слаб ты душой, «царь зверей» человек!..
Но я не сержусь, ухожу просто так 
В тот мир, где живет эфемерная тьма,
Где тени скользят, может, тут, может, там,
Туда, где нет солнца, нет места мечтам.
В том мире жива лишь одна пустота
(Иль слепая и тихая мгла?).
Тьму породила она на тот свет
И, кроме той тьмы, ничего больше нет:
Ни отблеска света, ни жара огня.
Жаль мне одной уходить без тебя.
Но уйду я в тот мир – мир безмолвных теней, 
Где черное сердце мое все сильней,
Где разум мой дышит, а тело молчит,
Где дух мой, смеясь, во тьму улетит

Фирдуоси

Απόσπασμα από το «Σαχ Ναμέ» 
(Βιβλίο των βασιλέων)
                                                                  Στιν Γ. Π.

Είμαι εδώ και δεν είμαι εδώ, είμαι παντού και πουθενά, 
Σκιά είμαι στου ερέβους τα σκοτεινά.
Στην μαυρίλα την νυχτερινή, πυκνή σαν λάδι,
Είμαι μπροστά σου μες στο μαγικό σκοτάδι.
Αθέατο το σώμα μου, αόρατο το πνεύμα,
Με τη μορφή μου να γίνεις τέλειο πλέγμα.
Θα μπει στην καρδιά σου μελωδικό τραγούδι
Και θα ανθίζει σαν φανταστικό λουλούδι.
Το φως σου δίνει, φέρνει τα συνηθισμένα, 
Η νύχτα η κατάμαυρη είναι ελκυστική παρθένα.
Η αγάπη της είναι ολόλευκο φως,
Να δεχθείς το κάτι άλλο χαρωπός.
Αλλά θα ρωτήσεις: «Ποια είμαι εγώ;»
«Είμαι εκείνη που δεν είμαι τώρα και εδώ,
Από το σκότος ήρθα και στο σκότος αποχωρώ
Να βρω την πιο βαθιά σπηλιά, αφού την σκιά κυοφορώ.»
Και τότε θα μου πεις: «Η απόκριση σου είναι μισή,
Θέλω απάντηση απλή: Ποια εις’ εσύ;»
Το απάντημα θα έρθει βαθμηδόν.
«Απρόσιτη αυτή η γνώση προς το παρών.
Τα πάντα θα γνωρίζεις μόνος: το ζόφος ασκεί
Όταν ως σκιά θα πετάς εδώ κι εκεί.»
Τώρα παρακαλώ! την αόρατη μορφή μου να δεχθείς,
Και τις επιθυμίες τις καρδιάς σου να μην απωθείς.
Τα μυστικά του σκότους θα αποκαλύπτουν:
Μυθεύματα, επίνοιες και φόβοι θα εξαφανιστούν.
Και των ονείρων το μυστήριο θα γίνει κατανοητό,
Των σκιών του σύμπαντος, το κρυφό, θα γίνει νοητό.
Από του φως τα βάσανα με κρύψε, σε παρακαλώ!
Κι αλήθειες θα γνωρίζεις, που δεν χωράει το μυαλό.
Γιατί ήρθα σ’ εσένα; Θα ρωτήσεις ξανά,
Και τι σου έφερα: καλοτυχία ή δεινά;
Θα πω περήφανα: «Ήρθα από τη μαύρη λησμονιά,
Για να ανοίξω στην καρδιά σου την ωραία σκοτεινιά»
Θα απομακρυνθείς φωνάζοντας: «Να φύγεις, είσαι τρελή!
Ανατριχιάζω απ’ τη μορφή σου, κι απ’ το σκότος πιο πολύ!»
Θα σε εγκαταλείψω στου μυαλού σου το σκοτάδι,
«Δεν πρόκειται να πίνεις απ’ αυτό το καθαρό πηγάδι.»
Αλίμονο! Άτολμο το ανθρώπινο κοπάδι.
Κι αυτό αποτελεί ένα μοιραίο ψεγάδι.»
Το φως συντροφεύει με του θορύβου την ταραχή,
Ενώ ο σκότος έχει της σιωπηλής γαλήνης την ευχή.
Είναι των ελεύθερων από τις προλήψεις η φιλοσοφία,
Από την ερημιά του αντλεί τις ικανότητες του η ιδιοφυΐα.
Δεν ζουν εκεί οι έννοιες: καλό – κακό, 
Δεν έχουν νόημα οι λέξεις: ανήθικο και ηθικό.
Που και που ο άνθρωπος τα μάτια του στον ουρανό σηκώνει.
Τι νύχτα, που είναι του Θεού η σκιά, να αποθεώνει.
Σ’ αυτόν τον κόσμο ζει μόνο το απόλυτο κενό
Μαζί με το στραβό και βουβό σκοτεινό,
Εκεί που δεν γεννιέται τίποτα κακό και ούτε καλό. 
Εκεί που πεθαίνει το πραγματικό κι απατηλό.
«Τι κρίμα! Που δεν θέλεις να φύγουμε μαζί
Στον κόσμο που υψώνεται η μαύρη αυγή.
Ενώ εγώ θα φύγω στον κόσμο των αμίλητων σκιών,
Όπου διαλύεται το παρών μες στο απών,
Όπου ο νους μου αναπνέει, ενώ το σώμα σιωπεί,
Όπου το πνεύμα μου πικρογελώντας, μες στο σκοτάδι θα χαθεί.

Φιρντούσι


 

Эта страна лишь пустых обещаний!
Я в ней живу, выживая отчаянно.
Дни все похожи, а люди как роботы;
Делают что-то покорно, безропотно…

Ходят, смеются, еду поглощают,
И ничегошеньки не понимают,
Что эта страна лишь пустых обещаний!..
Каждый живет – выживает отчаянно!…
Люди без денег, а дети без детства.

Грустно и страшно! И некуда деться…

Олег Печерников (12 лет)

 

 


Послушайте… Вы можете послушать?
В глаза легко и просто посмотреть?
Сейчас я Вам раскрою свою душу,
Хоть и могу об этом пожалеть…

Вам можно верить? Можно Вам раскрыться?
Чтоб не жалеть об этом много лет?
И чтоб моя упавшая ресница
Могла оставить в душах ваших след.

Раскрою тайну… Очень осторожно
Позволю в свою душу заглянуть,
Чтоб знали вы, как просто, как возможно
Меня обидеть или обмануть…

Хочу я крикнуть: «Я вам верю, люди!»
Готов я все прощать и забывать,
Обиды мое сердце не остудят –
Я людям буду просто доверять! …»

 

 

Моя молитва:
Помоги мне, боженька,
Сделать все уроки!
Помоги придумать
новые стихи,
Подскажи мне, боженька,
Ровные дороги,
И прости мне, боженька,
Все мои грехи!
|
Ты же видишь, боженька,
Я еще не взрослый!
Мама так с надеждой
Смотрит на меня!
Ты же знаешь, боженька,
Никогда не поздно!
Помоги мне, боженька,
Сам не справлюсь я!

В голове сто мыслей, –
Вертятся, терзают!
В мыслях день проходит,
Пролетает ночь…
Ладно, милый боженька,
Если ты вдруг занят,
Сам пока попробую
Я себе помочь!..

 Η χώρα

Είναι η χώρα των απατηλών υποσχέσεων!
Σ’ αυτήν εγώ ζω, επιβιώνω απεγνωσμένα.
Οι μέρες ολόιδιες, οι άνθρωποι σαν τα ρομπότ,
Κάνουν κάτι υπάκουα, αφηρημένα…

Περπατάνε, γελάνε, την τροφή μασάνε
Και καθόλου δεν κατανοούν,
Ότι στη χώρα των κενών υποσχέσεων
Ζουν σαν μαριονέτες του καρτούν!

Άνθρωποι χωρίς λεφτά, παιδιά χωρίς τα παιδικάτα.
Θλίψη και τρόμος! Χωρίς κάποια στράτα…

Ολέγκ Πετσέρνικοφ (12 ετών)
2014 (2015)


Ακούστε…

Ακούστε… Μπορείτε λίγο να ακούσετε;
Να με κοιτάζετε με βλέμμα ανοιχτό;
Τώρα θα ξεγυμνώσω την ψυχή μου,
Αν και μπορώ να μετανιώσω για αυτό…

Μπορώ ν’ ανοίγομαι σε σας; Να εμπιστευτώ;
Να μην λυπάμαι γι’ αυτό καμιά φορά;
Για να αφήσει το δάκρυ μου που πέφτει
Στις καρδιές σας κάποια ίχνη μικρά.

Το μυστικό θ’ αποκαλύψω πολύ προσεκτικά,
Θα επιτρέψω στην ψυχή μου μια ματιά να ρίξετε,
Για να γνωρίζετε πόσο απλά μπορείτε,
Να με προσβάλλετε ή να με ξεγελάσετε…

Φωνάζω στους ανθρώπους: Σας αγαπώ!
Σας συγχωρώ και σας εμπιστεύομαι.
Οι προσβολές δε θα κρυώσουν την καρδιά μου
Και πάντα για τους ανθρώπους θα φλέγομαι!




Η προσευχή μου

Βοήθα με θεούλη μου,
Να κάνω τα μαθήματα!
Βοήθα με να γράψω
Καινούρια ποιήματα.
Ψιθύρισε θεούλη μου,
Τα σωστά βήματα,
Συγχώρα με θεούλη μου,
Όλα μου, τ’ αδικήματα!

Αφού βλέπεις θεούλη μου,
Είμαι ακόμη μικρός!
Και με τόση ελπίδα,
Η μαμά με κοιτάει ευλαβώς.
Γνωρίζεις θεούλη μου,
Ζούμε με αέρα!
Βοήθα με, θεούλη μου
Δεν τα βγάζω πέρα!

Στο κεφάλι μου σκέψεις πολλές,
Στριφογυρίζουν, βασανίζουν!
Τη μέρα μου τρώνε οι σκέψεις τρελές,
Τον ύπνο μου τη νύχτα χαραμίζουν…
Εντάξει, καλέ μου θεούλη,
Ίσως να είσαι απασχολημένος.
Μόνος μου θα προσπαθήσω
Τον εαυτό μου να βοηθήσω!

 


 

Я ЛЮБЛЮ

Я люблю, я люблю, я люблю, я люблю -
Иных слов я найти не могу.
Я люблю, я люблю, я люблю, я люблю.
Досада в углах твоих губ.

Я люблю, я люблю, я люблю, я люблю.
Твои пальцы играют мотив:
Не люблю, не люблю, не люблю, не люблю.
Ждут. Надо идти.

Проходит жизнь, проходит жизнь,
Как ветерок по полю ржи.
Проходит явь, проходит сон,
Любовь проходит - проходит все.

Любовь пройдет, мелькнет мечта,
Как белый парус вдалеке,
Лишь пустота, лишь пустота
В моёи зажатом кулаке.

Но я люблю, я люблю, я люблю, я люблю -
Не проходит любовь у меня.
Я люблю, я люблю, я люблю, я люблю.
Твои пальцы браслет теребят.

Но я люблю, я люблю, я люблю, я люблю.
Но сейчас, вот сейчас ты уйдешь.
Я люблю, я люблю, я люблю, я люблю.
Он действительно очень хорош...

Проходит жизнь, проходит жизнь,
Как ветерок по полю ржи.
Проходит явь, проходит сон,
Любовь проходит - проходит все.

Любовь придет, мелькнет мечта,
Как белый парус вдалеке,
Лишь пустота, лишь пустота
В моёи зажатом кулаке.

Но я люблю...
У него ни долгов, ни детей.
Но я люблю...
И красивее он, и умней.
Но я люблю...

Руки сильные, брови вразлет.
Я люблю, я люблю, я люблю, я люблю.
Молод - но это пройдет.
Проходит жизнь, проходит жизнь,

Как ветерок по полю ржи.
Проходит явь, проходит сон,
Любовь проходит - проходит все.
И жизнь прошла, и жизнь прошла,

И ничего нет впереди -
Лишь пустота, лишь пустота
Не уходи, не уходи.
Не уходи..

Перевод Б. Полоскина с французского

Αγαπώ! Δεν αγαπώ;

Αγαπώ, αγαπώ, αγαπώ,
Άλλα λόγια να βρω δεν μπορώ.
Αγαπώ, αγαπώ, αγαπώ,
Όταν τα χείλη σου ζαρώνεις σαν μωρό.

Αγαπώ, αγαπώ, αγαπώ,
Όταν για μένα σιγοτραγουδάς ένα μοτίβο.
Δεν αγαπώ, δεν αγαπώ, δεν αγαπώ,
Όταν φωνάζουν και πρέπει να φύγω.

Περνάει η ζωή, περνάει η ζωή,
Σαν ο νοτιάς από τον αγρό με σιτάρι.
Το ξύπνιο περνάει, ή νάρκη περνάει,
Περνάει και η αγάπη με το σβησμένο λυχνάρι.

Θα διαβαίνει η αγάπη, θα τρεμολάμπει,
Σαν άσπρο ιστίο μακριά.
Μόνο κενό, μόνο κενό,
Μες στη μισάνοιχτη χεριά.

Όμως εγώ αγαπώ, αγαπώ, αγαπώ,
Δεν περνάει η αγάπη μου η παντοτινή.
Αγαπώ, αγαπώ, αγαπώ,
Και δίχως συννεφάκια οι ουρανοί μου οι γαλανοί.

Μα εγώ αγαπώ, αγαπώ, αγαπώ,
Όταν με λες τσαχπίνα.
Αγαπώ, αγαπώ, αγαπώ,
Και με φιλιά καλμάρω την πείνα.

Περνάει η ζωή, περνάει η ζωή,
Σαν ο νοτιάς από τον αγρό με σιτάρι.
Το ξύπνιο περνάει, ή νάρκη περνάει,
Περνάει και η αγάπη με το σβησμένο λυχνάρι.

Θα διαβαίνει η αγάπη, θα τρεμολάμπει,
Σαν άσπρο ιστίο μακριά.
Μόνο κενό, μόνο κενό,
Μες στη μισάνοιχτη χεριά.

Μα εγώ αγαπώ, αγαπώ, αγαπώ,
Όταν θυμώνω μαζί σου και σε μισώ.
Μα εγώ αγαπώ, αγαπώ, αγαπώ,
Είσαι της ζωής μου το μισό.

Μα εγώ αγαπώ, αγαπώ, αγαπώ,
Όταν μέσα στα χέρια σου τα δυνατά.
Αγαπώ, αγαπώ, αγαπώ,
Όταν γελάω με τα δικά σου χωρατά.

Περνάει η ζωή, περνάει η ζωή,
Σαν ο νοτιάς από τον αγρό με σιτάρι.
Το ξύπνιο περνάει, ή νάρκη περνάει,
Περνάει και η αγάπη με το σβησμένο λυχνάρι.

Πέρασε η ζωή, πέρασε η ζωή,
Μπροστά μου ύπαρξη δίχως ορμή.
Μόνο κενό, μόνο κενό,
Μη με εγκαταλείπεις, μη…

Μπ. Πολόσκιν

 


 

Код Истины

Промчалась жизнь…
Все пройдены пути.
Все взломаны ларцы и потайные дверцы.
И все ж —
Код Истины вы не смогли найти,
Хоть он начертан был с рожденья
В вашем сердце…

 Игорь Кораблин

Κώδικας της Αλήθειας

Πέρασε η ζωή…
Όλους τους δρόμους περπάτησες τις πατρίς,
Όλες τις πόρτες άνοιξες με τα κλειδιά σου.
Όμως,
Τον Κώδικα της Αλήθειας δεν κατάφερες να βρεις,
Αν και χαράχθηκε κατά τη γέννηση
Μες στην καρδιά σου…

Ι. Κοράμπλιν
(2015)

 


 

Пускай судьба лишь горькая издевка
Душа — кабак, а небо — рвань
Поэзия – истрёпанная девка,
а красота кощунственная дрянь.
 
