Κοινωνική ποίηση

Ο άνθρωπος με τα μικρά και τα μεγάλα του είναι το θέμα μου.

Γιώργος Σοϊλεμεζίδης

Ανησυχία
Μια σκέψη…
Ξεκαθάρισμα
Πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία
Ιωβηλαίο
Το Ποίημα και ο Χορός
Η ψυχή
Μεταλλαγή
Διαμαρτυρία
Ψάχνει στη γειτονιά...
Είναι παράξενο...
Το λόγο γεννώ...
Ανέχομαι
Είμαι ο κάτοικος της γης
Ευχαριστώ
Σονέτο 66 - 1995*
Οχτώ εντολές
Να θυμάσαι το θάνατο
Δεν πρόκειται
Έγκλημα και τιμωρία
Πότε;
Εικόνα 
Στην Κόλαση των Εξαντλημένων Επιθυμιών
Η αγάπη
Πρόοδος
Τα ζώα και ο άνθρωπος
Εσύ
Ακολουθώντας τα χνάρια του μύστη
Μαργαριτάρια
Έχεις το δικαίωμα
Μόνο ο σοφός

Ο Αμουρ και ο Τιμούρ
Οι άνδρες
Διαμαρτυρία μου
Πώς γεννήθηκε η σέρα
Το ερωτηματολόγιο του Γιώργου Σοϊλεμεζίδη

Κατάρα μου!
Άνεμος
Γκέμμα
Το μονοπάτι
 

 

 

 


 

 

        Ανησυχία

Είμαστε μόλις ενός έτους.
Όλοι μαζί είμαστε ενός έτους.
Όλη η ανθρωπότητα είναι ακόμη
στην βρεφική ηλικία ενός έτους.

Το ανθρώπινο γένος σαν μωρό
που τα ‘κανε πάνω του
και βρώμισε την κοιτίδα του τη γη,
μες στις ακαθαρσίες και την μπόχα
αμέριμνα διασκεδάζει
με τα θορυβώδη μπιχλιμπίδια του.

Σεπτέμβριος 1998

άνω

 

 


 

 

Μια σκέψη
(μετά την ανάγνωση της «Απολογίας Σωκράτους»)

                                Στον Οδυσσέα Χατζόπουλο
Ζητωκραυγάζει το πλήθος και επευφημεί
θαυμάζοντας της Μις Υφηλίου τα κάλλη,
το όμορφο κορμί της ευλογούν
κι επιβραβεύουν με το στέμμα το κεφάλι.

Έσπασε το ρεκόρ ο ηράκλειος αθλητής
μέσα στο στάδιο γεμάτο με ενθουσιασμένο πλήθος,
το δυνατό κορμί του εξυμνούν
και διακοσμούν με το χρυσό μετάλλιο το στήθος.

Κι εγώ θαυμάζω, μα σιωπηλός και ευσεβής
την Ομορφιά και τη Δύναμη της ανθρώπινης ψυχής.
Θαυμάζω και τους εκλεκτούς του αθηναϊκού λαού
που καταδίκασαν σε θάνατο το κορμί
κι επιβραβεύσανε με αθανασία την ψυχή.

Αύγουστος 1998

άνω

 

 


 

 

                Ξεκαθάρισμα

                           1
Ναι, μάλιστα θα προτιμώ το παστρικό ιμάτιο
και πιο αποδεχτά τ' αλέρωτα τα χέρια.
Βεβαίως, κάλλιο το άνετο και καθαρό δωμάτιο
παρά ένα αχούρι μέσα στη μιζέρια.

                            2
Συνηθισμένος, τακτικός συνδυασμός,
όταν από την καθαριότητα γυαλίζει το δωμάτιο
όμως εκεί περιπλανιέται ένα ον
που έχει γυάλινα τα μάτια.

Ιδανικός είναι ίσως ο δεύτερος συνδυασμός;
όταν η καθαριότητα επικρατεί έξω και μέσα,
αυτός ο άνθρωπος που προκαλεί σεβασμό,
παντού και πάντα έχει μπέσα.

Είναι περίεργος και ασυνήθιστος ο τρίτος ο συνδυασμός;
όταν μέσα ατού διαμερίσματος την αταξία,
ζει και δουλεύει ένας άνθρωπος,
που μέσα του κυριαρχεί η τάξη και η αταραξία.

Προσπαθώ, όμως αδυνατώ ν' ακολουθώ το δεύτερο συνδυασμό
και μερικές φορές τον εαυτό μου επιπλήττω.
Είμαι ολιγαρκής και θα δεχτώ με ενθουσιασμό
αν καταφέρνω να υπάγομαι τουλάχιστον στον τρίτο.

                              3
Όσο και να καθαρίζει το παρουσιαστικό του το κάθαρμα το ελεεινό,
ποτέ δε θα γνωρίζει την κάθαρση από κάποιο χαμόγελο ειλικρινό.
Όσο και να παστρεύει τη γωνιά της η παστρικιά,
πάντα την ύπαρξή της θα λασπώνει η μαύρη σκιά.

                                4
Σήκω συνάνθρωπε! κι ακούραστα ξεσκόνισε τα ράφια της ψυχής
από την σκόνη της αδιαφορίας και δειλίας.
Κάτσε και άοκνα καθάρισε την όψη της ψυχής
απ ‘τους λεκέδες της ψευτιάς και της κακίας.

                                5
Σηκώνοντας της επιφανειακής της καθαριότητας το κύπελλο το βαρυό,
κοίτα να μη βρεθείς στης Μνήμης το σκουπιδαριό.

Μάιος 1998

άνω

 

 


 

 

                           Πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία

Υποδεχόμαστε τον Εικοστό Πρώτο αιώνα με σφάλμα που ατιμάζει την ανθρώπινη φυλή,
ανατρέπει της αξίες και προκαλεί τεράστια ηθική κρίση.

Διαπράττουν το πιο μεγάλο έγκλημα και προξενούν την πιο αφύσικη και μαύρη συμφορά:
οι γονείς να θάβουν τα παιδιά τους.

Ο μεγάλος αριθμός των συναυτουργών δεν κουκουλώνει την πράξη των εγκληματιών,
αντίθετα, το δίκαιο του ισχυρότερου είναι αρχή των ξεπερασμένων ετών.

 

Με λύσσα γαβγίζει η Αντιπάθεια μεταξύ των αρχομανών,
    βοώντος εν τη ερήμω η φωνή των λαών.

Οσφραίνονται με μανία τα γεράκια του μπαρουτιού τη μυρωδιά,
    μυρίζεται ο καταπονημένος κόσμος του θανάτου και της οδύνης τα κεριά.

Με σιγουριά λειτουργούν τα γρανάζια της κρεατομηχανής,
    αβέβαιο το μέλλον της ημέρας της αυριανής.

Καταστρέφονται οι γέφυρες μεταξύ των λαών,
    υψώνονται τα χάσματα μεταξύ των Ναών.

Ανθίζουν τα πύρινα λουλούδια των βομβών,
    μαραίνονται τα άνθη των ανθρώπινων ψυχών.

Πέφτουν τα δάκρυα στην καμένη γη,
    φυτρώνουν της εκδίκησης και του κακού οι στρατηγοί.

Θεσσαλονίκη
11. 04. 1999

άνω

 

 


 

 

                     Ιωβηλαίο

50 χρόνια πριν μας υποσχέθηκε η Συμμαχία,
θα συμβάλουμε στην ειρήνη και στην ησυχία.
Ήταν αέρας κοπανιστός, και να το,
ανθρωποκτόνος και καταστροφέας έγινε το ΝΑΤΟ.
Δεν καταδέχεται το αγύριστο κεφάλι την συνομιλία,
τώρα έχει αρρωστημένο πάθος με θαΝΑΤΟφιλία.