Είναι η μοίρα μου κοροϊδία,
Μπουρδέλο η ψυχή, ο ουρανός φτηνό στολίδι,
η ποίηση μια χασμωδία,
ενώ η ομορφιά ασήμαντο σκουπίδι.

Ντ. Μπουρλιούκ
1914 (2015)

 


 

Мне мало надо!
Краюшку хлеба
И каплю молока.
Да это небо,
Да эти облака!
Θέλω πολύ λίγα!
Ψωμάκι ψίχουλο,
Γάλα σταγόνα.
Και στον γαλάζιο ουρανό
Μια χελιδόνα!

Β. Χλέμπνικοφ
1912 (2015)

 


 

Отечество вдов, побирушек.
кликуш, обветшалых идей,
в могилы глядящих старушек,
пожизненных очередей.
Теряя от брани до брани
осанку и царственный вид,
ты бьёшься, как бьётся у бани,
надравшийся вдрызг инвалид.

Валерий Петроченков
Χώρα μου

Χώρα μου!
Των χηρών και των ζητιάνων,
των φωνακλάδων και σαθρών ιδεών,
γριών που κοιτάζουν τον τάφο,
πατρίδα των ισόβιων ουρών.
Χάνοντας απ’ τον καβγά σε καβγά
το ύφος σου ατάραχο,
χτυπιέσαι απ’ τα βάρη αβάσταχτα,
σαν – ο τύφλα στο μεθύσι – απόμαχος.

Β. Πετροτσένκοφ
1983 (2015)

 


 

Пищи сладкой, пищи вкусной
Даруй мне судьба моя,
И любой поступок гнусный
Совершу за пищу я.

В сердце чистое нагажу,
Крылья мыслям остригу,
Совершу грабёж и кражу,
Пятки вылижу врагу.

Александрк Тиняков

Για την τροφή

Τροφή εύγευστη, τροφή νόστιμη,
Χάρισέ μου, πεπρωμένο μου στραβό,
Κι οποιαδήποτε αισχρότητα αφιλότιμη
Θα διαπράξω για το φαγητό μου εγώ.

Την καρδιά μου την αγνή θα βρωμίζω,
Τα φτερά των σκέψεων θα ψαλιδίζω,
Να κάνω κλοπές και ληστείες θα συνηθίζω,
Ακόμα και θα τετραποδίζω!

Α. Τινιακόφ
1912 (2015)

 


 

Художник не прощает никому –
Ни богу
            ни царю
                          и ни народу
Навязанную, временем ему
Гнетущую
                и злую несвободу.
И в нем шумит
                        иль еле шелестит
До крайних дней, до самого ухода
(И всех и проклинает и шерстит)
Однажды оскорблённая свобода…

Михаил Львов

 

 

Чтоб стать мужчиной — мало им родиться,
Как стать железом — мало быть рудой.
Ты должен переплавиться. Разбиться.
И, как руда, пожертвовать собой.

Как трудно в сапогах шагать в июле.
Но ты — солдат и все сумей принять:
От поцелуя женского до пули,
И научись в бою не отступать.

Готовность к смерти — тоже ведь оружье,
И ты его однажды примени…
Мужчины умирают, если нужно,
И потому живут в веках они.

Михаил Львов
1943

Ο ποιητής δε συγχωρεί

Ο ποιητής κανένα δε συγχωρεί
Ούτε τον Θεό
        ούτε τον βασιλιά
             και ούτε του λαού την αναπηρία
Για την επιβαλλόμενη, από την εποχή
Την βασανιστική
                           και αισχρή ανελευθερία.
Και μέσα του κοχλάζει
                                     και θορυβεί
μέχρι τις τελευταίες μέρες του, η πικρία
Και όλους καταριέται και κακολογεί
Η κάποτε προσβεβλημένη ελευθερία….

Μ. Λιβοφ*
1986 (2015)

 

Για να γίνεις άνδρας

Για να γίνεις άνδρας, δεν αρκεί να γεννηθείς με εργαλείο,
Για να γίνεις σίδερο, δεν αρκεί να είσαι ορυκτό.
Πρέπει να λιωθείς μετά από το μεταλλείο,
Κι ως ορυκτό να θυσιάζεις το δικό σου εαυτό.

Πόσο δύσκολο να βαδίζεις με μπότες του Ιούλη ολημέρα,
Αλλά είσαι φαντάρος κι όλα πρέπει να δεχτείς –
Απ’ τις γυναίκας το φιλί μέχρι τη σφαίρα,
Να μάθεις στη μάχη να μην υποχωρείς.

Η ετοιμότητα για θάνατο, είναι ένα υπερόπλο,
Που πρέπει την κρίσιμη στιγμή να χρησιμοποιούν.
Οι άνδρες πεθαίνουν όταν υπάρχει ανάγκη,
Και για αυτό μες στους αιώνες ζουν.

Μιχαήλ Λβοφ
1943 (2016)

 


 

Поэты долго не живут,
И, презирая игры в святость,
Они сердца беспечно жгут,
Им жизнь земная, видно, в тягость.

Туда, в заоблачную высь
Взамен упавших звезд взлетая,
Они свою, другую жизнь,
Прервав земную, начинают.

Под сень тернового венца
Они уходят мудрецами,
И жизни суть, и вес свинца,
Познав пробитыми сердцами.

Поэты долго не живут,
Взрезая плоть пера металлом,
Они стихи, как кровь, сдают
И потому их в мире - мало…

Владимир Попков

Οι ποιητές δεν ζούνε για πολύ

Οι ποιητές δεν ζούνε για πολύ,
Παίζουν παράτολμα παιχνίδια με τον χάρο,
Και οι καρδιές τους αμέριμνα καίγονται σαν κερί,
Γι’ αυτούς η γήινη ζωή, φαίνεται πως είναι βάρος.

Εκεί στις γαλάζιες αιθέρες,
Αντί τα πεφταστέρια, υψώνονται και φωτίζουν.
Αυτοί, την άλλη, την αθάνατη ζωή –
Διακόπτοντας την γήινη – αρχίζουν.

Φορώντας τον στέφανο τον ακάνθινο,
Φεύγουν σαν ψυχές-παρθένες.
Την ουσία της ζωής και του μολυβιού το βάρος
Γνωρίζοντας, με τις καρδιές λαβωμένες.

Δεν ζούνε για πολύ οι ποιητές,
Τον πόνο τους πουλάνε με το ζύγι,
Τους στίχους γράφουν με το αίμα,
Και γι’ αυτό είναι στον κόσμο λίγοι…

Β. Ποπκόφ
2004 (2015)

 


 



Песни о первой ночи

Сначала волосы укрась
и знак на лбу поставь,
А после подведи глаза —
им живости добавь.

Явись к нему, до самых пят
закутанная в ткань,
А чтоб сильней возжаждал он,
чуть-чуть поодаль встань.

Сперва, душа моя, стыдись —
лишь искоса гляди,
И вспышками лукавых глаз
в нем пламя пробуди.

Наполовину грудь прикрой,
чтоб часть видна была,
Заботься, чтоб тесней твой стан
одежда облегла.

Нахмурься, — но потом на миг
и радость прояви,
Будь сдержанна, чтоб вновь и вновь
он ждал твоей любви.

Какой еще благой совет
тебе необходим?..
Сам бог любви да будет впредь
наставником твоим!

Видьяпати
Перевод С. Северцева
Απ’ τα τραγούδια της πρώτης νύχτας

Πρώτα στόλισε τα μαλλιά σου,
στο μέτωπο βάλε τη βούλα.
μετά βάψε τα μάτια σου,
τους δώσε μια ζωντάνια-γλυκούλα.

Να ΄ρθεις τυλιγμένη σε ημιδιαφανές ύφασμα
και λικνιστά περπάτα,
για να σε θέλει πιο δυνατά,
λίγο πιο πέρα σταμάτα.

Πρώτα καλή μου, να είσαι ντροπαλή,
μόνο κρυφά να λοξοκοιτάζεις,
μ’ αναλαμπές των πονηρών ματιών,
μέσα του τη φωτιά ν’ ανάβεις.

Το μισό τους στήθους σου,
να είναι έξω με σημασία,
φρόντισε να δείξεις το κορμί σου το λυγερό,
μ’ εφαρμοστή ενδυμασία.

Κατσούφιασε για μια στιγμή,
μετά χάρισε του χαμόγελο αγνό,
να είσαι αχαλίνωτη και θερμή
για να φτάσεις στον έβδομο ουρανό.

Εδώ τέρμα οι συμβουλές,
τα υπόλοιπα: με τον ομφαλό σου,
ο ίδιος ο Θεός του Έρωτα
θα είναι ο δάσκαλός σου!

Βιντιαπάτι (Μπιντεπότι) – 1352-1448, μεγάλος Ινδός λυρικός ποιητής

(2015)

 


 

Всё сижу на камне, дай-ка брошусь в море,
Что пошлёт судьба мне, радость или горе,
Может, озадачит, может, не обидит,
Ведь кузнечик скачет, а куда - не видит.

К. Прутков
Κάθομαι πάνω στον βράχο. Για να ριχτώ στον άβυσσο - πελάγιο
Και τι η μοίρα μου θα φέρει: επιτυχία ή ναυάγιο;
Ίσως γεμίζει την ψυχή ή αδειάζει την τσέπη,
Αφού το τριζόνι σαλτάρει, αλλά πού, δεν βλέπει.

Κ. Προυτκόφ
(2015)

 


 

Париж и ты ночью

Три спички одна за другой зажженные ночью
Первая чтобы разглядеть твое лицо
Вторая чтобы увидеть твои глаза
Последняя чтобы взглянуть на твои губы
И полная темнота чтобы вспоминать обо всем этом
Обнимая тебя.

Жак Превер

Το Παρίσι και εσύ τη νύχτα…

Τρία σπίρτα ένα μετά το άλλο ανάβω.
Το πρώτο για να διακρίνω το πρόσωπό σου,
Το δεύτερο για να δω τα μάτια σου,
Το τελευταίο για να κοιτάζω τα χείλη σου,
Και πλήρες σκοτάδι για να θυμάμαι όλα αυτά
Σε αγκαλιάζοντας.

Ζακ Πρεβέρ

 ?(2015)

 

Я глуп, и потому невзгоды, неудачи...

Я глуп, и потому невзгоды, неудачи
Прощаю сам себе, как выигранный бой.
Не стану я кроить свою судьбу иначе,
На темы умные не рассуждаю сам с собой.

Я глуп, и потому молчу, не возражаю,
Когда меня винят и вешают ярлык.
За почести и чин не дал бы ни гроша я.
Люблю я только то, к чему давно привык.

Я глуп, и потому не вижу в наслажденьях
Ни цели жизни и ни забытья,
И не меняю я ни жен, ни убеждений,
Я глуп, и потому, наверно, честен я.

Я глуп, и потому я многим непонятен,
Интеллигент к стереотипам так привык.
А в логике моей так много белых пятен,
Что умники со мной становятся в тупик.

Я глуп, и потому по лужам допоздна я
Брожу, не замечая улиц и дворов.
Что вижу я во сне? Как объяснить - не знаю.
Не видят умники таких прекрасных снов

Είμαι ανόητος και γι’ αυτό…

Είμαι ανόητος και γι’ αυτό τα βάσανα και τις αποτυχίες
Στον εαυτό μου συγχωρώ σαν κερδισμένες μάχες.
Δεν θα ράβω τη μοίρα μου με ανάξιες σοφίες,
Με θέματα της σύνεσης δεν βαραίνω άλλες ράχες.

Είμαι ανόητος και γι’ αυτό σιωπώ, δεν αντιλέγω,
Όταν με ενοχοποιούν και κολλάνε ρετσινιά.
Τ’ αξιώματα και τις τιμές δεν συλλέγω,
Αρκούμε να κρατώ των συνήθειων μου την τιμονιά.

Είμαι ανόητος και γι’ αυτό στις ηδονές δεν βλέπω
Σκοπό ζωής και για εγκράτεια είμαι έτοιμος.
Γυναίκες δεν αλλάζω, ούτε φρονήματα ανατρέπω,
Είμαι ανόητος, ίσως γι’ αυτό είμαι κι έντιμος

Είμαι ανόητος και γι’ αυτό είμαι ον ακατανόητο,
Οι διανοούμενοι τα στερεότυπα απολαμβάνουν.
Και η λογική μου η αλλόκοσμη με κάνει απτόητο,
Ώστε οι εξυπνάκηδες μαζί μου τα χάνουν.

Είμαι ανόητος και γι’ αυτό μες στους νερολάκκους
Περιπλανώμαι δεν προσέχοντας τους δρόμους, τις αυλές.
Στα όνειρά μου βλέπω ευγενικούς δράκους,
Δεν βλέπουν οι νοήμονες υπνοφαντασίες τόσο άπειροκαλές.

Ζακ Πρεβέρ

?(2016)

 

 


 

Он убегал... в него стреляли люди...

Он убегал… в него стреляли люди…
Проваливаясь лапой в рыхлый снег,
Волк твёрдо знал: спасения не будет...
И зверя нет страшней, чем ЧЕЛОВЕК…

А в этот миг за сотни километров,
Был в исполненье смертный приговор…
Девчонка малолетняя там где-то
Уже четвёртый делала аборт…

Малыш кричал!!! Но крик никто не слушал…
Он звал на помощь: «МАМОЧКА, ПОСТОЙ!!!
Ты дай мне шанс, чтобы тебе быть нужным!!!
Дай мне возможность жить!!! Ведь я живой!!!»

А волк бежал… собаки глотку рвали…
Кричали люди пьяные в лесу…
Его уже почти совсем догнали…
Волк вскинул морду и смахнул слезу…

Малыш кричал, слезами заливаясь…
Как страшно НЕ РОДИВШИСЬ УМЕРЕТЬ!
И от железки спрятаться пытаясь,
Мечтал в глаза он маме посмотреть…

Вот только «маме» этого не нужно…
Не МОДНО стало, видите ль, рожать…
Она на глупость тратит свою душу…
Своих детей «не в падлу» убивать…

А волк упал без сил… так было надо…
Он от волчицы ВАРВАРОВ увёл…
Одна она с волчатами осталась,
Когда он на себя взял приговор…

Собаки рвали в клочья его тело!
Но только душу волчью не порвать!!!
Душа его счастливой мчалась в небо!!!
РАДИ ДЕТЕЙ ЕСТЬ СМЫСЛ УМИРАТЬ!!!

И кто, скажите, зверь на самом деле?
И почему противен этот век???
А просто ЧЕЛОВЕЧНЕЕ НАС ЗВЕРИ…
И зверя нет страшней, чем ЧЕЛОВЕК!!

Елена Бедретдинова

Ο λύκος έφευγε...

Τον κυνηγούσαν… Εκείνος έτρεχε,
Βουλιάζοντας στο χιόνι το τσουχτερό
Ο λύκος ήξερε: θηρίο δεν υπάρχει,
Από τον άνθρωπο πιο τρομερό…

Εκείνη τη στιγμή, σε κάποια πόλη
Εκτελούταν η θανάσιμη φθορά…
Μια νεαρή γυναίκα,
Έκανε έκτρωση για πολλοστή φορά…

Το μικρό σφάδαζε! Μα η φωνή δεν ακουγόταν,
Φώναζε: Στάσου μανούλα! Θέλω να γίνω τρανός!
Σε ικετεύω δώσε μου την ευκαιρία!
Θέλω να ζω! Μα είμαι ζωντανός!

Ο λύκος έτρεχε… Τα σκυλιά αλυχτούσαν…
Τον έφτασαν στου δάσους την άκρη,
Και φώναζαν χαρούμενοι οι κυνηγοί.
Ο λύκος σταμάτησε και σκούπισε το δάκρυ.

Τι τρομερό, πριν γεννηθείς να ξεψυχήσεις!
Το μωρό φώναζε, το κακό να απωθεί…
Ποθούσε της μαμάς τα μάτια να δει,
Κι απ’ το νυστέρι να σωθεί!

Αλλού ψάχνει η «μαμά» την ευτυχία της,
Να γεννάς δεν είναι της μόδας η επιλογή,
Για τις ανέσεις ξοδεύει την ψυχή της…
Δικό σου το παιδί; Έχεις την άδεια για σφαγή…

Ο λύκος δεν είχε δυνάμεις πια,
Αλλά τους βάρβαρους από την λύκαινα είχε απομακρύνει
Εκείνη έμεινε με τα λυκόπουλα στην τρύπα,
Όταν ο λύκος την καταδίκη πήρε με ευθύνη…

Το σκυλολόι έκανε το σώμα του κομματάκια!
Αλλά πάνω στην ψυχή δεν μπορείς να κυριαρχείς!
Ευτυχισμένη έφευγε στα επουράνια…
Για τα παιδιά σου έχει νόημα να ξεψυχείς!

Και τώρα πέστε μου: ποιος είναι θηρίο;
Γιατί με τόσο αηδιάζει ο αιώνας και σκανδαλοθηρώ;
Γιατί τα αγρίμια είναι πιο ανθρώπινα,
Και δεν υπάρχει θεριό, από τον άνθρωπο πιο στυγερό;!

Ελένα Μπεντρεντίνοβα

(2015)

 


 

Демократия сдохла

Демократия сдохла,
сорваны маски,
диктатура спецслужб – рукой на горле.
Либерал по инерции мямлит сказки,
а Россию на Западе с карт стерли.
Обыватели слепы, немы и глухи,
им бросают объедки с чужого пира.
На глазах свободы – трупные мухи
цвета пентагоновского мундира…

Вратислав

Η Δημοκρατία ψόφησε

Η Δημοκρατία ψόφησε! Αφαιρέθηκαν τα προσωπεία!
Η δικτατορία των μυστικών υπηρεσιών υποκινεί τα μίση.
Ο φιλελεύθερος ψελλίζει κάτι για τη φιλανθρωπία,
Ενώ τη Ρωσία ή Δύση από τον χάρτη προσπαθεί να σβήσει.

Οι τυφλοί και μουγγοί μικροαστοί έχουν χάσει τα δίκια,
Τους πήραν τα πάντα αντί πινακίου φακής.
Τα μάτια της Ελευθερίας βρίθουν απ’ τα σκουλήκια
Των πτωμάτων του χρώματος χακί…

Βρατισλάβ

(2015)

 


 

Шестое чувство 

Прекрасно в нас влюбленное вино
И добрый хлеб, что в печь для нас садится,
И женщина, которою дано,
Сперва измучившись, нам насладиться.

Но что нам делать с розовой зарей
Над холодеющими небесами,
Где тишина и неземной покой,
Что делать нам с бессмертными стихами?

Ни съесть, ни выпить, ни поцеловать.
Мгновение бежит неудержимо,
И мы ломаем руки, но опять
Осуждены идти всё мимо, мимо.

Как мальчик, игры позабыв свои,
Следит порой за девичьим купаньем
И, ничего не зная о любви,
Все ж мучится таинственным желаньем;

Как некогда в разросшихся хвощах
Ревела от сознания бессилья
Тварь скользкая, почуя на плечах
Еще не появившиеся крылья;

Так век за веком - скоро ли, Господь? -
Под скальпелем природы и искусства
Кричит наш дух, изнемогает плоть,
Рождая орган для шестого чувства

Н.Гумилев

Έκτο αίσθημα

Ωραία η αγάπη μας για το κρασί μεθυσμένο
Και το ψωμί που με το χέρι σου πιάνεις,
Και η γυναίκα για την οποία είναι προορισμένο,
Πρώτα να βασανίζεσαι, μετά ν’ απολαμβάνεις

Μα τι να κάνουμε με την αυγή θεϊκή
Κατ’ απ’ τους ψυχρόαιμους ουράνιους τείχους,
Όπου κυριαρχεί η ησυχία ανησυχητική;
Και τι να κάνουμε με τους αθάνατους στίχους;

Ούτε να φας, να πίνεις και ούτε ν’ αγαπάς αγνά
Πις’ απ’ τις στιγμές ασταμάτητα τρέχεις,
Δε φτάνεις, λυπάσαι, αλλά ξανά και ξανά
Είσαι καταδικασμένος μόνο να μετέχεις.

Όπως αγόρι με αισθήματα αλέρωτα,
Πως τα κορίτσια λούζονται, βλέπει με ηρεμία
Και δε γνωρίζοντας τίποτα για έρωτα,
Βασανίζεται από την άγνωστη επιθυμία.

Όπως κάποτε μέσα στον ιππουρίδων το φούντωμα,
Από την αίσθηση αδυναμίας ούρλιαζε φοβερά,
Το ζωντανό γλιστερό στους ώμους ένιωθε τέντωμα
Από – ακόμη που δεν εμφανίστηκαν – φτερά.

Έτσι επί των αιώνων την αμέριμνη τσάρκα,
Κατ’ απ’ το νυστέρι φύσης και της τέχνης το ολίσθημα,
Φωνάζει το πνεύμα μας και αποκάμνει η σάρκα,
Γεννώντας όργανο για το έκτο αίσθημα.

Ν. Γκουμιλιόφ
1920 (2015)

 


 


Грехи

«Ах, если бы она была жива,
Я все бы отдал за нее, все бросил».
Слова, слова, слова, слова, слова,
Мы все их после смерти произносим.

И пишутся в раскаяньи стихи,
Но в глубине души навеки будут с нами
Грехи, грехи, грехи, грехи, грехи,
Которые не искупить словами.
 

Αμαρτίες

Εσαεί μπήκε η χαρά στης ζωής μου τα απουσιολόγια,
Και με τα λόγια του πόνου τον κόσμο γεμίζουμε.
Τα λόγια, λόγια, λόγια, λόγια,
Μετά το θάνατο του παιδιού μας ξεστομίζουμε.

Και γράφονται μες στη μετάνοια ποιήματα,
Αλλά για πάντα θα ζουν στης ψυχής τα υπόγεια.
Τα αμαρτήματα, αμαρτήματα, αμαρτήματα,
Που δεν θα εξαγνίσουμε με λόγια.

Β. Γκαφτ
(2015)

 


 

Одиночество

Я желал бы свергнуть злое иго
суеты, общенья, встреч и прочего.
Я коплю, как скряга и сквалыга,
редкие мгновенья одиночества.
Боже, сколько в разговорах вздора:
ни подумать, ни сосредоточиться.
Остается лишь одна опора--
редкие мгновенья одиночества.
Меня грабят все, кому в охоту,
мои дни по ветру раскурочены...
Я мечтаю лечь на дно окопа
в редкие мгновенья одиночества.
Непонятно, где найти спасенье?
Кто бы знал, как тишины мне хочется!
Удалось сложить стихотворенье
в редкие мгновенья одиночества.

 

 

 

В старинном парке корпуса больницы...
В старинном парке корпуса больницы,
кирпичные простые корпуса...
Как жаль, что не учился я молиться,
и горько, что не верю в чудеса.
А за окном моей палаты осень,
листве почившей скоро быть в снегу.
Я весь в разброде, не сосредоточен,
принять несправедливость не могу.
Что мне теперь до участи народа,
куда пойдет и чем закончит век?
Как умирает праведно природа,
как худо умирает человек.
Мне здесь дано уйти и раствориться...
Прощайте, запахи и голоса,
цвета и звуки, дорогие лица,
кирпичные простые корпуса...

 

Μοναχικότητα

Θέλω ν’ αποτινάξω τον κακό ζυγό
των συναντήσεων και της ματαιότητας
Αρπάζω σαν γύφτος σφιχτός
τις σπάνιες στιγμές μοναχικότητας.
Θεέ μου! πόση ανοησία στις κουβέντες,
ούτε να σκεφτείς αναβολές.
Μένει μόνο ένα στήριγμα:
της μοναχικότητας οι σπάνιες στιγμές.
Με κυνηγούν, με κλέβουν οι φαφλατάδες,
τις μέρες μου ροκανίζει η χυδαιότητα…
Ονειρεύομαι κάπου να κρυφτώ
σε σπάνιες στιγμές μοναχικότητας.
Ακατανόητο, να βρω τη σωτηρία, πώς;
Και που να κατευθύνω τις βολές;
Κατάφερα να γράψω ένα ποίημα
μες στις μοναχικότητας τις σπάνιες στιγμές.

Ε. Ριαζάνοφ
2015 (2015)

 

 

Στο νοσοκομείο, στο παλιό πάρκο

Στο νοσοκομείο, στο παλιό πάρκο επανέρχομαι,
κτήρια πλίθινα, λιτά…
Τι κρίμα που δεν ξέρω να προσεύχομαι,
και δεν έχω πίστη στα θαύματα-φυλαχτά.

Έξω από το θάλαμό μου το στερνοκαίρι,
πεθαίνουν τα δέντρα με φυλλορρόημα το ελαφρό.
Είμαι ερείπιο και δε με σώζει το νυστέρι,
μα να δεχτώ την αδικία δεν μπορώ.

Τι τώρα για μένα οι τύχες του λαού, οι οβελίσκοι,
πού θα βαδίζει η χώρα η καθυστερημένη;
Με πόση ευκοσμία η φύση αποθνήσκει,
και πόσο άσχημα ο άνθρωπος πεθαίνει.

Εδώ μου πρόκειται να φύγω, να χαθώ…
Αντίο μυρωδιές και λαλητά,
χρώματα, ήχοι, πρόσωπα που αγαπώ,
κτήρια πλίθινα, λιτά…

Ελντάρ Ριαζάνοφ
2016 (2016)

 


 

Баллада о прокуренном вагоне

- Как больно, милая, как странно,
Сроднясь в земле, сплетясь ветвями -
Как больно, милая, как странно
Раздваиваться под пилой.
Не зарастет на сердце рана,
Прольется чистыми слезами,
Не зарастет на сердце рана -
Прольется пламенной смолой.
- Пока жива, с тобой я буду -
Душа и кровь нераздвоимы, -
Пока жива, с тобой я буду -
Любовь и смерть всегда вдвоем.
Ты понесешь с собой, любимый,
Ты понесешь с собой повсюду,
Ты понесешь с собой повсюду
Родную землю, милый дом.

- Но если мне укрыться нечем
От жалости неисцелимой,
Но если мне укрыться нечем
От холода и темноты?
- За расставаньем будет встреча,
Не забывай меня, любимый,
За расставаньем будет встреча,
Вернемся оба - я и ты.
- Но если я безвестно кану -
Короткий свет луча дневного, -
Но если я безвестно кану
За звездный пояс, млечный дым?
- Я за тебя молиться стану,
Чтоб не забыл пути земного,
Я за тебя молиться стану,
Чтоб ты вернулся невредим.
Трясясь в прокуренном вагоне,
Он стал бездомным и смиренным,
Трясясь в прокуренном вагоне,
Он полуплакал, полуспал,
Когда состав на скользком склоне,
Вдруг изогнулся страшным креном,
Когда состав на скользком склоне
От рельс колеса оторвал.
...И никого не защитила
Вдали обещанная встреча,
И никого не защитила
Рука, зовущая вдали...
С любимыми не расставайтесь,
С любимыми не расставайтесь,
С любимыми не расставайтесь,
Всей кровью прорастайте в них, -
И каждый раз навек прощайтесь,
И каждый раз навек прощайтесь,
И каждый раз навек прощайтесь,
Когда уходите на миг!



 

Στη Ρωσία είναι πολύ λίγοι εκείνοι που δεν γνωρίζουν τον στίχο «С любимыми не расставайтесь!» (Με τις αγαπημένες σας μην αποχωρίζεστε!), ειδικά μετά από την υπερδημοφιλή ταινία «Η ειρωνεία της τύχης». Κανονικά το ποίημα έχει άλλη ονομασία «Μπαλάντα για το κατακαπνισμένο όχημα» του ποιητή Αλεξάνδρ Κοτσετκόφ και είναι γραμμένο το 1932.
Εκείνο το καλοκαίρι μαζί με την γυναίκα του περνούσε της διακοπές του στο νότο της Ρωσίας στους συγγενείς της σύζυγό του. Ο ποιητής έπρεπε να φύγει νωρίτερα από τη γυναίκα του.
Μες στο βαγόνι οι σύζυγοι δεν μπορούσαν να αποχωρίσουν και μετά από την ανακοίνωση του συνοδού για να εγκαταλείψουν
το όχημα αυτοί που συνοδεύουν τους επιβάτες, η σύζυγος κυριολεκτικά τράβηξε των αγαπημένο της έξω από το όχημα.
Αποφάσισαν να αναβάλουν την αναχώρηση για τρεις μέρες. Όταν μετά από τρεις μέρες ο ποιητής γύρισε στη Μόσχα ανακάλυψε ότι οι φίλοι του τον θεωρούσαν σκοτωμένο στον εκτροχιασμό που έπαθε ο συρμός στον οποίον θα έπρεπε να επιστρέφει.
Οι τρεις ημέρες αναβολής έσωσαν τον ποιητή από το θάνατο.
Στην πρώτη του επιστολή στη γυναίκα του υπήρχε και το ποίημα
«Μπαλάντα για το κατακαπνισμένο όχημα».


Μπαλάντα για το κατακαπνισμένο όχημα

Πόσο επώδυνα αγάπη μου και πόσο αλγεινά,
Όταν συνδεδεμένος με τις ρίζες και με τα κλαδιά
Πόσο επώδυνα αγάπη μου και πόσο αλγεινά,
Να διχάζεσαι κατ’ απ το πριόνι.
Δε θα κλείσει στην καρδιά η πληγή,
Θα σκορπιστεί σαν σπίθες από τη δαδιά,
Δε θα κλείσει στην καρδιά η πληγή,
Θα σκορπιστεί σαν τον άστρων η σκόνη.
Μέχρι που ζω, μαζί σου θα ‘μαι,
Η ψυχή και το αίμα δεν πάνε χώρια,
Μέχρι που ζω, μαζί σου θα ‘μαι,
Και θα γνωρίσουμε των έρωτα πιστό.
Μαζί θα πάρουμε τα ανηφόρια,
Εσύ αν ξεχάσεις, εγώ θα θυμάμαι,
Εσύ αν ξεχάσεις, εγώ θα θυμάμαι
Τη γη πατρική και το σπίτι ζεστό.