Θεσσαλονίκη
24. 04.1999

άνω

 

 


 

 

         Το Ποίημα και ο Χορός

     Το Ποίημα του σώματος είναι ο φλογερός χορός
     και της ψυχής ο Χορός είναι το ποίημα το αληθινό

Το Ποίημα χορεύω με τα πόδια μου
και το Χορό τον γράφω με το χέρι.
Το Ποίημα ακούει μουσική απ’ την ορχήστρα
και της ψυχής τη μουσική αυτιάζεται ο Χορός.
Το Ποίημα κοιτάμε με χαμόγελο κι αμέριμνα
και το Χορό διαβάζουμε με θαυμασμό και σκέψη.
Το Ποίημα ακολουθεί της μουσικής την ευρυθμία,
τη ρυθμικότητα της Ομορφιάς ακολουθεί
ο μεγαλόπνευστος Χορός.

Νοέμβριος 1997

άνω

 

 


 

 

              Η ψυχή

Μικρή ψυχή στα χέρια μου κρατώ,
με στόμα, πόδια, κεφαλάκι,
το μέλλον της δεν είναι ορατό,
το κοντινό το παρελθόν, ίσως απόνηρο φιλάκι.

Υπόσχομαι ότι θα είμαι ανοιχτός,
ειλικρινής, και την ελευθερία της θα προφυλάσσω,
θα είμαι δίκαιος, απλός, σωστός.
Και τι άλλο μπορώ να δώσω;

06. 01. 98

άνω

 

 


 

 

                Μεταλλαγή

                                Στην Ε. Ρέτση
                           1
Τι θα γινότανε σ’ αυτήν τη γη
αν όλοι ήταν πλούσιοι και όμορφοι;
Θα ήτανε οι άνθρωποι καλοί;

Φοβάμαι πως σιγά σιγά ο πλούτος
θα σκορπιστεί σε άπειρα κομμάτια.
Φοβάμαι πως αργά αργά την ομορφιά
θα αφανίζουν τα αγριεμένα μάτια.

Τι θα γινότανε σ’ αυτήν τη γη
αν όλοι ήτανε επιεικείς και μυαλωμένοι;
Θα ήτανε οι άνθρωποι ευτυχισμένοι;

Φοβάμαι πως αργά αργά κάποιοι ανεκτικοί
θα μολυνθούν από το μίασμα της αδιαλλαξίας.
Φοβάμαι πως σιγά σιγά μερικοί έξυπνοι
θα ξεμυαλίζονται απ’ τον ιό της ξιπασιάς.

Τι θα γινότανε σ’ αυτήν τη γη
αν όλοι ήταν άσχημοι και πάμπτωχοι;
Θα ήτανε οι άνθρωποι κακοί;

Πιστεύω σύντομα πολλοί κακοπλασμένοι
αλλά με ανοιχτή, ευγενική καρδιά
θα κάνανε όμορφα παιδιά
και θα’ ταν συντροφιά ευτυχισμένοι.
Πιστεύω πως γοργά πολλοί φτωχοί
θα εκτιμούν τα αγαθά της υγιούς ολιγάρκειας,
το πλούτο της ψυχής θ' αναζητούν
χωρίς να έχουν το αίσθημα της αδικίας.

Τι θα γινότανε σ’ αυτήν τη γη
αν όλοι ήτανε κακοί, φανατισμένοι;
Θα ήτανε οι άνθρωποι δυστυχισμένοι;

Πιστεύω σύντομα πολλοί κακοί
θα γνώριζαν την ομορφιά της καλοσύνης.
Πιστεύω πως γοργά πολλοί φανατικοί
θα εκτιμούσαν τα καλά της σταθερής ειρήνης.

                              2
Αναζητούσα την Αλήθεια και το Δίκαιο
με τη γροθιά, τα νύχια και τα δόντια,
και πολεμούσα την Ψευτιά και το Αδίκημα
με λόγια τα τσουχτερά σαν τα ακόντια.

Τώρα είναι αμβλεία τα νύχια και τα δόντια μου
και έχασε το βάρος η γροθιά,
τα λόγια είναι τώρα χαμηλόφωνα
και μετρημένη η μιλιά.

                               3
Δε βιάζομαι και δεν αργοπορώ
μαζί με τον Αιώνα μου βαδίζω,
τον εαυτό μου κάποτε κατηγορώ
πως δεν κατάφερα τον Ποιητή του Κόσμου να αγγίζω.

Ζω μουδιασμένος, νυσταλέα παρακολουθώ
την παγερή Αναλγησία,
το Μίσος και την Έχθρα απωθώ
με ήρεμη απελπισία.

10. 08. 98

άνω

 

 


 

 

             Διαμαρτυρία

                               Στο ΝΑΤΟ
Με την κραυγή μου διαπεραστική,
με την ανάσα μου καυτερή,
με την ταχυπαλμία μου σφοδρή,
με την τρίχα μου σηκωμένη,
με τα μάτια μου βουρκωμένα,
με τα ρουθούνια μου φουσκωμένα,
με τα χείλη μου δαγκωμένα,
με τα φρύδια μου σουφρωμένα,
με τη φωνή μου σιγανή,
σας ικετεύω,
                    σταματήστε τη σφαγή!

15. 05. 99

άνω

 

 


 

 

                   * * *

Ψάχνει στη γειτονιά, αναζητά μακριά
ο άνθρωπος την καλή τύχη,
και δεν κατάλαβε πως την καλομοιριά
την κρύβουν του σπιτιού οι τοίχοι.

Νοέμβριος 1998

άνω

 

 


 

 

                        * * *

Είναι παράξενο αυτό χωρίς αμφιβολία:
πορεύοντας το δρόμο της ζωής με δυσκολία,
κοντόφθαλμος, σκοντάφτω κάτω από το ηλιόφως
και βλέπω πιο μακριά και καθαρά μες απ’ το ζόφος.

16. 05. 1999

άνω

 

 


 

 

      * * *

Το λόγο γεννώ
και στον αέρα πεθαίνει.
Η σιγή, ζωή.

14. 05. 1999

άνω

 

 


 

 

             Ανέχομαι

Τον ουρανό τον παραδέχομαι
και με τους κεραυνούς,
και με τις βροντές,
και με τους κατακλυσμούς του καταστροφικούς.

Τη γη τη δέχομαι
και με τους βάλτους,
και με τις πυρκαγιές,
και με τους σεισμούς τους καταστροφικούς.

Τον άνθρωπο που είναι γέννημα
της γης και του ουρανού
γιατί να μην τον ανέχομαι
με την αμαρτία του,
με την απληστία του,
με την απιστία του,
με την κακία την καταστροφική;

16. 05. 99

άνω

 

 


 

 

                Είμαι ο κάτοικος της γης

Μας  απομόνωσαν  τα σύνορα, οι φράχτες
Που επινόησαν οι τσιγκούνηδες και οι αρπάχτες.

Μας ξεχωρίζουν τα κράτη, οι κοινότητες, οι νομοί
Που δημιούργησαν οι φίλαρχοι και οι πολιτικοί.

Μας φανατίζουν οι θρησκείες και τα κόμματα
Που έφτιαξαν δογματιστές και τα κυκλώματα.

Μας διαχωρίζουνε οι συνοικίες, οι οδοί
Αφού άλλη ονομασία έχουν και δε ζούμε εκεί.