Αν όμως δεν ξέρω που να κρυφτό
Από τη θλίψη ανυπόφορη,
Αν όμως δεν ξέρω που να κρυφτό
Και είμαι σαν στο έρημο νησί;
Πισ’ απ’ τον αποχωρισμό θα έχουμε αντάμωση,
Αγάπη μου να μείνεις άφθορη,
Πισ’ απ’ τον αποχωρισμό θα έχουμε αντάμωση,
Θα επιστρέψουμε κι εγώ, κι εσύ.
Εάν όμως χαθώ μέσα στον κόσμο,
Και παίρνω ένα ύφος εξωγήινο
Εάν όμως χαθώ μέσα στον κόσμο
Όπου δε θα με ξέρει ουδείς;
Για σένα θα προσευχηθώ,
Να μην ξεχάσεις τον γήινό σου δρόμο,
Για σένα θα προσευχηθώ,
Να επιστρέψεις σώος και αβλαβής.
Μες στο παλιό βαγόνι τρανταγμένος,
Εκείνος μισοκοιμόταν καθισμένος,
Μες στο παλιό βαγόνι τρανταγμένος,
Εκείνος υπέφερε από ζαλάδες,
Όποτε ο συρμός απ’ την βουνοπλαγιά ταραγμένος,
Έξαφνα γύρισε με κλίση την φοβερή,
Όποτε ο συρμός απ’ την βουνοπλαγιά ταραγμένος,
Ξεκόλλησε τις ρόδες του από τις ράγες.
…Και κανέναν δεν προστάτεψε
Το έπειτα υποσχόμενο ραντεβού,
Κανέναν δεν προστάτεψε
Το χέρι που από μακριά καλεί…
Με τις αγαπημένες σας μην αποχωρίζεστε!
Με τους αγαπημένους σας μην αποχωρίζεστε!
Ποτέ πιο μακριά από μια σπιθαμή.
Και κάθε φορά για πάντα να αποχαιρετάτε.
Και κάθε φορά για πάντα να αποχαιρετάτε,
Ακόμα κι όταν φεύγετε για μια στιγμή!

Α. Κοτσετκόφ
1932 (2016)

 


 

Кровь бежит по артериям,
А состав её - ноты...
Мысли, нервы и хрипы
На струны позолоту...
Вот и парус порвали,
И не можешь дойти...
Но идёшь, так как знаешь,
Сколько надо пройти.
Вот любовь разрывает
Горло, душу и нервы.
И не важно какой ты,
Первый или не первый...
У костра с лесорубами
На гитаре играешь.
Всюду в мире туманы -
Только ты зажигаешь.
И не зритель, не слушатель,
А участник мистерии,
Где заря полыхает
Над Высоцкой империей!

Александр Кущиди
 
Βολόντια

             Στη μνήμη του Βλαντίμιρ Βισότσκι
Το αίμα κοχλάζει στις αρτηρίες
Και η σύνθεσή του των νοτών οι ορδές…
Σκέψεις, νεύρα, βραχνάδα,
Πάλλονται μες στις χορδές…
Το ιστίο σου κομμάτιασαν,
Και από πάνω σε καθήλωσε η νηνεμία,
Όμως στη ζωή βαδίζεις,
Με ήρεμη απελπισία.
Ιδού η αγάπη σχίζει
Το λαρύγγι, τα νεύρα, την ψυχή,
Ιδού η αδικία φουρκίζει,
Επιβάλλοντας στο δίκαιο την ενοχή…
Παντού προδοσία και ατιμία,
Ενώ εσύ Θερμοπύλες φυλάγεις.
Σ, όλο τον κόσμο σκοτάδι,
Εσύ φάρους ανάβεις.
Δεν είσαι θεατής Βολόντια,
Αλλά συμμέτοχος στο μυστήριο,
Όπου η αυγή φλέγεται
Παν’ απ’ των στίχων σου το καθαρτήριο.

Α. Κουστσίδη
? (2015)

 


 

Таланты

Их не ждут. Они приходят сами.
И рассаживаются без спроса.
Негодующими голосами
Задают неловкие вопросы.

И уходят в ночь, туман и сырость
Странные девчонки и мальчишки,
Кутаясь в дешевые пальтишки,
Маменьками шитые навырост.

В доме вдруг становится пустынно,
И в уютном кресле неудобно.
И чего-то вдруг смертельно стыдно,
Угрызенью совести подобно.

И язвительная умудренность
Вдруг становится бедна и бренна.
И завидны юность и влюбленность,
И былая святость неизменна.

Как пловец, расталкиваю ставни
И кидаюсь в ночь за ними следом,
Потому что знаю цену давним
Нашим пораженьям и победам...

Приходите, юные таланты!
Говорите нам светло и ясно!
Что вам - славы пестрые заплаты!
Что вам - низких истин постоянство!

Сберегите нас от серой прозы,
От всего, что сбило и затерло.
И пускай бесстрашно льются слезы
Умиленья, зависти, восторга!

Давид Самойлов

 

 

Поэзия должна быть странной,
Шальной, бессмысленной, туманной
И вместе ясной, как стекло,
И всем понятной, как тепло.

Как ключевая влага чистой
И, словно дерево, ветвистой,
На всё похожей, всем сродни.
И краткой, словно наши дни.

1981
 

 

 

Αληθινά ταλέντα

Δεν τους περιμένουν. Από μόνη τους έρχονται.
Χωρίς άδεια να ζητήσουν, καλοκάθονται,
Και με θυμωμένες φωνές
Κάνουν ερωτήσεις ενοχλητικές.

Και φεύγουν στη νύχτα τρεχάλα
Παράξενα κορίτσια και αγόρια,
Τυλιγμένα στα φτηνά επανωφόρια,
Που έμειναν απ’ τα αδέλφια τους πιο μεγάλα.

Μέσα στο δωμάτιο έξαφνα νιώθω ερημιά,
Και μες στην πολυθρόνα την άνετη, άβολα.
Η συνείδηση σηκώνει τρικυμιά,
Και οι τύψεις με τρώνε καλόβουλα.

Η πείρα της ζωής, η δεικτική,
Ξαφνικά γίνεται κουρέλια.
Και είναι ζηλευτή η ευθύτητα, η νεανική,
Και αποκτά ιερότητα η αφέλεια.

Σαν κολυμβητής σπρώχνω την πόρτα κλειστή
Και ρίχνομαι πίσω τους μέσα στη νυχτιά,
Αφού γνωρίζω την αξία την πλαστή
Των νικών και θριάμβων μας την ανοστιά.

Ελάτε νέα ταλέντα, για κατορθώματα!
Μιλήστε μας απλά, αλλά με φλογερότητα!
Μηδέν για σας, της δόξας τα παρδαλά μπαλώματα!
Μηδέν για σας, των ψόφιων αληθειών η μονιμότητα!

Φυλάξτε μας από την πρόζα κατάκρυα,
Από την εξουσία που άρπαξε ο παράς.
Κι ας τρέχουν ελεύθερα τα δάκρυα,
Του θαυμασμού, της ζήλιας, της χαράς!

Ντ. Σαμόϊλοφ
1962 (2016

 

Η ποίηση πρέπει…

Η ποίηση πρέπει να είναι παράξενη,
Αδέσποτη, αόριστη και όξινη,
Ταυτόχρονα τερπνή σαν ξεγνοιασιά,
Για όλους κατανοητή σαν ζεστασιά.

Σαν της πηγής το νερό καθαρή
Και σαν το δέντρο κλαδωτή,
Με όλα όμοια, για όλα συγγενή
Και σαν οι μέρες μας σύντομη και φτερωτή.

Ντ. Σαμόϊλοφ
1981 (2016)

 


 

 

Подбирают фомки и отмычки,
Чтоб живую душу отмыкать.
Страшно мне и больно с непривычки,
Не простить обиды, не понять.
Разве же я прятала, таила
Что-нибудь от мира и людей?
С тайным горем к людям выходила,
С самой тайной радостью своей.
Но правдивым — больше всех не верят.
Вот и я теперь уже не та.
Что ж, взломайте…
За последней дверью
Горстка пепла, дым и пустота.

Ольга Бергольц
1940

Μια χούφτα στάχτη

Διαλέγουν λοστούς και αντικλείδια,
Για να ανοίγουν μια ζωντανή ψυχή.
Φοβάμαι και φωνάζω απ’ τον πόνο,
Και δεν πρόκειται να ξεχάσω την προσβολή.

Μήπως κάτι αποσιώπησα ή έκρυψα
Από τον κόσμο, τους εργάτες και νοικοκυρές;
Ο λαός ήξερε τις πίκρες και τις λύπες μου,
Επίσης ήξερε για τις πιο κρυφές μου χαρές.

Αλλά τους φιλαλήθεις, περισσότερο δεν πιστεύουν.
Τώρα κι εγώ άλλαξα, τίποτε το κοινό.
Εντάξει, σπάστε, την τελευταία πόρτα.
Εκεί μια χούφτα στάχτη, καπνός και κενό.

Όλγκα Μπέργκολτς
1940 (2016)

 


 

Молитва

Господи! Вступися за Советы,
Сохрани страну от высших рас,
Потому что все твои заветы
Нарушает Гитлер чаще нас.

Николай Глазков

 

Мне говорят, что «Окна ТАСС»
Моих стихов полезнее.
Полезен также унитаз,
Но это не поэзия.

 

 

 

Пускай вокруг бушует жизнь иная,
А может быть, не жизнь, а болтовня,
Но я, поэт Глазков не принимаю
Людей не принимающих меня.

Непризнан я бездарными такими,
Которые боятся как огня,
Непризнанных… Им важно только имя,
Но именно имени нет у меня.

Всем смелым начинаньям человека
Они дают отпор.
Так бюрократы каменного века –
Отвергли первый бронзовый топор.

 

Προσευχή

Κύριε! Προστατέψτε το Σοβιέτ,
Φύλαξε τη χώρα απ’ τον απάνθρωπο φαντομάς,
Γιατί τις εντολές σου όλες
Καταπατάει ο Χίτλερ πιο συχνά από εμάς.

Νικολάι Γκλασκοφ
1941 (2016)


Μου λένε πως η εφημερίδα «Των νέων η χοάνη»
Είναι από την ποίησή μου πιο ωφέλιμη.
Είναι ωφέλιμη και η λεκάνη,
Όμως αυτή δεν είναι στίχοι πανσέληνοι.

Νικολάι Γκλασκόφ
1941 (2016)
 

Ας βράζει γύρω μου η ψευτοζωή

Ας βράζει γύρω μου η ψευτοζωή που δεν ανέχομαι,
Με όντα που έχουν παντού φρένα,
Όμως κι εγώ, ο ποιητής Γκλασκόφ δεν δέχομαι
Ανθρώπους που δεν δέχονται εμένα.

Δεν έχω την παραδοχή, από των όντων το καρκίνωμα,
Που έχει τον εγκέφαλο του ανενεργό,
Αυτοί θέλουν μόνο ξακουστό όνομα,
Μα, ακριβώς, δεν έχω κάτι τέτοιο εγώ!

Όλες τις πρωτοβουλίες υποτιμούν οι «γραβάτες»,
Η φάρα τους στα δίχτυα της τις μπλέκει.
Έτσι στην εποχή του λίθου οι γραφειοκράτες
Απέρριψαν το πρώτο μπρούντζινο πελέκι.

Ν. Γκλασκόφ
? (2016)

 


 

Японская поэзия

Милый мой,
Моя любовь к тебе,
Словно эта летняя трава, -
Сколько ни косишь и ни рвешь,
Вырастает снова на полях!

 

С тех самых пор, как в лёгком сновиденье
Я, мой любимый, видела тебя
То, что непрочным сном
Зовут на свете люди,
Надеждой прочной стало для меня.

 

Iαπωνέζικη ποίηση

Καλέ μου,
Η αγάπη μου για σένα,
Σαν αυτό το χόρτο το θερινό,
Όσο και να θερίζεις και να κόβεις,
Ξανά μεγαλώνει στο λιβάδι φωτεινό!

Αγνώστου

 

Απ' τη στιγμή, που στο όνειρό μου το ασύλληπτο,
Αγαπημένε μου, είδα εσένα,

Αυτό που, ύπνο ασταθή
Ονομάζει το κοινό αμερόληπτο
Ελπίδα σταθερή έγινε για μένα.

Όνο νο Κόματι

 

 


 

Вызов

Пей кровь, как цинандали на пирах,
Ставь к стенке нас.
Овчарок злобных уськай.
Топи в крови свой беспредельный страх
Перед дурной медлительностью русской!
Чтоб были любы мы твоим очам,
Ты честь и гордость в наших душах выжег,
Но всё равно не спится по ночам
И под охраной пулемётных вышек.
Что ж, дыма не бывает без огня:
Не всех в тайге засыпали метели!
Жаль только обойдутся без меня,
Когда придут поднять тебя с постели!
И я иду сознательно на риск,
Что вдруг найдут при шмоне эти строчки –
Пусть не услышу твой последний визг,
Но этот стих свой допишу до точки.

1939
Πρόκληση

Πιες το αίμα μας στα γλέντια σου, σαν το κρασί το ξηρό,
Στήνε στον τοίχο εμάς.
Διέγειρε τα τσομπανόσκυλα σου τα τερατώδεις,
Πνίξε στο αίμα τον φόβο σου τον νοσηρό
Μπροστά στην ρωσική αργοπορία την βλακώδη!
Για να γεμίζουμε τα μάτια σου,
Την τιμή, την περηφάνια μας έφαγες σαν μπριζόλα,
Ενώ τις νύχτες δε μπορείς να κοιμηθείς,
Ακόμα και υπό την φρούρηση σκοπιών με πολυβόλα.
Έχεις λόγο να τρέμεις απ’ του Θεού την οργή,
Εξάλλου, όχι όλους σκέπασε η θύελλα η χιονάτη!
Τι κρίμα! Δε θα είμαι κι εγώ εκεί,
Όταν θα ‘ρθουν να σε σηκώσουν από το κρεβάτι!
Κι εγώ συνειδητά πάω να ρισκάρω,
Πως η ασφάλειά σου θα βρίσκει αυτές της αράδες-λεία,
Ας δεν ακούσω το τελευταίο σου το τσίριγμα,
Αλλά αυτούς τους στίχους θα κλείσω με τελεία.

Ανατόλι Κλέστσενκο
1939 (2016)

 


 

Страна лесов,
Страна полей,
Упадков и расцветов,
Страна сибирских соболей
И каторжных поэтов.

Весь мир хранит твои меха,
Но паче — дух орлиный:
Он знает стоимость стиха
И шкурки соболиной.

И только ты, страна полей,
Предпочитаешь сдуру
Делам своих богатырей
Их содранную шкуру.

Николай Панченко
1949

 

Χώρα δασών

Χώρα δασών,
Χώρα λιβαδιών,
Καταπτώσεων και ακμών,
Χώρα της Σιβηρίας των σμουριών
Και των κατάδικων ποιητών.

Όλος ο κόσμος εκτιμάει τις γούνες,
Αλλά περισσότερο, το ελεύθερο πνεύμα,
Εκείνος ξέρει του στίχου την αξία
Και του σμουριού το δέρμα.

Και μόνο εσύ το βασίλειο των λιβαδιών,
Προτιμάς, σαν ντουβάρι,
Αντί τα έργα των δικών σου των παλικαριών,
Το γδαρμένο τους τομάρι.

Νικολάι Πάντσενκο
1949 (2016)

 


 

Много – много лошадей,
А коней не стало,
В мире множество людей –
Человеков мало.

А. Марков
 
Άλογα πολλά, πάρα πολλά,
Αλλά τα άτη γεννιούνται φειδωλά.
Στον κόσμο εκατομμύρια οι άνθρωποι-στελέχη,
Αλλά Ανθρώπους δεν έχει.

Α. Μάρκοφ
? (2016)

 


 

Отстреливаясь от тоски
Я убежать хотел куда-то
Но звёзды слишком высоко,
И высока за звёзды плата.

А. Гангнус
Επιτάφιο του πατέρα του Γεφτουσένκο

Αυτοπυροβολώντας από τη βαρυθυμιά
Ήθελα να αποφεύγω την άδικη δίκη,
Αλλά μακριά των αστεριών η ερημιά
Και υψηλό για τα αστέρια το νοίκι.

Α. Γκάνγκνους
1929 (2016)

 


 

Эпитафия

Над кладбищем кружится вороньё,
Над холмиком моим без обелиска.

Будь проклято рождение моё
В стране, где поощряется жульё.
Будь проклята былая коммунистка.

Будь прокляты партийные вожди,
Что были мной доверчиво воспеты,
Спешившие захватывать бразды
Правления над судьбами планеты.

Будь проклята слепая беготня
По пресловутым коридорам власти,
Бессовестно лишившая меня
Простого человеческого счастья!

Будь проклято самодовольство лжи
С её рекламой показных артеков:
Будь проклят унизительный режим
Нас разделивший на иуд и зеков.

Над холмиком моим без обелиска
Кружится вороньё…

Екатерина Шевелёва
Επιτάφιο

Παν’ απ’ το κοιμητήριο στριφογυρίζουν τα όρνια
Παν’ απ’ το τύμβο μου δίχως σταυρό.

Καταραμένη να ‘ναι η γέννησή μου και η γενιά
Στη χώρα όπου ενθαρρύνεται η απατεωνιά.
Καταραμένη να ‘μαι, πρώην κομουνίστρια.

Καταραμένοι να ‘στε εσείς του κόμματος οι τάγοι
Τους οποίους εξυμνούσα εύπιστα,
Που σκάρωναν των ινίων την αρπαγή
Για να ικανοποιήσουν τα πάθη τους τα άπληστα.

Καταραμένα να ‘ναι τα σούρτα-φέρτα τα τυφλά
Στις περιβόητες διαδρομές της εξουσίας,
Που μου στέρησαν ιταμά
Τα απλά αγαθά της ανθρώπινης ευτυχίας!

Κατάρα στο ψέμα το αηδιαστικό
Με τη ρεκλάμα του Αρτέκ επιδεικτική.
Κατάρα στο καθεστώς το ταπεινωτικό,
Που μας έκανε ιούδες ή μας έστειλε στη φυλακή.

Παν’ απ’ τον τάφο μου χωρίς σταυρό
Στριφογυρίζουν τα όρνια…

Εκατερίνα Σεβελιόβα
? (2016)

 


 

Волки

Мы - волки,
И нас по сравненью с собаками
Мало.
Под грохот двустволки
Год от году нас
Убывало.

Мы как на расстреле
На землю ложились без стона.
Но мы уцелели,
Хотя и живём без закона.

Мы - волки,
Нас мало, нас, можно сказать, - единицы.
Мы те же собаки,
Но мы не хотели смириться.

Нам блюдо похлёбки,
Нам проголодь в поле морозном,
Звериные тропки,
сугробы в молчании звёздном.

Вас в избы пускают
В январские лютые стужи,
А нас окружают
Флажки роковые всё туже.

Вы смотрите в щёлки,
Мы рыщем в лесу на свободе.
Вы в сущности - волки,
Но вы изменили породе.

Вы серыми были,
Вы смелыми были вначале.
Но вас прикормили,
И вы в сторожей измельчали.

И льстить и служить вы
За хлебную корочку рады,
Но цепь и ошейник
Достойная ваша награда.

Дрожите в подклети,
Когда на охоту мы выйдем.
Всех больше на свете
Мы, волки, собак ненавидим.

Владимир Солоухин
1964
Είμαστε λύκοι

Εμείς είμαστε λύκοι
Και αν συγκρίνουμε με τα σκυλιά
Είμαστε λίγοι.
Μας μειώνει χρόνο με χρόνο
Του δίκαννου
Το κυνήγι.

Από τον φόβο δεν γαβγίσαμε
Βλέποντας εικόνες τρόμου.
Αλλά επιζήσαμε
Παρ’ όλο που είμαστε εκτός νόμου.

Είμαστε λύκοι και ζούμε στη φωλιά,
Για τις ανέσεις εμείς αδιαφορούμε.
Ήμασταν κι εμείς σκυλιά,
Αλλά εμείς δεν θέλαμε να υποχωρούμε.

Εσείς από το πιάτο παίρνεται τροφή,
Εμείς νηστικοί στο δάσος το κρύο,
Με μονοπάτια με παγίδα κρυφή.
Τα δάση, το δικό μας νεκροταφείο.

Εσάς βάζουν στα σπίτια και υποδουλώνουν,
Όταν ξυρίζει του Φλεβάρη η μπόρα,
Ενώ εμάς περικυκλώνουν
Σημαιάκια κόκκινα θανατηφόρα.

Εσείς με αλυσίδες της σκλαβιάς,
Εμείς με τα βαρίδια της ελευθερίας.
Στην ουσία είστε λύκοι
Με φύση, που την άλλαξαν οι κρίκοι.

Κάποτε αγαπούσατε το κυνηγητό,
Ήσασταν θαρραλέοι και συνεπείς,
Αλλά σας δελέασαν με φαγητό
Και γίνατε φύλακες μικροπρεπείς.

Να γαλιφίζετε και να υπηρετείτε,
Για ένα κομμάτι ψωμί, χαίρεστε,
Αλλά το περιλαίμιο και η αλυσίδα
Η αντάξια αμοιβή σας. Ορίστε!

Να τρέμετε μες στο κελί σας,
Όταν εμείς για κυνήγι θα βγούμε.
Περισσότερο απ’ όλα στον κόσμο
Εμείς, εσάς τα σκυλιά μισούμε.

Βλαντίμιρ Σολοούχιν
1964 (2016)

 


 

Не верю я — мне не семнадцать лет:
я старый, как прикованная птица.
Как страшно знать, что Бога больше нет,
и скучно жить, и некому молиться.

Марк Соболь
Лубянка — Бутырка. 1935
 
«Μην πιστεύεις», μας λένε οι δικοί μας πολεμάρχοι,
όμως «Γιατί;», δε μας εξηγεί ουδείς.
Είναι φοβερό να γνωρίζεις ότι Θεός πια δεν υπάρχει,
και δεν έχει κανένα να προσευχηθείς.

Μαρκ Σόμπολ
1935 (2016

 


 

Я думала, что главное в погоне за судьбой -
Малярно-ювелирная работа над собой:
Над всеми недостатками, которые видны,
Над скверными задатками, которые даны,
Волшебными заплатками, железною стеной
Должны стоять достоинства, воспитанные мной.
Когда-то я так думала по молодости лет.
Казалось, это главное, а оказалось - нет.
Из всех доброжелателей никто не объяснил,
Что главное, чтоб кто-нибудь вот так тебя любил:
Со всеми недостатками, слезами и припадками,
Скандалами и сдвигами, и склонностью ко лжи,
Считая их глубинами, считая их загадками,
Неведомыми тайнами твоей большой души.

Екатерина Горбовская
Με όλα τα ελαττώματα

Πίστευα πως το βασικό για της καλομοιριάς του κυνηγητό σου
Είναι η μπογιατζό-χρυσοχοϊκή δουλειά πάνω στον εαυτό σου:
Παν’ απ’ τα ελαττώματα, που δεν είναι μεμονωμένα,
Παν’ απ’ τις κακές έξεις, που είναι δοσμένα,
Ως μαγικά μπαλώματα, ως τείχη τεθωρακισμένα
Πρέπει να στέκονται οι αρετές, από μένα καλλιεργημένα.
Κάποτε στα νιάτα πιάστηκα κι εγώ απ’ αυτήν την άποψη-βρόχι,
Έλεγαν πως αυτό είναι το βασικό, αλλά φάνηκε, όχι.
Κανείς απ’ τους καλοθελητές δεν ξέρει, ούτε ακουμπάει,
Ότι το βασικό είναι, κάποιος να σε αγαπάει:
Με όλα τα ελαττώματα, δάκρυα και τσακώματα,
Σκάνταλα, υστερίες και τάση προς τη μιλιά ψευδής,
Θεωρώντας τους ως βάθος, κρίνοντας τους ως αινίγματα,
Ακατανόητα μυστήρια της δικής σου μεγάλης ψυχής.

Εκατερίνα Γκορμπανέφσκαγια

 


 

Женщины в соку

Годы идут, годы движутся,
Челюсть вставлена, трудно дышится.
Гляну в зеркальце - одна кручина,
Шея в складках, лицо в морщинах.
Туфли куплю, в журнале копия,
Носить не могу - плоскостопие,
Вдаль не вижу, вблизи как безрукая,
Не то дальнозоркая, не то близорукая.
И слух стал немного ниже,
Пошлют подальше, иду поближе.
Нам Пушкин пел очень упорно:
Любви все возрасты покорны,
Мол, и в старости на любовь есть сила.
Но я вам скажу, не тут-то было!
Хочу кокетничать глазки в пол,
А лезу в сумочку, где валидол.
К мужчине в объятья хочется броситься
Да мешают очки на переносице.
А память стала низкого качества -
Зачем легла к нему, забыла начисто.
Одно утешение со мной повсюду.
Я хуже, чем была, но лучше, чем буду!

Лариса Рубальская
Γυναίκες προχωρημένης ηλικίας

Τα χρόνια τρέχουν, γυρίζουν σαν προπέλα,
Μασάω και μιλάω δύσκολα, έχω μασέλα.
Κοιτώ τον καθρέπτη με στενοχώρια,
Στο λαιμό και πρόσωπο, της ζωής τα ζόρια.
Στο κατάστημα αγοράζω γόβες-μαγεία,
Να τις φορέσω δε μπορώ, πλατυποδία.
Πρέπει να πάω για οφθαλμοσκοπία,
Είμαι πρεσβυωπική, ή έχω μυωπία.
Και η ακοή μου σιγά σιγά καταντά,
Με στέλνουν μακριά, πάω κοντά.
Λέει ο κόσμος πότε πότε βλακείες,
Δήθεν η αγάπη δεν ξέρει ηλικίες.
Τάχα και στα γεράματα είναι κάτι ενδιάθετο,
Αλλά η εμπειρία μου λέει το αντίθετο.
Κάνω γλυκά μάτια, έρχεται η ατολμία,
Και νιώθω σαν να κάνω κάποια ανομία.
Στην αγκαλιά του άνδρα θέλω να ριχτώ,
Αλλά τα γυαλιά μου εμποδίζουν και αγανακτώ.
Και η μνήμη μου μειώθηκε τραγικά,
Γιατί ξάπλωσα δίπλα του; Ξέχασα οριστικά.
Όμως πάντα έχω μαζί μου την παρηγοριά:
Είμαι χειρότερη απ’ αυτή που ήμουνα,
αλλά καλύτερη απ’ αυτή που θα είμαι,
με σιγουριά!

Λαρίσα Ρουμπάλσκαγια
? (2016

 


 

Каждый выбирает для себя...
Каждый выбирает для себя
женщину, религию, дорогу.
дьяволу служить или пророку
-каждый выбирает для себя...

Каждый выбирает по себе
слово для любви и для молитвы.
Шпагу для дуэли, меч для битвы
каждый выбирает по себе....

Каждый выбирает по себе
щит и латы, посох и заплаты.
Меру окончательной расплаты
каждый выбирает по себе....

Каждый выбирает для себя...
Выбираю тоже, как умею,
ни к кому претензий не имею -
каждый выбирает для себя...

Юрий Девитанский
 

Ο καθένας διαλέγει

Ο καθένας διαλέγει για τον εαυτό του
γυναίκα, θρησκεία, συνοδηγό,
τον διάβολο να υπηρετεί ή τον Δημιουργό.
Ο καθένας διαλέγει για τον εαυτό του…

Ο καθένας διαλέγει κατά τον εαυτό του
λόγια αγάπης και λόγια για την προσευχή,
ξίφος για την μονομαχία, για την μάχη σπαθί.
Ο καθένας διαλέγει κατά τον εαυτό του…

Ο καθένας διαλέγει κατά τον εαυτό του
ασπίδα και πανοπλία, δεκανίκι και ντορβά,
τον πόνο να υποφέρει με κραυγές ή βουβά.
Ο καθένας διαλέγει κατά τον εαυτό του…

Ο καθένας διαλέγει για τον εαυτό του…
Διαλέγω κι εγώ όπως μπορώ,
Και κανέναν για την επιλογή του δεν κατηγορώ.
Ο καθένας διαλέγει για τον εαυτό του…

Γιούρι Λεβιτάνσκι
1976 (2016)

 


 

Клянусь на знамени весёлом

Однако радоваться рано -
и пусть орёт иной оракул,
что не болеть зажившим ранам,
что не вернуться злым оравам,
что труп врага уже не знамя,
что я рискую быть отсталым,
пусть он орёт, - а я-то знаю:
не умер Сталин.

Как будто дело всё в убитых,
в безвестно канувших на Север -
а разве веку не в убыток
то зло, что он в сердцах посеял?
Пока есть бедность и богатство,
пока мы лгать не перестанем
и не отучимся бояться, -
не умер Сталин.

Пока во лжи неукротимы
сидят холёные, как ханы,
антисемитские кретины
и государственные хамы,
покуда взяточник заносчив
и волокитчик беспечален,
пока добычи ждёт доносчик, -
не умер Сталин.

И не по старой ли привычке
невежды стали наготове -
навешать всяческие лычки
на свежее и молодое?
У славы путь неодинаков.
Пока на радость сытым стаям
подонки травят Пастернаков,
не умер Сталин.

А в нас самих, труслив и хищен,
не дух ли сталинский таится,
когда мы истины не ищем,
а только нового боимся?
Я на неправду чёртом ринусь,
не уступлю в бою со старым,
но как тут быть, когда внутри нас
не умер Сталин?

Клянусь на знамени весёлом
сражаться праведно и честно,
что будет путь мой крут и солон,
пока исчадье не исчезло,
что не сверну, и не покаюсь,
и не скажусь в бою усталым,
пока дышу я и покамест
не умер Сталин!

Б. Чичибабин
1959
Ορκίζομαι

Και όμως, για να χαιρόμαστε είναι νωρίς,
ας φωνάζουν τα φερέφωνα και οι υποτελής,
ότι τώρα οι πληγές επουλώθηκαν και δεν πονάνε,
ότι οι μοχθηροί συρφετοί δε θα γυρνάνε,
ότι ήδη δεν είναι σημαία του εχθρού το πτώμα,
ότι εγώ κρίνω τροχάδην,
ας φωνάζουν, αλλά εγώ ξέρω, ότι ακόμα
δεν πέθανε ο Στάλιν.

Τρομερός ο αριθμός των ψυχών που φιλοξένησαν οι ουρανοί,
ψυχές που άδικα πήραν στον Βορά οι τουφεκιές,
αλλά πιο τρομερή, και η ζημιά τρανή
απ’ το κακό που έσπειρε αυτός στις καρδιές.
Ως που στ’ αφτιά μας έχουμε τον ιδεολόγο,
ως που στο Σπίτι μας ο γενναίος είναι ορφανός
και δεν διώχνουμε τον φόβο,
είναι ο Στάλιν ζωντανός.