Για όλα φταίνε τ' άλλα έθνη και οι άλλες ράτσες
Αφού δε μας αρέσουν οι δικές τους φάτσες.

Δεν είμαι μαύρος, κίτρινος, ούτε λευκός
Είμαι Αγάπης γέννημα, ο Γιος της γης, ο μοναδικός.

Δεν είμαι μουσουλμάνος, βουδιστής, ούτε χριστιανός,
Είμαι του Ποιητή του Σύμπαντος ο υπηρέτης ταπεινός.

Δεν είμαι Ευρωπαίος, Ασιάτης, ούτε Αυστραλός,
Είμαι o homo sapiens, ο άνθρωπος ο απλός.

Δεν είμαι Έλληνας, ούτε Εβραίος, ούτε Γερμανός,
Είμαι του Κόσμου ο Πολίτης ο κοινός.

Δεν είμαι ριζοσπάστης, ούτε φιλελεύθερος και ούτε σοσιαλιστής,
Είμαι του κοινού νου ο συνεπής υπέρμαχος και θαυμαστής.

Δεν είμαι ερυθρόλευκος και ούτε ασπρογαλανός
Είμαι τ΄ αθλήματος ο φίλος ο αληθινός.

Δε ζω σε χωριουδάκι ούτε σε πόλη μεγαλοπρεπή,
Είμαι ο κάτοικος της γης που είναι εύθραυστη, μικρή.

Οκτώβριος 1997

  απαγγέλνει ο ποιητής

άνω

 

 


 

 

              Ευχαριστώ

Πατέρα! μου έδωσες ζωή
αυτό το ανεκτίμητο «υπάρχω»,
τα μάτια της ψυχής την ακοή,
την ικανότητα να πάσχω.
Ευχαριστώ! από τα βάθη της καρδιάς
για το στιχουργικό γονίδιο,
που μ' έσπρωξε στην άβυσσο της ομορφιάς,
της μοίρας μου ν' ακούω το λόγο τον αιφνίδιο.

Χριστέ μου! μου έδωσες το νόμο πώς να ζω,
σε πίστεψα και το κατάπια σαν θαυματουργό χάπι
και τη σκληρή διαβίωση τη δέχτηκα σαν αγαθό,
αφού παιδεύοντάς μας, δείχνεις την αγάπη.
Συγχώρα με! Πατέρα επουράνιε,
που δεν εκπλήρωσα την ένθερμη ευχή:
τους ύπουλους εχθρούς να ευλογήσω 
και για τους διώκτες μου να κάνω προσευχή.

Σωκράτη! μου έδωσες το παν στη γη
και δίδαξες ανεπανάληπτα μαθήματα θανάτου,
ανοίγοντας ευρύ ορίζοντα για τη ζωή
μου χάρισες στιγμές σοφία σου γεμάτες.
Πιστεύω αταλάντευτα πως έσωσες τη γη,
όχι, όπως ο περιβόητος ο Σούπερμαν,
αλλά με γνώσεων αστείρευτη πηγή
που έφερες για τους ανθρώπους απ' το σύμπαν.

Ιανουάριος 1998

άνω

 

 


 

 

              Σονέτο 66 - 1995*

Σε φωνάζω για τη θανατηφόρα μάχη,
Ω! άνθρωπε! Είναι αφόρητο, ν' ανέχεσαι όλα τούτα:
Την Απόγνωση και Αδιαφορία στα μάτια των νέων ,
Την Ωριμότητα που του Χριστού τις εντολές 
                                               αντικατέστησε με ψέμα,
Τα γηρατειά με το μαχαίρι της Απελπισίας στην καρδιά,
Τον βαθύπλουτο με κορδωμένο βήμα, το είδωλο 
                                              και ήρωα της εποχής,
Τη Γαλιφιά και τη Λαγνεία που ευημερούν γλεντώντας
Όταν είναι πιο σίγουρο να συναντάς δεινόσαυρους,
                                              παρά Ευγένεια και Ειλικρίνεια,
Όταν ακούς την Λογοδιάρροια του πολυμαθή φαύλου,
Την ανθρώπινη Ψυχή ακάθαρτη και κούφια,
                                              που σε γεμίζει φρίκη,
Την πωρωμένη Συνείδηση βουτηγμένη μες στη λάσπη,
Την άφθαστη Υποκρισία κρυμμένη πίσω 
                                              απ' τη μάσκα θείας καλοσύνης,
Την παραγκωνισμένη Τέχνη από τις αίθουσες και τις οθόνες 
                                              διωγμένη με κλωτσιά,
Τους Καραγκιόζηδες και Φασουλήδες 
                                                που χωρίς κόπο δρέπουν δάφνες,
Τον ξεδιάντροπο Εκβιασμό ντυμένο 
                                                με την καθαρή τήβεννο του δικαίου,
Την Υπεροψία για τους ένδοξους προγόνους, που όμως δε
                                               δέχτηκαν με την ψυχή τους,
Την αληθινή Πίστη, που μετέτρεψαν σε βαρετές τελετές,
Την Εντιμότητα μπλεγμένη στα ύπουλα δίχτυα της αδικίας.
Μα όμως, ποιος μπορεί ν' αλλάξει το κατεστημένο,
                                               αν αδρανείς εσύ;
Ιούλιος 1995

*Σονέτο 66 - είναι ένα από τα 154 σονέτα του Σαίξπηρ, είναι, το πασίγνωστο σονέτο του μεγάλου ποιητή. Επηρεαζόμενος απ' αυτό το σονέτο, έγραψα το δικό μας σονέτο 66 το οποίο βεβαίως δεν τηρεί την κανονική μορφή του δεκατετράστιχου, όμως αντιστοιχεί στην κοινωνική του κατεύθυνση καυτηριάζοντας τα κακώς κείμενα της εποχής μας.

άνω

 

 


 

 

                     Οχτώ εντολές

                                  Στους πατέρες Λάζαρο και Λέων
Στον εαυτό σου πες «Μην κλέψεις!»,
Και με αυτό, τον διάβολο θα σημαδέψεις.

«Δεν θα σκοτώσω», αθόρυβα να ξεστομίσεις,
Και την εχθρότητα θα αφοπλίσεις.

Να ψάλλεις άδολα «Αγάπα τον πλησίον σου»,
Και τον Μεγαλοδύναμο θα έχεις πάντα δίπλα σου.

«Δεν θα προσβάλλω», πες ψιθυριστά,
Κι αυτό σαν όρκο κράτα το πιστά.

Μες στην καρδιά σου να 'χεις «Τίμα τους γονείς σου»,
και χωρίς τύψεις θα 'χεις την συνείδησή σου.

«Μην ψεύδεσαι», να γίνει νόμος απαράβατος,
Μονάχα τότε θα είσαι Άνθρωπος Αθάνατος.

«Να μην μοιχεύσεις», αυτόν τον ηθικό κανόνα κράτα,
Τον δρόμο της Ζωής με σιγουριά και αξιόπιστος περπάτα.

Θέλεις το πνεύμα σου να είναι πάντα λεύτερο;
«Μην κάμεις είδωλο», να είναι έμβλημά σου, το γοργόφτερο.