Ως που του ψεύδους οι κυβερνήτες
κάθονται σαν χάνοι – ανούσιοι,
αυτοί οι ηλίθιοι αντισημίτες
και οι ξετσίπωτοι οι δημόσιοι,
ως που ο αυθάδης ρουσφετολόγος κάνει βρομοδουλειές
και ο άλυπος γραφειοκράτης καλοζεί,
ως που τη λεία ψάχνει ο χαφιές,
Ο Στάλιν ζει.

Απ’ τον Μεσαίωνα αυτές οι κληρονομιές,
όταν οι αμαθείς κυνηγάνε το θαρραλέο
και κολλάνε του μίσους τις ρετσινιές
πάνω στο φρέσκο, αγνό και νέο.
Μήπως την «Ισότητα» επιδιώκουν;
Ως που του όχλου η βοή,
τα κατακάθια, τους Παστερνάκους καταδιώκουν,
Ο Στάλιν είναι εν ζωή.

Και μέσα μας λιπόψυχο κι αρπακτικό,
μήπως το πνεύμα κρύβεται το σταλινικό,
όταν την αλήθεια δεν αναζητάμε
και το κάθε νέο στραβοκοιτάμε;
Πάνω στο χάλκευμα σαν δαίμονας θα ορμίσω,
στη μάχη με παλιό δεν θα υποχωρήσω.
αλλά τι μπορείς να κάνεις, αφού, γαμψώνυχος
μέσα σου ο Στάλιν έμψυχος;

Ορκίζομαι πάνω στη σημαία ματωμένη,
ότι θα μάχομαι για την δίκαιη ζωή και σωστή,
ότι η στράτα μου θα είναι απότομη και όχι τριμμένη,
ως που το γέννημα του Άδη δε θα εξαφανιστεί.
Ότι δε θα σκάω στα κρυφά και δε θα μετανιώσω
και στη μάχη αυτή θα είμαι παρόν,
ως που αναπνέω κι όσο
ο Στάλιν είναι ζων!

Μπαρίς Τσιτσιμπάμπιν
1959 (2016)

 


 

Мне столик с видом на мечту.
Эспрессо и фламбе заката.
Нет, больше ничего не надо. А впрочем…
На ладонь звезду.
И блюз с горчинкой шоколада…

 

Τραπέζι με θέα

Παρακαλώ, τραπέζι με θέα το όνειρο.
Εσπρέσο και flambe του ηλιοβασιλέματος παραμυθένιο.
Όχι, τίποτε άλλο. Αλλά εξάλλου…
Στην παλάμη μου θέλω άστρο καλόμοιρο.
Κι μπλουζ με πικράδα σοκολατένια…

Σβετλάνα Τιμακόβα
2009 (2016)

 


 

Не важно то, что вас нечаянно задели,
Не важно то, что вы совсем не из задир,
А важно то, что в мире есть ещё дуэли,
На коих держится непрочный этот мир!..

Не важно то, что вы в итоге не убиты,
Не важно то, что ваша злость пропала зря,
А важно то, что в мире есть ещё обиды,
Прощать которые обидчику нельзя!..

Не важно то, что вас мутит от глупой позы,
Не важно то, что вы стреляться не мастак,
А важно то, что в жизни есть ещё вопросы,
Решить которые возможны только так!..

Не важно то, что для дуэли нет причины,
Не важно то, что ссора вышла из-за дам,
А важно то, что в жизни есть ещё мужчины,
Которым совестно таскаться по судам!.

Леонид Филатов
Οι μονομαχίες

Δεν έχει σημασία, αυτό που σας ‘καναν ατιμίες,
Δεν έχει σημασία, αυτό που δεν είσαι νταής αυθάδικος,
Αλλά έχει σημασία ότι στον κόσμο ακόμη γίνονται μονομαχίες,
Πάνω στους οποίους ακόμη κρατιέται ο κόσμος άδικος!

Δεν έχει σημασία, αυτό που έχετε στην καρδιά σας ουλές,
Δεν έχει σημασία, αυτό που η υπόθεση ακόμη διέπεται,
Αλλά έχει σημασία ότι στον κόσμο ακόμη γίνονται προσβολές,
Τις οποίες να συγχωρείς στον υβριστή δεν επιτρέπεται!

Δεν έχει σημασία, αυτό που αηδιάζεις από τα δέκα βήματα,
Δεν έχει σημασία, αυτό που είν’ αδύνατον να είστε πάτσι,
Αλλά έχει σημασία ότι στη ζωή υπάρχουν ζητήματα,
Που μπορούν να λυθούν μονάχα έτσι!

Δεν έχει σημασία, αυτό που η μονομαχία είναι φονική,
Δεν έχει σημασία, αυτό που το δίκαιο δεν έχει κριτήρια,
Αλλά έχει σημασία ότι στη ζωή ακόμη υπάρχουν αρσενικοί,
Οι οποίοι ντρέπονται να περιφέρονται στα δικαστήρια!

Λεονίντ Φιλάτοφ
1975 (2016)

 


 

Какая тонкая работа –
Счастливым сделать хоть кого-то
Цветок удачи принести,
От одиночества спасти,
А самому потом
Тихонечко уйти…

 Юнна Мориц

 

Λεπτή δουλειά
(απόσπασμα)

Τόσο λεπτή δουλειά!
Σε κάποιον να φέρνεις καλοτυχία,
Ένα λουλούδι της επιτυχίας να χαρίζεις,
Της μοναξιά την πόρτα να ανοίγεις,
Κι ο ίδιος μετά
Αθόρυβα να φύγεις…

Γιούνα Μόριτς
? (2016)

 


 

 

 

Она сидела у окна,
А он вошел в ее вагон.
- Женат, - подумала она,
- Лет тридцать пять, - подумал он.

А за окном цвела весна,
День был прекрасен, словно сон.
- Красив, - подумала она.
- Как хороша, - подумал он.

Но жизнь событьями бедна,
Он встал и вышел на перрон.
- Как жаль! – Подумала она.
- Как жаль! – Успел подумать он.

А дома, сжав бокал вина,
Включив любимый «Вальс-Бостон»
- Одна. – Подумала она.
- Один. – Вдали подумал он.

Алквиад

 

Εκείνη και εκείνος

Δίπλα στο παράθυρο καθόταν εκείνη,
Και στο βαγόνι μπήκε άνδρας φίνος,
Παντρεμένος, σκέφτηκε εκείνη,
Σαραντάρα, σκέφτηκε εκείνος.

Έξω η άνοιξη είχε τη γαλήνη,
Σάμπως ο ουρανός τη γη ερωτεύτηκε.
Ωραίος, ψιθύρισε εκείνη.
Τι καλλονή! εκείνος σκέφτηκε.

Η ζωή την ατολμία κρίνει,
Εκείνος σηκώθηκε και βγήκε στην αποβάθρα.
Τι κρίμα! σκέφτηκε εκείνη.
Τι κρίμα! εκείνος σκέφτηκε λάθρα.

Στο σπίτι μες στη μοναξιάς τη δίνη,
Εκείνη έβαλε μουσική ελαφριά.
Μόνη, σκέφτηκε εκείνη.
Μόνος, εκείνος σκέφτηκε μακριά.

Αλκβιαντ

 


 

понимаешь, такая штука -
я не то чтобы отлюбил,
но устал я ходить по кругу,
и последних лишился сил.

не печалься, пройдет и это.
нам с тобою пора понять -
если маялись мы все лето,
зиму точно не простоять.

ну а значит пора проститься.
и не склеить нас, не сложить.
сердце просит - разъединиться,
сердце заново хочет жить!

Ах Астахова
 

 

 

Письмо

я должен тебе обо всем написать…
прости что вот так — не решился иначе!
конечно честнее, об этом сказать,
но я не люблю, как ты плачешь.

еще не люблю, как ты гладишь пиджак!
не нравится голос твой по телефону!
в квартире у нас постоянный бардак,
что даже нельзя подступиться к балкону!

не нравится суп твой, халат голубой!
и вечно печальный сигнал интонаций…
я это к чему говорю — нам с тобой
похоже, пора непременно расстаться.

я сам и не понял как сердце в груди
к тебе перестало тянуться и биться…
а значит, разлука нас ждет впереди,
(прости, что письмом я решил распроститься)

прощай!
не ругайся!
другого найди!
пришло видно время нас переиначить…
не злись на меня, но я должен уйти.
прости что письмом, не решился иначе..

Ах Астахова
(Ирина Астахова)

 

Скажите, Вы когда-нибудь любили?

Скажите, Вы когда-нибудь любили?
Скажите, в Вашем доме плыл рассвет?
А голуби над головой кружили
Свой самый белый в мире менуэт?

Скажите, в Вашей спальне пела вьюга?
А Вы читали ей свои стихи?
А в каждом взгляде Вы искали друга
И брата, как лекарство от тоски?

А Вы когда-нибудь стояли на вокзале,
Вдыхая сложный запах поездов,
А Вам казалось, что Вы в тронном зале
Почти что задохнулись от духов.

Скажите, Вы когда-нибудь рыдали
Навзрыд от счастья горького с утра?
А душу на салфетках отдавали
Редакторам, ревнителям пера?

А Вы надеялись на Божью волю?
А в осень с листьями летали в свет?
А Вы благословляли свою долю,
Когда любовь предаст, η больше нет надежд?

А Вы смиряли строгую гордыню,
Пытаясь одолеть свои пути?
А Вы любили так, что даже имя
Вам больно было вслух произнести?

И если Вам хоть чуточку знакома
Ошибок рябь моей шальной руки,
То, значит, это Вам, а не другому,
Я написала все свои стихи.

Э. Асадов ?
Ах Астахова ?

 

 

О, женщина, дитя, привыкшее играть
И взором нежных глаз, и лаской поцелуя,
Я должен бы тебя всем сердцем презирать,
А я тебя люблю, волнуясь и тоскуя!
Люблю и рвусь к тебе, прощаю и люблю,
Живу одной тобой в моих терзаньях страстных,
Для прихоти твоей я душу погублю,
Все, все возьми себе - за взгляд очей прекрасных,
За слово лживое, что истины нежней,
За сладкую тоску восторженных мучений!
Ты, море странных снов, и звуков, и огней!
Ты, друг и вечный враг! Злой дух и добрый гений!

Ах Астахова

 

 

Меня тошнит от вас от всех,
Простите, слишком откровенно?!
Ваш злобный и притворный смех
Больней чем кипяток по венам.

Я не желаю наблюдать,
Как вы ласкаете друг-друга,
И как кидаетесь в кровать,
Когда одолевает скука.

Мне не приятны ваши сны,
Которые полны разврата.
Когда в предверии весны
Вы без стыда визжите матом.

Берете что попало в рот,
И нажираетесь до рвоты.
Для вас, тупоголовый сброд
Вся жизнь веселая суббота

Что не поступок- новый грех,
Что не любовь, то вновь измена…
Меня тошнит от вас от всех,
Простите, слишком откровенно?!

Ах Астахова

Ίσως...

ίσως πρέπει κάτι να ξεκαθαρίζω,
δε λέω ότι δε σε αγαπώ,
αλλά κουράστηκα να τα κλωθογυρίζω,
και δε μπορώ πλέον να σιωπώ.

μην θλίβεσαι γι’ αυτό το νταραβέρι.
καιρός είναι να προσέξουμε,
ότι εάν ψυχοτρωγόμασταν όλο το καλοκαίρι,
τον χειμώνα σίγουρα δε θ’ αντέξουμε.

άρα έγινε η αβαρία
και να μας ενώσει κανείς δε μπορεί,
η καρδιά ζητάει ελευθερία,
η καρδιά θέλει εκ νέου να ζει!

Αχ Αστάχοβα
? (2016)

 

Επιστολή

θα έπρεπε να σου εξηγήσω «Γιατί;»
συγνώμη που έτσι, δεν τόλμησα αλλιώς!
βεβαίως, πιο τίμια θα ήταν η ομιλία ρητή,
αλλά δε μου αρέσει όταν κλαις σαν ηθοποιός.

δεν μου αρέσει η δική σου ενδυμασία!
δεν αγαπώ και την φωνή σου στο κινητό!
στο διαμέρισμά μας μόνιμη αταξία,
και συνέχεια μου φέρνεις έτοιμο φαγητό!

δεν μου αρέσει η σούπα σου και τα μαλλιά σου τα ανακατεμένα!
αλίμονο! την κατάσταση και οι δυο μας γνωρίζουμε…
ομολογώ, ναι! βγάζω τα απωθημένα,
σίγουρα ήρθε ο καιρός να χωρίζουμε.

δεν έχω καταλάβει γιατί; η καρδιά μου για σένα
έπαψε να χτυπιέται, κουράστηκε ίσως…
και η αγάπη μετακόμισε στα περασμένα,
(συγνώμη, που μ’ επιστολή αποφάσισα να σ’ αποχαιρετήσω).

αντίο!
μην απελπίζεσαι!
να βρεις άλλον!
κρίμα, μα ο χρόνος επιδρά ανηλεώς,
μη θυμώνεις, πρέπει να φύγω άρον άρον,
συγνώμη που έτσι, δεν τόλμησα αλλιώς…

Αχ Αστάχοβα
? (2016)

 

Για πέστε μου, αν είχατε ποτέ ερωτευτεί;

Για πέστε μου, αν είχατε ποτέ ερωτευτεί
Και στο δωμάτιο Σας οι τοίχοι έπαιζαν κουαρτέτο;
Μπροστά Σας χόρεψε ποτέ περιστεριών το σμήνος-κομφετί
Το πιο αιθέριο τους μενουέτο;

Για πέστε μου, αν από πάνω Σας ποτέ έψαλε η μπόρα,
Κι Εσείς τους στίχους Σας της απαγγείλατε;
Βοήθεια προσφέρατε στους φίλους Σας την ίδια ώρα
Και βάλσαμο-email τους στείλατε;

Έτυχε ποτέ μες στον σταθμό, τρεχάτα,
Την οσμή των τραίνων να εισπνέετε λατρευτικά,
Και Σας φαινότανε πως είστε στη μασκαράτα
Και σχεδόν πνιγήκατε απ’ τα αρώματα μεθυστικά;

Κλάψατε ποτέ με ευτυχία πικρή και γνώση
Για την διαβίωση των αναπήρων;
Και την ψυχή Σας ως γραπτά είχατε δώσει
Στους συντάκτες-δήμιους των ονείρων;

Βασιστήκατε ποτέ στου Θεού τη βούληση την κατάδικη;
Και το φθινόπωρο πετούσατε με φύλλα στην καταιγίδα;
Ποτέ ευλογήσατε τη μοίρα Σας την άδικη,
Όταν είχε προδώσει η αγάπη δίχως ελπίδα;

Σας έτυχε ποτέ την υπερηφάνεια να υποτάσσετε, αυτόνομα,
Τον εαυτό Σας συντρίβοντας φριχτά;
Είχατε αγαπήσει έτσι, ώστε ακόμη και το όνομα
Πονούσατε να πείτε φωναχτά;

Ίσως αυτό θα συμβεί στο μέλλον,
Θ’ αναγνωρίζετε της καρδιάς μου τους ήχους,
Αυτό σημαίνει πως για Σας, όχι για κάποιον άλλον
Έγραψα όλους τους δικούς μου στίχους.