Νοέμβριος 1996

άνω

 

 


 

 

         Να θυμάσαι το θάνατο

Δεν έπιασε και δε βοήθησε
        η καθημερινή ευχή, το «Γεια σου!»,
        δεν έκανε τον άνθρωπο
        πιο τίμιο, καλό.
Μήπως είναι αδιάφορη, προσποιητή
        αυτή η καλοπροαίρετη ευχή;
Μήπως φταίει αυτό που ο χαιρετισμός μας
        απευθύνεται στο σώμα,
        που τη ζωή αληθινή κρατά
        αιχμάλωτη ακόμα;
Μήπως πρώτα ανάγκη έχουμε
        την υγιή ψυχή,
        που περιβάλλεται από το γερό σώμα,
        κι όχι τ' αχόρταγο κορμί
        με πάντα ανοιχτό το στόμα;
Είναι συνήθως άκαρδος αυτός
        που ακτινοβολεί υγεία.
Συνήθως γίνεται πιο σπλαχνικός
        αυτός που ήταν στην κηδεία

Τα πάντα ρει, ξεστόμισε ο δάσκαλος ο σοφός.
Ο άλλος, χύνοντας το αίμα, γιάτρεψε τα πάθη.
Πιστεύω και κρατώ τη σκέψη απριόρι,
Ότι ο άνθρωπος θα υψωθεί
                       με την ευχή «Memento mori».*

Ιανουάριος 1998

*Memento mori (λατ.) - να θυμάσαι το θάνατο. Μορφή χαιρετισμού που χρησιμοποιούσαν οι μοναχοί του Τάγματος των Τραππιστών στο Μεσαίωνα.

άνω

 

 


 

 

          Δεν πρόκειται

Δεν πρόκειται να φτάσω στη στεριά
μέσα στα κύματα τ' αφροστεφανωμένα.

Δεν θα δοξάζω τον μανιασμένο όχλο
που επιθυμεί να λέγεται λαός,
θα κατακρίνω τους καλούς, μα αδρανείς
που να αναστηθούν χρειάζεται νέος θεός.

Δεν θα θαυμάζω τον βαναυσουργό
που θέλει να βαφτίζεται με όνομα του λογοτέχνη,
θα τυραννώ τον άβουλο δημιουργό
που κρύβει μέσα του τον εξαιρετικό δεξιοτέχνη.

Δεν θα φημίζω τον πολιτικάντη
που θέλει σ' όλους να αρέσει,
θα κριτικάρω τον έντιμο πολιτικό
που απρακτεί έχοντας και αρχές και θέση.

Ξέρω, δεν πρόκειται να φτάσω στη στεριά.

Απρίλιος 1998

άνω

 

 


 

 

                Έγκλημα και τιμωρία

                                      Όταν η Πίστη χαθεί όταν η Τιμή 
                            πεθάνει, τότε ο άνθρωπος είναι νεκρός.
                                                               Λα Ροσφουκό

Την Πίστη του παιδιού θανάσιμα χτυπούνε οι ανάξιοι γονείς,
όταν με δηλητηριώδη ψεματάκια 
μολύνουν και πληγώνουν την αγνή καρδιά 
και υποθάλπουν τα ακόμη πταισματάκια.

Την Πίστη πνίγει ο δάσκαλος-φονιάς,
όταν βαθμούς μοιράζει με μεροληψία,
ρίχνοντας σπόρους στις αδύναμες ψυχές
που θα καρποφορούν με την υποκρισία.

Την Πίστη του ποιμνίου του σταυρώνει ο δήμιος-παπάς,
όταν τον ουρανό κοιτάζοντας μιλάει για νηστεία
και ο ίδιος, δεν μπορεί να δει τη γη
αφού τον εμποδίζει η κοιλία.

Την Πίστη τουφεκίζει ο συνταγματάρχης σαν εκτελεστής 
όταν το «βύσμα» καθορίζει τη ζωή στη στρατιωτική μονάδα,
διαφθείροντας κάποιους φαντάρους με άδεια τιμητική
και ταπεινώνοντας τους άλλους με αγγαρειών την πικράδα.

Την Πίστη παλουκώνει ο δημόσιος υπάλληλος-φονιάς 
όταν αδιαφορεί, ταλαιπωρεί και εκβιάζει
γιατί ο νόμος άδικος τη θέση του κρατά 
και την αυθαιρεσία του αγιάζει.

Την Πίστη του λαού σκοτώνει ο πολιτικός-φονιάς 
όποτε επιβάλλεται με τις απατηλές του υποσχέσεις,
κάνοντας την ψευτιά, συνήθεια καθημερινή
δημιουργώντας σκάνδαλα και υποθέσεις. 

Χωρίς την Πίστη η ζωή
είναι μια τραγική και σκοτεινή πορεία,
δίχως αγάπη και γαλήνη,
χωρίς την ανεκτίμητη Ελευθερία.

Μάρτιος 1998

άνω

 

 


 

 

                       Πότε;

Πότε το νερό θα γίνει κρασί:
Πότε ο πλούσιος θα μπουχτίσει από χρήματα;
Πότε η πληθώρα των νόμων και των δικαστών θα 
                                         επιφέρουν το Δίκαιο;
Πότε θα πεθάνει το δόγμα των πολιτικών 
                                         «Άρτων και θεάματα»;
Πότε θα σταματήσουμε να πετροβολούμε 
                                          τα καρποφόρα δέντρα;

Όποτε θα ενωθούν οι καλοί οι άνθρωποι.
Όταν ο Τιτανικός θα φτάσει στον προορισμό του
και όταν μέσα στη νύχτα θα ανατέλλει ο ήλιος.

Μάρτιος 1998

   απαγγέλνει ο ποιητής

άνω 

 

 


 

 

                      Εικόνα 

Τη χήρα την πολύτεκνη και άστεγη
      που έπεσε στα πόδια σου λιγόλογη
      έδωσες δάνειο για ένα διαμερισματάκι.

Τον ανάπηρο πολέμου επί ξύλου κρεμάμενου
      που σιγόκλαιε μπροστά σου απεγνωσμένα
      έδωσες μια σύνταξη μικρή και επιδοματάκι.

Τον ποιητή τον μουσόληπτο, απένταρο και άγνωστο
      όταν εγκωμίασε τα «έργα» σου, το υψηλό σου πόστο,
      έδωσες λεφτά να βγάλει ένα βιβλιαράκι.

Ύστερα από ποια παλιανθρωπιά,
                                    έχεις να δώσεις όλα αυτά;

Ιανουάριος 1998 

άνω

 

 


 

 

Στην Κόλαση των Εξαντλημένων Επιθυμιών

Την ζωή την βλέπουν σαν πορεία 
από τη μια χαρά στην άλλη,
αναζητώντας τον παράδεισο πάνω στη γη.
Την γεύση του ιδρώτα γνωρίζουν μόνο 
ανακατωμένη με μυρωδιά του σπέρματος.
Όταν ακούνε ότι ο κόσμος 
δεν έχει να φάει ψωμί ειρωνεύονται 
και ρωτάνε, "γιατί δεν τρώνε παντεσπάνι;"
Πλήττουν φοβερά μέσα στο γέλιο, μουσική, 
κουβέντες περί ανέμων και υδάτων.
Της μοναξιάς μόνο την πλάτη γνωρίζουν
και δεν πρόκειται να δουν την ήρεμη ματιά της.

Έχουν φίλους πολλούς και φιλενάδες
       τέκνα δικά τους και εξώγαμα παιδιά.
Κατέχουν αυτοκίνητα ακριβά,
        ακίνητα ανεκτίμητα 
        αγαθά αμέτρητα.
Έχουν χρόνο ελεύθερο, λεφτά,
        παντού οικοπεδάκια.

Έχουν..., όμως αργοπεθαίνουν μες στην 
Κόλαση των Εξαντλημένων Επιθυμιών.