Αχ Αστάχοβα ?
Ε. Ασάντοφ ?
? (2016)

 

Ω! Γυναίκα…

Ω! Γυναίκα, παιδί που συνήθισε να παίζει
Με βλέμμα φλογερών ματιών και του φιλιού το χάδι,
Θα έπρεπε ο κάθε άνδρας να σε εμπαίζει,
Αλλά εγώ σε αγαπώ με ταραχές και πάθη!
Μισώ και λατρεύω, φεύγω και επιστρέφω,
Η σκέψεις και τα βάσανά μου έχουν μόνο εσένα.
Για το καπρίτσιό σου και την ψυχή μου θα καταστρέφω,
Για λόγια τα απατηλά, πιο τρυφερά κι απ’ την αλήθεια,
Για την γλυκιά μελαγχολία και έκσταση χρόνια!
Είσαι παράξενη, ζητάς ειλικρίνεια, ενώ λες παραμύθια.
Είσαι ο φίλος κι ο εχθρός! Το πνεύμα του Κακού και το Καλό δαιμόνιο!

Αχ Αστάχοβα
? (2016)
 

 

Στους καλοπερασάκηδες

Μου έρχεται να ξεράσω απ’ όλους εσάς,
Συγνώμη για την ειλικρίνεια, κύριοι γλεντζέδες!
Το κακό και ψεύτικο γελάκι σας,
Σαν βραστό νερό σε φλέβες.

Δεν θέλω να κάνω πλάτες στην απάτη,
Όταν χαϊδεύετε ο ένας τον άλλον με μανία,
Και πως ορμάτε στο κρεβάτι,
Όταν σας πιάνει η ανία.

Είναι δυσάρεστα ακόμη και τα όνειρά σας,
Που ξεχειλίζουν απ’ την έκλυτη ζωή,
Όπου μες στα καμώματα τα ζωηρά σας,
Μιλάτε με βρισιές χωρίς ντροπή.

Λαίμαργοι! δεν ξέρετε να λέτε «Аρκετά!»,
Ποτέ δεν χορτάζει το δικό σας μάτι.
Για σας, ζωώδη συρφετό,
Όλη η ζωή, μια Κυριακή κεφάτη.

Βρομιάρηδες! αλλά καθαρό το ποινικό μητρώο σας.
Παστρικοφορεμένοι! αλλά η ψυχή σας γεμάτη λεκέδες.
Μού ‘ρχεται να ξεράσω απ’ όλους εσάς,
Συγνώμη για την ειλικρίνεια, κύριοι γλεντζέδες!

Αχ Αστάχοβα
? (2016)

 


 

Потерянное поколение/Есть надежда

Я — часть потерянного поколения
И я отказываюсь верить, что
Я могу изменить этот мир.
Я понимаю, возможно это шокирует вас, но
«Счастье уже внутри тебя»
- Это ложь, на самом деле
Деньги сделают меня счастливым
И в тридцать лет я расскажу своему ребёнку, что...
Он – не самая важная вещь в моей жизни.
Мой босс будет знать, что
Мои принципы:
Работа
Важнее, чем
Семья
Послушайте:
С давних пор
Люди живут семьями
Но сейчас
Общество никогда не будет таким, как прежде
Эксперты говорят мне
Через тридцать лет я буду праздновать десятилетие
моего развода
Я не верю, что
Я буду жить в стране, которую сам создам.
В будущем
Уничтожение природы станет нормой.
Никто не верит, что
Мы сохраним нашу прекрасную планету.
И конечно
Мое поколение уже потеряно.
Глупо полагать, что
Есть надежда.

А теперь прочитайте стихотворение снизу вверх!

Джонатан Рид

Είμαι!/Δεν είμαι!

Είμαι μέρος της χαμένης γενιάς
Και αρνούμαι να πιστεύω πως
Μπορώ ν’ αλλάξω αυτόν τον κόσμο.
Κατανοώ πιθανόν αυτό θα σας σοκάρει, αλλά
«Η ευτυχία ήδη είναι μέσα σου»
Είναι στην πραγματικότητα ένα ψέμα
Τα λεφτά θα με κάνουν ευτυχισμένο
Και στα τριάντα μου χρόνια θα πω στο παιδί μου, ότι…
Εκείνος δεν είναι το σπουδαιότερο στη ζωή μου.
Το αφεντικό μου θα ξέρει, ότι
Οι αρχές μου
Δουλειά
Είναι πιο σπουδαία, παρά
Οικογένεια
Ακούστε:
Από τα παλιά χρόνια
Οι άνθρωποι ζουν σε οικογένειες
Αλλά τώρα
Η κοινωνία ποτέ δε θα είναι όπως πριν
Οι εξπέρ μου λένε
Μετά από τριάντα χρόνια θα γιορτάσω την δεκαετία
                                                                                   του διαζυγίου μου
Δεν πιστεύω πως
Θα ζήσω στη χώρα την οποία ο ίδιος θα δημιουργήσω.
Στο μέλλον
Η καταστροφή της φύσης θα είναι η νόρμα.
Κανένας δεν πιστεύει πως
Εμείς θα σώσουμε τον όμορφο πλανήτη μας
Και βεβαίως
Η δική μου ευχή ήδη είναι χαμένη
Είναι βλακεία να νομίζεις πως

Υπάρχει ελπίδα.

Και τώρα, διαβάστε το ποίημα από κάτω προς τα πάνω, αράδα – αράδα!

Τζόναταν Ρίντ
2013 (2016)

 


 


Вы знаете, что люди могут не вернуться?
Зажав всю волю в кулаке, вас отпустить?
И как-то утром с мыслями, но не о вас, проснуться
И больше вас не ждать и не о вас грустить.

Вы знаете, что люди могут не вернуться?
Не выдержать, свой мир сломав, вас не простить?
И со слезами на глазах от вас на 100 ключей замкнуться
И понимая, что нет сил, вас навсегда забыть.

Задумайтесь, о том, что люди могут не вернуться
И могут не писать, не волноваться, могут не звонить.
И никогда, и никогда вам к ним уже не прикоснуться.
Задумайтесь, а кто ещё вас сможет так же полюбить?

Лана Карпинская ?
.Авторы? Соавторы?
Татьяна Мартыщенко
Daria Venue
Марина Миколайчук
Екатерина Петронюк
2013
Γνωρίζετε;

Γνωρίζετε, ότι οι άνθρωποι μπορούν να μη γυρίσουν;
Σφίγγοντας την καρδιά, από τη μνήμη τους εσάς να ξεκολλούν;
Και το πρωί με σκέψεις, όχι για σας, να ξυπνήσουν,
Και πια να μη σας περιμένουν, και ούτε να μελαγχολούν.

Γνωρίζετε, ότι οι άνθρωποι μπορούν να επαναστατούν;
Τον κόσμο τους συντρίβοντας, ενώ εσάς να μην συγχωρούν;
Και με δάκρυα στα μάτια, με δέκα κλειδιά από σας να κλειστούν,
Κατανοώντας πως αδύνατον, εσάς για πάντα να ξεχνούν.

Σκεφτείτε, ότι οι άνθρωποι μπορούν να μη γυρίσουν;
Μπορούν να μη γράφουν, και το τηλέφωνο σας να μη δίνει κλήση.
Και δεν πρόκειται πια με το χαμόγελο να σας ξυπνήσουν.
Σκεφτείτε, ποιος άλλος θα σας είχε τόσο αγαπήσει;

Λάνα Καρπίνσκαγια ?
2013 (2016)

 

 

 

 


Έργα αγνώστων ποιητών

 

Правила, записанные на кольце царя Соломона. 

Проходя мимо церкви... - молись..., 
Проходя мимо нищих..., -делись..., 
Проходя мимо юных..., - не злись..., 
Проходя мимо старых..., - склонись..., 
Проходя мимо кладбищ ..., - присядь..., 
Проходя мимо памяти..., - вспомни...,
Проходя мимо матери..., - встань..., 
Проходя мимо родичей..., - помни..., 
Проходя мимо знаний..., - возьми..., 
Проходя мимо лености..., - вздрогни..., 
Проходя мимо праздных..., - твори...,
Проходя мимо павших..., - запомни..., 
Проходя мимо мудрых..., - постой..., 
Проходя мимо глупых..., - не слушай..., 
Проходя мимо счастья..., - ликуй..., 
Проходя мимо щедрых..., - откушай..., 
Проходя мимо чести..., - храни..
Проходя мимо долга..., - не прячься...,
Проходя мимо слова..., - держи..., 
Проходя мимо чувств..., - не стесняйся..., 
Проходя мимо женщин..., - не льсти..., 
Проходя мимо славы..., - не тешься..., 
Проходя мимо правды..., - не лги..., 
Проходя мимо грешных..., - надейся..., 
Проходя мимо страсти..., - уйди...,
Проходя мимо ссоры..., - не ссорься..., 
Проходя мимо лести..., - молчи..., 
Проходя мимо совести..., - бойся..., 
Проходя мимо пьянства..., - не пей ..., 
Проходя мимо гнева..., - смиряйся ..., 
Проходя мимо горя..., - всплакни..., 
Проходя мимо боли..., - мужайся..., 
Проходя мимо лжи..., - не молчи..., 
Проходя мимо вора..., - не крадись..., 
Проходя мимо наглых..., - скажи..., 
Проходя мимо сирых..., - потраться..., 
Проходя мимо власти..., - не верь...,
Проходя мимо смерти..., - не бойся..., 
Проходя мимо жизни..., - живи..., 
Проходя мимо Бога..., - откройся…

Автор неизвестен

Κανόνες γραμμένες πάνω στο δαχτυλίδι του βασιλιά Σολομώντα

Περνώντας δίπλα από την εκκλησία ... - να προσεύχεσαι...,
Περνώντας δίπλα από τους ζητιάνους ... - να μοιράζεσαι...,
Περνώντας δίπλα από το νεαρό ... - μην θυμώνεις...,
Περνώντας δίπλα από τους γέρους ... - να σκύβεις...,
Περνώντας δίπλα από τα νεκροταφεία ... - να σταματήσεις…,
Περνώντας δίπλα από τη μνήμη ... - να θυμηθείς...,
Περνώντας δίπλα από τη μητέρα ... - να σηκωθείς...,
Περνώντας δίπλα από τους συγγενείς ... - να θυμάσαι...,
Περνώντας δίπλα από τη γνώση ... - να πάρεις...,
Περνώντας δίπλα από το τεμπελιά ... να ανατριχιάζεις ...,
Περνώντας δίπλα από τους αργόσχολους ... - να δημιουργείς...,
Περνώντας δίπλα από τους πεσόντες ... - να θυμηθείς...,
Περνώντας δίπλα από τους σοφούς ... - άκου...,
Περνώντας δίπλα από τους ηλίθιους ... - μην ακούσεις...,
Περνώντας δίπλα από την ευτυχία ... - να χαρείς...,
Περνώντας δίπλα από τους γενναιόδωρους ... - να δειπνήσεις...
Περνώντας δίπλα από την τιμή ... – φύλαξε…,
Περνώντας δίπλα από το χρέος ... - μην κρύβεσαι ...,
Περνώντας δίπλα από τη λέξη ... - να την κρατήσεις ...,
Περνώντας δίπλα από τις αισθήσεις ... - μην ντρέπεσαι ...,
Περνώντας δίπλα από τις γυναίκες ... - μην κολακεύεις…, 
Περπάτημα δίπλα από τη δόξα ... – μην βαυκαλίζεσαι...,
Περνώντας δίπλα από την αλήθεια ... - μην ψεύδεσαι...,
Περνώντας δίπλα από τους αμαρτωλούς ... - να ελπίζεις...,
Περνώντας δίπλα από το πάθος ... - να απομακρύνεσαι...,
Περνώντας δίπλα από τον καυγά ... - μην μπλέκεσαι...,
Περνώντας δίπλα από την κολακεία ... - να σιωπήσεις...,
Περνώντας δίπλα από τη συνείδηση ... - να φοβάσαι...,
Περνώντας δίπλα από το μεθύσι ... - μην πίνεις...,
Περνώντας δίπλα από την οργή ... - υποτάσσου...,
Περνώντας δίπλα από τη θλίψη ... - κλάψε...,
Περνώντας δίπλα από τον πόνο ... - πάρε θάρρος…,
Περνώντας δίπλα από τα ψέματα ... - μην σιωπάς...,
Περνώντας δίπλα από τον κλέφτη ... - μην κρύβεσαι...,
Περνώντας δίπλα από το αλαζονικό ... - πες του...,
Περνώντας δίπλα από το ορφανά ... - ξοδέψου...,
Περνώντας δίπλα από τις αρχές ... - μην πιστεύεις...,
Περνώντας δίπλα από το θάνατο ... - μη φοβάσαι...,
Περνώντας δίπλα από τη ζωή ... - να ζήσεις ... 
Περνώντας δίπλα από το Θεό ... - ανοίξου...

Αγνώστου

 

 


 

 

Словами можно прикасаться. Ещё нежнее, чем руками. 
Словами можно наслаждаться. И возносится к небесам!
Словами можно бить нещадно. И резать Душу в кривь и в кось,
И ненавидеть беспощадно. Слова – Божественная Мощь!

Автор неизвестен

Με λόγια αγγίζεις πιο τρυφερά και από τα χέρια, 
Με λόγια μπορείς να ξεστομίσεις διδαχή, 
Με λόγια κομματιάζεις την ψυχή σαν με μαχαιριά, 
Τα λόγια είναι έκρηξη και έχουν του Θεού Ισχύ!

Αγνώστου*

 

 


 

 

Капризный старик

Когда этот старик умер в гериатрической палате дома престарелых в маленьком австралийском городке, все считали, что он ушел из жизни, не оставив в ней никакого ценного следа. Позже, когда медсестры разбирали его скудные пожитки, они обнаружили это стихотворение.
Его смысл и содержание настолько впечатлили сотрудников, что копии поэмы быстро разошлись по всем работникам больницы. Одна медсестра взяла копию в Мельбурн. Единственное завещание старика с тех пор появлялось в Рождественских журналах по всей стране а также в журналах для психологов. Также на основе его простого, но красноречивого стихотворения была сделана презентация. И этот старик, который нищим ушел из жизни в Богом забытом городке в Австралии теперь взрывает интернет глубиной своей души. 

Вспомните об этом стихе в следующий раз, когда встретитесь со старым человеком! И подумайте о том, что рано или поздно вы тоже будете таким, как он или она! Самые лучшие и самые красивые вещи в этом мире нельзя увидеть или потрогать. Они должны чувствоваться сердцем! 