Μάρτιος 1998

άνω

 

 


 

 

                      Η αγάπη

Προσβάλλουν, βρίζουν και κακολογούν
Τον Έλληνα και την Ελλάδα,
άνθρωποι των γραμμάτων και προσωπικότητες,
ανθελλήνων ολόκληρη δωδεκάδα.

Πρώτος ο Ευριπίδης χτύπησε με οργή,
«Έλληνες βάρβαροι, πολυμήχανοι κακούργοι».
       Μετά ο Δημόκριτος ξεστόμισε εκθέτοντας,
       «Οι Έλληνες σαν τους τρελούς μαθαίνουν βλάπτοντας».
Ο Αριστοφάνης πλήγωσε τους Έλληνες φοβερά,
διατυπώνοντας «Είστε φυλή χωρίς φτερά».
       Ο κυνικός ο Διογένης με το φανάρι το περιβόητο 
       χλεύαζε τους συμπολίτες του λέγοντας «Άνθρωπο ζητώ».
Ο Βύρωνας με περιφρόνηση — όπως το συνηθίζουν οι ποιητάδες — μας χαρακτήρισε σαν απατηλούς μασκαράδες.
       Ο Μίκης Θεοδωράκης την μουσικομανή μας Ελλάδα
       διέσυρε, βαφτίζοντάς την σαν Σκυλάδα.
«Δεν υπάρχει ελπίς, στην Ελλάδα ζεις»,
απήγγειλε ο παχουλός, ο Διονύσης ο Σαββόπουλος.
       «Χωρίς μίσος ο Έλληνας είναι μισός»,
       άρθρωσε ο πρωτευουσιάνος, ο Φρέντυ Γερμανός,
       και πρόσθεσε σ' αυτό 
       πως είμαστε η χώρα του γαμώτο. 
Με τον Γιάννη Μαρίνο δεν κάνουμε χωριό, 
μας αψηφάει σαν αφρικάνικο λαό 
που μόνο το δέρμα του είναι λευκό.
       Μας κόλλησε τη ρετσινιά του κλεπτομανούς 
       ο Παναγιώτης ο Παπαδούκας, ο αγενής.
       Κάνει τη μούντζα του στους πάντες εναντίον 
       και λέει ότι έχουμε το χέρι μας στην τσέπη του πλησίον. 
Πνέει μένεα ο Πέτρος Κωστόπουλος ο ανελεήμων, 
λέγοντας πως είναι μαύρη η ψυχή των Ελλήνων.
       «Ο χειρότερος λαός στον ωραιότερο τόπο», 
       ύστερα από αυτό το εξευτελισμό
       έγινε μεγάλος καυγάς
       που προκάλεσε ο Βασίλης Καββαθάς.

Από που πηγάζει αυτή η κακία;
Μήπως η αγάπη είναι η αιτία;
Γιατί κάποτε είπε ένας σοφός 
μόνο εκείνο το μίσος είναι αληθινό
που γεννήθηκε από το πάθος το δυνατό.

Με συγχωρείτε! φίλοι μου και ομοϊδεάτες,
για την ειρωνεία μου την υποκριτική,
αγανακτώ κι εγώ μαζί σας με την ίδια πίκρα
και με τον ίδιο τρόπο αγαπώ:

                         Τυφλόψυχοι!

Απρίλιος 1998

άνω

 

 


 

 

                    Πρόοδος

Γεννιόταν κάποτε απ' το ορμέμφυτο, ρεφλέξ,
        τώρα αναπαράγεται από το sex με χάπι,
        στο μέλλον υποθέτω πως θα 'ρθει στη γη 
        από την τρυφερή Αγάπη.

Έτρωγε κάποτε ψοφίμι βρομερό,
        στις μέρες μας σιτίζεται με πτώματα των ζώων,
        μελλοντικά νομίζω πως θα τρέφεται
        με Ομορφιά από το υπερώον

Ζούσε σε καλυβάκι ή σπηλιά,
        σήμερα ζει στη σιδηροπαγή κασέλα,
        μεθαύριο νομίζω πως θα κατοικεί
        κατ' απ' της Φύσης την ομπρέλα.

Πέθαινε πριν, απ' τις αρρώστιες, την πείνα, απ' τις κακουχίες,
        σήμερα ξεψυχεί απ' τους κακούς γιατρούς και την ακινησία,
        μελλοντικά φαντάζομαι η εκπνοή
        θα γίνει της Ζωής η πεμπτουσία.

Ήταν τετράποδη μαϊμού,
        έγινε άνθρωπος ή δίποδο θηρίο,
        όμως ακράδαντα πιστεύω πως, 
        θα αναπτύσσεται σε Ον υπέρτατο, 
                                                    ανδρείο.

Ιανουάριος 1998

άνω

 

 


 

 

               Τα ζώα και ο άνθρωπος
                        θλιβερό ποίημα

Οι άνθρωποι τρώνε κρέας, 
ενώ εγώ σαν ζώο είμαι χορτοφάγος.

Οι άνθρωποι πίνουν καφέ, μπύρα, Coca-Cola…,
ενώ εγώ σαν ζώο πίνω νερό.

Οι άνθρωποι ψάχνουν καλές παρέες για κουβέντα, 
ενώ εγώ σαν ζώο αγαπώ τη μοναχικότητα και τη σιωπή.

Οι άνθρωποι ακούνε την πολυθόρυβη μουσική,
ενώ εγώ σαν ζώο προτιμώ τους ήχους του δάσους 
και την απλή μουσική της γάργαρης πηγής.

Οι άνθρωποι αγαπάνε τα μακριά ταξίδια 
για να δούνε τις μεγαλουπόλεις του κόσμου,
ενώ εγώ σαν ζώο αρκούμε στο περπάτημα 
μέσα στην άγρια φύση.

Οι άνθρωποι τα βράδια κοιτάζουν τις έγχρωμες τηλεοράσεις, 
ενώ εγώ σαν ζώο αγναντεύω τον ασπρόμαυρο ουρανό και ονειρεύομαι.

Οι άνθρωποι μαζεύονται σε ομάδες, κόμματα, συλλόγους 
για να ικανοποιήσουν τις αμέτρητες επιθυμίες τους,
ενώ εγώ σαν ζώο ζω με μερικές φυσικές ανάγκες.

Ο σοφός είπε: "Ο άνθρωπος πλάστηκε ως ζώο, αλλά η άπληστη περιέργεια του,
τον έκανε να πάψει να είναι ζώο. Δηλαδή, ο άνθρωπος έπαψε να είναι άνθρωπος!…"


Ενώ εγώ προτιμώ να είμαι ζώο, δηλαδή … άνθρωπος!

5.05.04

άνω

 

 


 

 

                                                  Εσύ!

Εσύ! που ποτέ δεν αναρωτήθηκες, γιατί ήρθες σ’ αυτόν τον κόσμο.
Εσύ! που χαμήλωσες το άβουλό σου βλέμμα στα γήινα και ποτέ δε σήκωσες τα μάτια σου προς τον έναστρο ουρανό.
Εσύ! το καλό παιδί της αποπροσανατολισμένης και σάπιας κοινωνίας.
Εσύ! που τόσο διαστρέβλωσες τη Ζωή, ώστε η Αλήθεια έγινε «ασύμφορη» και «πικρή», ενώ το Ψέμα «αθώο» και «ιερό».
Εσύ! που παραποίησες την ανθρώπινη Ζωή σε τέτοιο βαθμό, ώστε το Κακό έγινε «αναγκαίο» και η Καλοσύνη «προσποιητή».
Εσύ! ο βουτηγμένος μες στη απληστία της Κατανάλωσης.
Εσύ! ο ονειροπαρμένος από την ματαιόδοξη Εξουσία.
Εσύ! ο αφοσιωμένος στην απατηλή και εφήμερη Δόξα.

Πώς τολμάς να ξεστομίσεις τις μικρές, κοντόφθαλμες και χυδαίες «αλήθειες» σου;

2005

άνω

 

 


 

 

                                                  Ακολουθώντας τα χνάρια του μύστη

Οι στίχοι που ακολουθούν γεννήθηκαν από την αγάπη για τους Μεγάλους ανθρώπους, φιλόσοφους, μύστες και έχουν ως διανοητικό υπόβαθρο τις σκέψεις αυτών των στοχαστών. Προσπάθησα να τις στιχοποιήσω, αλλάζοντας τη δομή της διατύπωσης, προσθέτοντας κάπου ρυθμό και μέτρο, πότε πότε ρίμα, μερικές φορές εκσυγχρονίζοντας το νόημα. 



Δεν είναι δικαίωμά σου 
να γίνεις αρεοπαγίτης ή τραπεζίτης
και ούτε ποιητής και μητροπολίτης.
Όμως πρέπει να γνωρίζεις πως
είναι δικαίωμά σου έμφυτο
                                 να γίνεις Θεός.
###

Αγάπη ζητιανεύεις και με ενοχλείς,
συνέχεια ζητάς να σε προσέξω.
Μα, είναι ένδειξη αυτό
πως μέσα σου αγάπη δεν υπάρχει.
Αλλιώς, γιατί να την αναζητάς απ’ έξω;
###

Ποτέ δε θα γίνεις Ερευνητής
την αμφισβήτηση μέσα σου κηδεύεις,
το πνεύμα σου κοιμάται, είσαι αδρανείς,
το μόνο που σου έμεινε, άκριτα να πιστεύεις.
###

Όταν η παιδεία γεννάει βαθμοθήρες
κι ακόρεστη φιλοδοξία,
κόλαση ετοιμάζεται πάνω στη γη,
στην κυριολεξία
###

Χιλιάδες φορές το είπανε οι σοφοί:
«μέσα σου βρίσκονται η γαλήνη κι η ευτυχία».
Αλλά εσύ,
ανθρωπάκι αδύναμο επινοείς χιλιάδες τρόπους
για να ξεφεύγεις από τον προορισμό σου.
Οι εκκλησιές, τα θέατρα, οι κινηματογράφοι 
είναι προφάσεις τη μοναξιά σου ν’ αποφύγεις,
τη νευρική ανησυχία που δε σου επιτρέπει ν’ απολαύσεις 
την ομορφιά στη σιγή και τη μοναχική πορεία.
               Μέχρις εξάντλησης μπροστά στο χαζοκούτι,
               ακόμη και τον ύπνο σου φοβάσαι.
               Ζητάς τη νάρκη να σε κυριέψει…
###

Την αγάπη επινόησε ο Θεός, το γάμο οι παπάδες,
που την ανθρωπότητα με φύση πολυγαμική βάζανε σε μπελάδες.
Κι ο άνδρας για να ικανοποιήσει τη στόφα του τη πολυγαμική
δημιούργησε την πορνεία (καθόλου παράλογο!)
Οι πόρνες δηλαδή, είναι του γάμου το παράγωγο! 
###

Ο νους ο καταραμένος μέλλον αναζητάει.
Σ’ αυτό το μέλλον πρέπει να γίνεις:
πλούσιος, δυνατός, όμορφος, σοφός, φωτισμένος.
Αυτό το τέρας της κοινωνίας (ο νους) επιμένει, 
και η επιμονή του είναι η δύστυχη ζωή σου:
χάνεις την αγάπη και την ελευθερία σου, 
γιατί ο νους σε κρατάει σε ανησυχία, σε αγωνία, 
σ’ ένα φόβο διαρκή ότι το στόχο σου θα χάσεις.
Και δεν έχει καμιά σημασία ποιος είναι ο στόχος:
το χρήμα ή ο Θεός, η ευτυχία ή η φώτιση.
           «Αναζήτησε και θα χάσεις», είπε ο σοφός. Γιατί;
           Γιατί αυτό που αναζητάς είναι μέσα σου. 
           Μπορεί να βρεθεί μόνο όταν σταματήσεις την κάθε
           εξωτερική αναζήτηση.
###

Η ομορφιά είναι η σκιά της αρμονίας.
Αν δεν υπάρχει αρμονία η ομορφιά δεν οδηγεί στην αγάπη,
                                                              ούτε με περίστροφο.
Και μόνο η αρμονία φέρνει την ιδέα της ομορφιάς, 
                                                              όχι το αντίστροφο.
###

Η λύπη είναι όμορφη.
Ποιος σου είπε ότι η λύπη είναι λάθος;
Η ευτυχία είναι ρηχή,
μόνο η λύπη σου δίνει βάθος.
###

Αγάπη και προσκόλληση
Φαίνονται σαν δίδυμες αδελφές, όμως δεν είναι.
Μοιάζουν ίδιες, αλλά δεν είναι.
Η αγάπη είναι τριαντάφυλλο με ένα αγκάθι, 
η προσκόλληση σαν κολλιτσίδες γεμάτο καλάθι.
###

Πήγαινε στης Δύσης τον Καθηγητή
                               και θα γίνεις φοιτητής.
Πήγαινε στον δάσκαλο της Ανατολής
                               και θα γίνεις Μαθητής.
###

Οι ανάγκες και οι επιθυμίες
Οι ανάγκες σου μπορούν να εκπληρωθούν
                                         και οι επιθυμίες όχι.
Οι ανάγκες έρχονται από τη φύση σου 
                                         και οι επιθυμίες οδηγούν στο βρόχι.
###

Σοβαρά;
Πολύ σπουδαιότερη η βιασύνη από τον προορισμό.
Η ταχύτητα από μόνη της πιο σπουδαία από τον στόχο.
Δε μπορείς να κάτσεις ήσυχα ούτε λίγα λεπτά, 
θα χάσεις χρόνο, κι ο χρόνος είναι λεφτά!
Διαλογισμός;
Να χάνεις χρόνο έχοντας τα μάτια σου κλειστά;;
Μιλάς σοβαρά;;;
Και τι μπορείς να αποκτήσεις καθιστά;;;;
###

Αληθινή φιλία
Ο «φίλος» σου σε χρειάζεται, επειδή φοβάται τη μοναξιά.
Εσύ τον χρειάζεσαι, επειδή φοβάσαι τη μοναξιά.
Νομίζετε ότι, επειδή θα είσαστε μαζί, θα πάψει να υπάρχει;
Όλες οι σχέσεις οδηγούν σε περισσότερη δυστυχία.
Οι σχέσεις τελικά είναι δεσμοί και θα φέρουν περισσότερη αγωνία.
               Η αληθινή φιλία είναι απλά η χαρά να μοιράζεσαι,
               χωρίς όρους, 
               χωρίς προσδοκίες, 
               χωρίς την επιθυμία της ανταπόδοσης, 
               ακόμη και της ευγνωμοσύνης.
               Η Φιλία είναι η πιο αγνή μορφή της αγάπης.
###