 

Что ты, сестра, видишь сейчас пред собой?
Что думаешь ты, стоя рядом со мной:
Капризный и чудаковатый старик
С невидящим взором, он еле сидит…
Что зря переводит он днями еду…
Сердито кричишь ты «Старайся!» ему.
Что я не увижу, что делаешь ты,
Теряю все время ботинки, носки…
День мой заполняют купанье с едой,
Тебе все позволено делать со мной…
Что ты, сестра, видишь сейчас пред собой?
Ты видишь мой призрак, тень жизни былой…
Хоть я и покорно и тихо сижу,
Безропотно правила эти сношу,
Сплю, где мне укажут, ем, что принесут,
Но кто я такой – я тебе расскажу…
Мне десять всего лишь, я в лоне семьи,
Мать, братья и сестры, отец мне близки,
А вот мне шестнадцать - на крыльях парю,
Любовь моей жизни я встретить хочу.
Вот двадцать: и сердце колотит в груди,
Я помню все клятвы, что мною даны.
Я сильный и статный, жених молодой.
Надежно невесте любимой со мной.
Вот мне двадцать пять, есть малыш у меня,
Ему нужен дом, и любовь, и семья…
Вот мне уже тридцать, и дети растут,
А годы уходят, а годы бегут…
Мне сорок – и дети покинули дом,
Но рядом родная, тепло нам вдвоем…
Вот вновь ребятишки играют у ног –
Любимые внуки, родимая кровь…
Вот ночь опустилась, накрыла меня:
Нет рядом любимой – жена умерла.
Я с дрожью и страхом взираю вперед,
И все вспоминаю былую любовь…
И вот я состарен… Жестока судьба:
Нас глупыми в старости явит она.
Ушла моя сила, утрачена стать,
Назначено телу дряхлеть, угасать…
Где страстное сердце стучало в груди –
Там камень тяжелый… Но внутрь загляни:
В моем дряблом теле я сам – молодой,
Я помню всю радость, я помню всю боль!
Пульсирует сердце, тепла моя кровь.
Хранит это сердце мечту и любовь.
Как быстро умчались часы и года!
Все смертны – и это упрямый, но факт..
Откройте глаза и увидьте, смотря:
Не старец капризный, ведь это же…. Я!

Автор неизвестен

Παράξενος γέρος

Όταν αυτός ο γέρος πέθανε στο γηροκομείο σε μια μικρή αυστραλιανή πόλη, όλοι πίστευαν ότι δεν έμεινε μετά απ’ αυτόν κάτι άξιο. Αργότερα, όταν οι νοσοκόμες μάζευαν τα πενιχρά υπάρχοντά του, βρήκαν αυτό το ποίημα.
Το περιεχόμενο εντυπωσίασε το προσωπικό του τμήματος και τα αντίγραφα του ποιήματος γρήγορα διασκορπίστηκαν σε όλους τους εργαζόμενους του γηροκομείου. 
Μια νοσοκόμα πήρε ένα αντίγραφο στη Μελβούρνη. Η διαθήκη του γέρου εμφανίστηκε σε διάφορα περιοδικά των Χριστουγέννων σε ολόκληρη τη χώρα, καθώς και σε περιοδικά για τους ψυχολόγους. Και αυτός ο ανήμπορος γέρος, που πέθανε στην Αυστραλία, τώρα συγκλονίζει τον κόσμο του Internet με το βάθος της ψυχής του.

Να θυμηθείτε αυτούς τους στίχους, την επόμενη φορά, όταν θα συναντηθείτε με ένα γέρο! Και σκεφτείτε ότι, αργά ή γρήγορα και εσείς θα είστε σαν αυτόν ή αυτήν! Τα καλύτερα και τα πιο όμορφα πράγματα σε τούτο τον κόσμο δεν μπορείς να τα δεις ή να τα αγγίξεις. Θα πρέπει να τα νιώθεις με την καρδιά σου!






Τι βλέπεις μπροστά σου, εσύ αδελφή;
Τι σκέφτεσαι για μένα, αφήνοντας την τροφή;
Παράξενος κι ανίκανος γέρος,
Που άδικα πιάνει μέρος,
Που μόλις κάθεται με βλέμμα απλανές, 
Χαραμοφάγικο σκουπίδι, ημιθανές!
«Προσπάθησε!» φωνάζεις αυστηρά, 
Όταν τις κάλτσες μου δεν βρίσκω πουθενά.
Η ζωή μου: φαΐ, τουαλέτα, λουτρό, 
Κατ’ απ’ το βλέμμα σου ψυχρό.
Τι βλέπεις αδελφή μπροστά σου, τώρα;
Βλέπεις πως κατεβαίνω της ζωής τη κατηφόρα, 
Φάντασμα βλέπεις, σκιά της προηγούμενης ζωής, 
Αλλά μην σου φαίνομαι και τόσο αδαής, 
Αν και είμαι αμίλητος και ταπεινός
Και τους κανόνες σας υπομένω, αδρανώς:
Εκεί που μου δείχνουν, ξαπλώνω, 
Αυτό που μου δίνουν μασώ.
Όμως ποιος είμαι, θα σου εξιστορώ…
Δεκάχρονος, της οικογένειας το παιδί ζωηρό,
Αγαπητός απ’ τα αδέλφια, αδελφές, γονείς,
Ο άτακτος, ο γελαστός, ο συμπαθής.
Ιδού στα δεκαέξι μου καρδιοχτυπώ, 
Σε πελάγη ευτυχίας κολυμπώ.
Στα είκοσι μου ένιωθα λατρεία μοναδική,
Και η ζωή μου… Μελωδία θεϊκή.
Αρρενωπός και λεβεντόκορμος γαμπρός,
Και δίπλα μου της αγάπης μου το φως.
Στα είκοσι πέντε μου απέκτησα παιδί, 
Της χαράς και της αγάπης η πηγή.
Έφτασα τα τριάντα, είμαι πατέρας τριών παιδιών, 
Θυμάμαι τα παιχνίδια μας πάνω στο γκαζόν.
Τα παιδιά μου έκαναν δικό τους σπιτικό, 
Εγκαταλείποντας το σπίτι πατρικό.
Μα δίπλα η αγάπη μου και νιώθω ζεστασιά.
Πάντα μαζί: δουλειά, χωράφι, εκκλησιά.
Να που ξανά παιδάκια παίζουν πάνω στο χαλί, 
Και διώχνουν τα εγγόνια, την ησυχία ντροπαλή.
Να, έπεσε η νύχτα και σκέπασε εμένα:
Έφυγε το ταίρι μου, τα πάντα χαμένα.
Με φόβο και τρόμο κοιτάζω μπροστά, 
Δίχως το ταίρι μου, πώς θα ζω χωριστά;
Ο μήνας περνάει ως χρόνια
Και το κεφάλι μου… σαν να έπεσαν χιόνια.
Η δύναμη έφυγε, οι ασθένειες έχουν σαρώσει,
Προορισμένο το σώμα να γερνά, να μαραζώσει.
Εκεί που η καρδιά χτυπούσε φλογερή, 
Κρύο υγρό αρτηριών κυκλοφορεί.
Αλλά αν καταφέρνεις να δεις πιο βαθιά, 
Ακόμη εκπέμπει το φως της ζωής η δαδιά,
Φυλάγει ακόμη της αγάπης τη σκιά,
Ακόμη γεύομαι την ελπίδα γλυκιά.
Χαμογελώ στο θάνατο μουγγό, 
Αλλά εσύ δεν κατάλαβες, τι είμαι Εγώ

Αγνώστου


 

Письмо маленького мальчика своему папе,
который работает далеко от дома.

Затянуло небо, значит будет дождь.
Зарубили курицу, значит будет борщ.
К маме ходит дяденька, говорит что брат.
На столе бутылка, врут что лимонад.
И в постель ложатся, говорят что спать.
И трусы снимают, значит будут срать.
Миленький мой папка приезжай скорей,
Обосрут всю хату и сожрут курей.

Автор неизвестен

Επιστολή ενός μικρού αγοριού στον μπαμπά του,
που δουλεύει μακριά από το σπίτι

Μαύρισαν τα σύννεφα, κάνει ψιχαλητό.
Σφάξανε την κότα, άρα θα κάνουν ψητό.
Έρχεται θείος στη μαμά, λέει είναι αδελφός, 
Έχει μπουκάλι, λέει λεμονάδα, ψεύδεται σαφώς.
Νυστάξαμε λένε, άρα στο κρεβάτι θα πέσουν.
Τα βρακιά τους βγάζουν, άρα θα χέσουν.
Έλα γρήγορα μπαμπάκα, σε πιθύμησα, μόνε
Θα χέσουν το σπίτι μας, τις κότες θα τρώνε. 

Αγνώστου


 

Умом мужчину не понять...
Бессильна логика наука!
Ему отдашься - скажет бл*дь,
А не отдашься - скажет сука!

Ο άνδρας τη γυναίκα παίρνει παγάνα,
Και η λογική του μια ξευτίλα!
Εκδίδεσαι, θα πει πουτάνα,
Αν δεν εκδίδεσαι, είσαι σκύλα!

Αγνώστου

 


 


ДЕСЯТЬ ЗАПОВЕДЕЙ

Кто-то написал эти прекрасные слова. Нужно попытаться осознать их глубокий смысл. Они подобны десяти заповедям, которым желательно следовать всегда.

1] Молитва – это не «запасное колесо», которое ты вытаскиваешь, когда у тебя неприятности, но это «штурвал», который направляет тебя сквозь них по правильному пути.

2] Что же это ПЕРЕДНЕЕ ВЕТРОВОЕ СТЕКЛО машины такое большое, а ЗЕРКАЛО ЗАДНЕГО ВИДА такое маленькое? Это потому, что наше ПРОШЛОЕ не так важно, как наше БУДУЩЕЕ. Стало быть, Смотри Вперёд и не останавливайся.

3] Дружба подобна КНИГЕ. Сжечь можно за секунды, но написать её займёт годы.

4] Всё в жизни непостоянно. Если всё идёт хорошо, наслаждайся, ибо это не продлится вечно. Если всё идёт плохо, не беспокойся, это тоже долго не протянется.

5] Старые друзья – Золото! Новые друзья – Бриллиант! Если нашёл Бриллиант, не забывай Золото! Ибо, чтобы удержать Бриллиант, тебе понадобится Основа из Золота!

6] Часто, когда мы теряем надежду и думаем, что это конец, БОГ улыбается свыше и говорит: «Расслабься, милый, это просто поворот, а не конец!»

7] Когда БОГ разрешает твои проблемы, ты веришь в ЕГО способности; когда БОГ не разрешает твои проблемы, ОН верит в твои способности.

8] Слепой спросил святого Антония: «Может ли быть что-нибудь хуже, чем потеря зрения?" Святой ответил: «Да! Потеря собственного видения.»

9] Когда ты молишься за других, БОГ слушает тебя и благословляет их; и иногда, когда ты здоров и счастлив, помни, что кто-то помолился за тебя.

10] БЕСПОКОЙСТВО не устраняет завтрашних ПРОБЛЕМ, оно забирает сегодняшний ПОКОЙ. ΟΙ ΔΕΚΑ ΕΝΤΟΛΕΣ





 

Δέκα εντολές

1] Η προσευχή δεν είναι μια «ρεζέρβα» που βγάζεις όταν έχεις προβλήματα, αλλά είναι «τιμόνι» που σε οδηγεί μέσα από αυτά τα προβλήματα στο σωστό δρόμο.

2] Γιατί το μπροστινό παρμπρίζ του αυτοκινήτου είναι τόσο μεγάλο, ενώ ο κεντρικός καθρέπτης είναι τόσο μικρός; Αυτό συμβαίνει επειδή το παρελθόν μας δεν είναι τόσο σημαντικό όσο το μέλλον. Γι’ αυτό, κοίτα μπροστά και μην σταματάς!

3] Η φιλία είναι σαν ένα βιβλίο. Μπορείς να το κάψεις σε μερικά λεπτά, αλλά θα χρειαστούν χρόνια για να το γράψεις.

4] Τα πάντα στη ζωή είναι παροδικά. Αν όλα πάνε καλά, να το απολαύσεις, γιατί αυτό δεν θα διαρκέσει για πάντα. Αν τα πράγματα πάνε στραβά, μην ανησυχείς, και αυτό δεν θα διαρκέσει πολύ.
5] Οι παλιοί φίλοι είναι Χρυσό! Οι νέοι φίλοι είναι Διαμάντη! Αν βρήκες ένα Διαμάντι, μην ξεχνάς το Χρυσό! Για να κρατήσεις το Διαμάντη, θα χρειαστείς μια βάση από το χρυσό!

6] Συχνά, όταν χάνουμε την ελπίδα και νομίζουμε ότι αυτό είναι το τέλος, ο Θεός χαμογελάει από ψηλά και λέει, "Χαλάρωσε καλέ μου, είναι απλά μια στροφή, δεν είναι το τέλος!"

7] Όταν ο Θεός λύνει τα προβλήματά σου, πιστεύεις στην δύναμή Του. Όταν ο Θεός δεν λύνει το πρόβλημά σου, πιστεύει στη δύναμή σου.
8] Ένας τυφλός ρώτησε τον Άγιο Αντώνιο: «Υπάρχει τίποτα πιο χειρότερο από την απώλεια της όρασης". Ο Άγιος απάντησε, "Ναι! Η απώλεια δικού σου οράματος!».

9] Όταν προσεύχεσαι για τους άλλους, ο Θεός σε ακούει και τους ευλογεί. Και μερικές φορές όταν είσαι υγιής και ευτυχισμένος, να θυμάσαι ότι κάποιος έχει προσευχηθεί για σένα.

10] Το άγχος δεν εξαλείφει τα αυριανά προβλήματα, απλά παίρνει τη σημερινή γαλήνη.
 

Κάποιος έγραψε αυτά τα όμορφα λόγια. Πρέπει να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε το βαθύτερο νόημά τους. Είναι σαν τις Δέκα Εντολές, τις οποίες είναι επιθυμητό πάντα να ακολουθήσουμε.

 


 

Войди и ты!

Вот на пригорке Божий храм
Стоит открытый всем ветрам.
И что-то дрогнуло в груди:
Остановись ,не проходи.
Я под берёзой у ворот
Смотрю, как в храм идёт народ.
Вот бабка древняя с клюкой,
Вот инвалид с одной рукой,
Идёт девица в Божий храм,-
О чём молиться станет там?
Попросит ли о женихе?
Покается ль в каком грехе?
А вот, наверное, вдова:
В платочке черном голова....
Народ идёт, народ идёт,
К иконам боль души несёт,
Чтобы в душе окрепли вновь
Надежда, Вера и Любовь...
Осенний ветер листья рвёт
С берёзы около ворот,
Мне шепчут листья с высоты:
Войди и ты, войди и ты.


Ирина @&?????

Να μπεις κι εσύ!

Εδώ πάνω στον γήλοφο ο οίκος του Θεού
Που φαίνεται από παντού.
Σάμπως μαζί μου μιλάει ο βορράς:
Σταμάτα! μην προσπερνάς.
Από την πύλη που ευωδιάζει ο δυόσμος,
Κοιτώ πως στο ναό μπαίνει ο κόσμος.
Να η γιαγιά σιγανοπερπατάει με την μαγκούρα,
Ιδού ο ανάπηρος με την καμπούρα.
Μπαίνει η κοπέλα στην εκκλησία,
Τι θα ζητάει με ικεσία;
Για τον μνηστήρα θα εκλιπαρεί;
Για κάποια αμαρτία θα μετανοεί;
Εδώ μάλλον η χήρα, που γνωρίζει την βιοπάλη,
Με μαύρο σάλι στο κεφάλι…
Έρχεται ο λαός, προχωρεί,
Στις εικόνες τους πόνους της ψυχής εξιστορεί,
Για να πάρει νέα σφραγίδα
Απ’ την Αγάπη, την Πίστη, την Ελπίδα…
Του φθινοπώρου ο αέρας μαδεί τη φυλλωσιά,
Κι από την, δίπλα στην πύλη, την καρυδιά
Μου ψιθυρίζουν τα φύλλα από ψηλά:
Να μπεις κι εσύ, σκύβοντας το κεφάλι χαμηλά.

Αγνώστου
? (2016)