Ο φωτισμένος
Ζει μες στην κοινωνία 
                                και κόμματα δεν ξεχωρίζει,
τους ανθρώπους δέχεται αδιαμαρτύρητα
                                                  έτσι όπως είναι,
ούτε αναπολεί για το παρελθόν
                            και το μέλλον δεν ονειρεύεται.
Όταν τον σπρώχνουν απομακρύνεται
και το τράβηγμα ακολουθεί δίχως «γιατί;».
Τρέχει όπου θέλει 
                         σαν ρυάκι και μεγάλος ποταμός.
Είναι αυτός που αγαπάει το καθετί
                                      όπως η γη κι ο ουρανός.
###

Ρώτησε τον Θεό ο νεαρός αναζητητής:
– Πως μπορώ να γίνω της Αλήθειας ο καθηγητής;
– Πρέπει να είσαι έτοιμος να ανέχεσαι:
της κοροϊδίας το μαρτύριο,
             της απομόνωσης τη δοκιμασία,
                          της πείνας την αδικία,
μέχρι να γίνεις σαράντα πέντε ετών.
– Και τι θα γίνει μετά από αυτήν την ηλικία;
– Απλά θα τα συνηθίσεις βαθμηδόν.
###

Την ανθρωπότητα θα καταστρέψουνε αυτά:
χωρίς αρχές η πολιτική
και η δυσοσμία δικαστική,
χωρίς συμπόνια η πρόοδος
και η ντοπαρισμένη άνοδος,
χωρίς κόπο ο πλούτος,
ανήθικος ο τούτος,
χωρίς σιγή η εκπαίδευση,
διαφθείρει την η βράβευση,
χωρίς τόλμη η θρησκεία, 
χωρίς κατανόηση η λατρεία…
###

Τα ταξίδια του φωτισμένου
Έχω κάνει ήδη πάνω από
....ήντα μεγάλα ταξίδια:
Κάθομαι μες στη σιωπή
             και της μοναχικότητας το σπήλιο.
και ταξιδεύω με τη Γη
                                  γύρω από τον Ήλιο.
###

Ο μαθητής ο φιλομαθής ρωτά
και ο Δάσκαλος ο πολυμαθής απαντά:
– Θα καταλάβω πώς, 
                                ότι έγινα σοφός;
– Απλά θ’ αρχίζεις να αναρωτιέσαι συχνά:
«Εγώ τρελάθηκα ή οι άλλοι δεν είναι στα καλά;»
###

Εάν απέκτησες την ικανότητα να είσαι απαθής
και να χαμογελάς 
μπροστά στο πρόσωπο φρικτό της ζωής, 
τότε ως άνθρωπος βρίσκεσαι στην πρώτη γραμμή
και είσαι έτοιμος
να πεθάνεις οποιαδήποτε στιγμή.
###

2005

άνω

 


 

 

                                                 Μαργαριτάρια

Δε μου αρέσουν οι δογματικοί κανόνες.
Η απόκλιση απ’ αυτούς 
είναι σαν όμορφη στροφή στη ζωή
όπως στους στίχους η ποιητική αδεία,
και φέρνει τη στιγμή, 
                               γλυκιά σαν αμαρτία.
###

Τι σημαίνει να συμπεριφερόμαστε 
                    αλά ελληνικά;
Όταν πρόκειται να πληρώσουμε 
                    αλά γερμανικά,
να στρίψουμε 
                    αλά γαλλικά.
###

Στο σώμα του ανθρώπου το χρυσό,
είναι αμελητέα ποσότητα.
Γι’ αυτό και η ψυχή του αναδεικνύει 
ως μια χρυσή μετριότητα.
###

Τις πλατείες χρωματίζει ο κοσμάκης
δείχνοντας στους πολιτικούς το αίσθημα της «αγάπης»,
ενώ ο υπόλοιπος κόσμος τα αισθήματά του 
                                         έχει γράψει με αόρατο μελάνι
και τους πολιτικούς αποφεύγει όπως ο διάβολος το λιβάνι.
###

Ευχή στον ερωτευμένο ηλικιωμένο
Προχώρα φίλε! χωρίς δισταγμό,
ώρα καλή στην πρύμνη σου κι αέρα στα πανιά σου,
είσαι αρρενωπός και έχεις δύναμη,
περνάει ακόμη η μπογιά σου.

2005

άνω

 


 

 

                                                 Έχεις το δικαίωμα

Κοίτα πολιτικέ!

Σύμφωνα με αυτά 
που σου επιτρέπει η δημοκρατία
έχεις το δικαίωμα:
Να μαζεύεις τον όχλο στις πλατείες και τα στάδια
και να του λες αυτά που θέλεις,
Να ζεις μέσα σε χλιδή και πολυτέλεια,
Να παίρνεις μίζες και να μοιράζεις το δημόσιο ταμείο
μεταξύ συγγενών και φίλων.

Πολλά είναι τα δικαιώματά και πολλές είναι οι ελευθερίες
που σου δίνει η δημοκρατία σου.

Όμως…
Σου αφαιρώ το δικαίωμα 
να βάζεις στα χέρια μου το όπλο, 
για να πολεμήσω για τη δημοκρατία σου
και να σκοτώσω τους όμοιούς μου.

Να ξέρεις! Θα στρέψω το όπλο εναντίον σου,
και εναντίον των όμοιών σου.
 

2006

άνω

 


 

 

                                                 

Μόνο ο σοφός

Μόνο ο σοφός απομακρύνεται από τους ανθρώπους
και γνωρίζει την ομορφιά της μοναχικότητας.

Μόνο ο σοφός δεν αγγίζει το χρήμα 
και δεν λερώνει την ψυχή του με επιθυμίες.

Μόνο ο σοφός δεν κάνει φίλους 
και δεν ξέρει, τι είναι η προδοσία.

Μόνο ο σοφός ερωτεύεται 
για να χαρίζει στιγμές ευτυχίας.

Μόνο ο σοφός δεν κάνει οικογένεια 
και δεν πέφτει στην άβυσσο της απογοήτευσης.

Μόνο ο σοφός δεν γνωρίζει την έννοια της αδικίας 
και ευχαριστιέται με το Δίκαιο της Φύσης.

Μόνο ο σοφός αγνοεί την τέχνη
που ασχολείται με τα πάθη.

Μόνο ο σοφός αποφεύγει τη δουλεία της δουλειάς.

Μόνο ο σοφός είναι ελεύθερος.

Μόνο ο σοφός δεν μπορεί να επιβιώσει 
μέσα στην κοινωνία των ανθρώπων.

Μόνος ο σοφός…

2007


 

 

Στην Άπω Ανατολή της Ρωσίας στο μεγάλο σαφάρι-πάρκο ένα μήνα πριν
έβαλαν τον τράγο Τιμούρ ως τροφή για τον τίγρη Αμούρ. Όμως ο Αμούρ τον
δέχτηκε σαν φίλο και ο τράγος και ο τίγρης ειρηνικά κάνουν βόλτες χωρίς να δείχνουν κάποια εχθρότητα.


Ο Παντοδύναμος μας στέλνει μήνυμα-αλερετούρ
και τον homo sapiens στηλιτεύει και ντροπιάζει,
αμέριμνα σεργιανίζουν δίπλα ο Αμούρ και ο Τιμούρ,
ενώ η έχθρα των ανθρώπων, Τον τρομάζει.

Δεκέμβριος 2015


 

Οι άνδρες στις γυναίκες ρίχνουν οβίδες,
Ότι θέλουν μόνο σοκολάτα και συνουσία.
Όχι! Οι ανάγκες τους είναι πιο λίγες,
Θέλουν μόνο εξουσία.

2017




Διαμαρτυρία μου

Λύνει και δένει στην πορεία του ο πολιτισμός
Και την Ποίηση σταυρώνει.
Κι ως διαμαρτυρία ο Ποιητής, με τον ακρωτηριασμό
Τον ίδιο τον πολιτισμό στειρώνει.

2017

 


 

Πως γεννήθηκε η Σέρρα

Στον πατέρα μου που χόρευε Σέρρα στις στέπες του Καζαχστάν

Στα χρόνια άγρια, προελληνικά,
Οι Πελασγοί ημίγυμνοι με δόρυ και ασπίδα,
Κουνιόνταν με βήματα αθόρυβα, εχθρικά,
Ετοιμοπόλεμοι για την ζωή και την πατρίδα.

Μετά από αιώνες τα τύμπανα ανέβαζαν το θάρρος
Και το ρυθμό συμπλήρωνε το κέρας.
Τους σκληροτράχηλους οπλίτες φοβόταν ακόμη και ο χάρος,
Ήταν τα αρχοντόπαιδα του Σθένους και της Τρέλας.

Οι Κουρήτες, που δίδαξαν του πολιτισμού την προπαιδεία,
Που έμαθαν τους ανθρώπους να χρησιμοποιούν τον τόξο, τη φωτιά,
Αυτοί οι Δαίμονες του Καλού, οι άγρυπνοι φύλακες του μωρού Δία
Απ’ τον θεοφάγο Κρόνο, που είχε μεταξύ των Τιτάνων την πρωτιά.
Αυτά τ’ αδέλφια για να καλύψουν του μωρού το κλάμα,
Θορυβούσαν με τις ένοπλες ορχήσεις και παραπλανούσαν τους θηρευτές
Χτυπώντας δυνατά τα πόδια τους στη γη αντάμα
Και ίσως ήτανε του Πυρρίχιου οι πρωτοχορευτές.

Ή μέσα στο αίμα γεννήθηκε ο χορός ο Πυρρίχιος
Απ’ την Αθήνα, όταν ξεπήδησε από το κεφάλι του Δία.
Η πάνοπλη θεά εκτέλεσε ένα χορό που ήτανε αντρίκειος
Και χόρεψαν μαζί της τα βουνά, παράγοντας μια ρυθμική μελωδία.

Αναζητώντας νίκη χόρευαν Πυρρίχιο οι Αμαζόνες
Δίπλα στον ιερό της Άρτεμης, οι κόρες του Άρη,
Ποτέ αμύνονταν και πότε επιτίθονταν σύμφωνα με κανόνες
Γύρω απ’ το θυσιαστήριο με κριάρι.

Οι άλλοι μύθοι λένε πως κατ’ απ’ τα τείχη της Τροίας
Γεννήθηκε απ’ την οδύνη και χαρά ο χορός αυτός,
Ο Κουρήτης Πυρρίχιος είδε νεκρό σώμα απεναντίας
Και αναγνώρισε τον φίλο του Πάτροκλο, που κείτεται σταυραετός.
Λύγισε, και ράκος από τον πόνο άρχισε να ταλαντεύεται,
Μετά κουνάει το δόρυ ρυθμικά και τρομάζει με τη λαλιά του
Και μετατρέπει τη θλίψη σε ξέσπασμα που αγριεύεται,
Και ο χορός αυτός πήρε το όνομά του απ’ τα πυρρά μαλλιά του.
Ο Νεοπτόλεμος ή Πύρρος, ο γιος του ένδοξου Αχιλλέα,
Σκοτώνει τον Ευρύπηλο, ήρωα της Μυσίας στην μάχη την αιματηρή,
Και επαρμένος από χαρά χόρεψε εμψυχωμένα, ρωμαλέα
Και ήταν ο χορός αυτός σαν ποίηση σιωπηλή.

Στο ζενίθ της δόξας έφτασε ο πολεμιστής της Ελλάδας
Με τον Μεγάλο Αλέξανδρο, και έχανε συνέχεια την λάμψη της ιδιοφυΐας
Με του Ηπείρου τον Πύρρο, που ήτανε άξιος μαθητής της Παλλάδας
Και τον Μιθριδάτη του Πόντου, της Γενναιότητας ο σωσίας.

Αλίμονο! Γλυκύτερες από την δόξα του πολεμιστή
Έγιναν στους Έλληνες οι άλλες δόξες και αξίες:
Του ποιητή, του φιλοσόφου, του χτίστη και φιλειρηνιστή,
Και προσπαθούσαν Φως να φέρνουν στους λαούς και ηγεσίες.
Ενώ δίπλα μεγάλωσε η ανερχόμενη δύναμη: η Ρώμη κεφάτη,
Που καταβρόχθισε της Ελλάδας τις πόλεις-κράτη,
Αλλά και για αυτή μεγάλωσαν βάρβαροι-χαλαστές, άλλοι:
Οι Γότθοι, Ούννοι του Ατίλλα και οι Βανδάλοι.

Μετά από αιώνες ήρθε η Μαύρη Μέρα του Ελληνισμού,
Όταν τα στίφη των Οθωμανών εισέβαλαν στην Πόλη
Και έπεσε της Πίστης το αστέρι, κι ανέβηκε η ημισέληνος του σκοταδισμού.
Ξανά και όπως πάντα ηττήθηκε το Καλό απ’ του Κακού την πανώλη.

Όχι εκατονταετίες, χιλιετίες πέρασαν, αλλά η αίγλη του Πυρρίχιου
Παντού στον Πόντο μες στα βουνά και τις κοιλάδες ήταν ζωντανή,
Και μέσα στην λεβέντικη περπατησιά έβγαινε από τα πυθμένα του μύχιου,
Την ένιωθαν κι αποθαρρύνονταν οι μωαμεθανοί.

Διασώθηκε και διατηρήθηκε δια μέσου των χιλιετιών
Απ’ τις ελληνικές φυλές του Πυρρίχιου το ύφος το μεταλλαγμένο:
Το Τρομαχτικό, το Λάζικο… έτσι ονόμαζαν τον πολεμικό χορό των Ποντίων
Και δεν περνούσε γιορτή χωρίς το χορό αυτό το ψυχωμένο.

Ο νταουλτζής και ο λυράρης κινούνται δίπλα στους χορευτές
Και τους ενθαρρύνουν με διάφορα επιφωνήματα και προτροπές:
«Ιέψ’ τεν!», «Επάρτεατο κά!», «Ού τια τια!»,
Για να βγαίνει στο χορό του ενθουσιασμού η λεβεντιά.

Το Πυρρίχιο τώρα ζει με όνομα «η Σέρρα»,
Γιατί έτσι ονομαζόταν το ποτάμι, που στα Πλάτανα-χωριό
Ζούσανε οι κάλλιστοι χορευτές και στις εορτές, που άνοιγαν τον αέρα,
Έρχονταν του Πόντου τα παλικάρια στο «φανερό σχολειό».

Όταν τη Σέρρα έβλεπαν οι ξένοι ένιωθαν δέος,
Δειλιάζανε να πουν αυτά που είχανε στην άκρη της γλώσσας,
Και τα αισθήματα αυτά εξέφρασε ένας Οθωμανός γηραλέος:
«Είστε επικίνδυνοι, μόνο απ’ το χορό σας».

Με λόγια δεν μπορείς να περιγράφεις
Και με τα μάτια είν’ αδύνατον να καταλάβεις,
Πώς απ’ τα «τσακώματα και χαλάματα» του σώματος φθαρτού
Βγαίνουν τόσο έντονες εκδηλώσεις του οίστρου;

Νιώθω πως μαζί με χορευτές με κυριεύουν
Η ηρεμία και το πάθος, ο πόνος κι ο θρίαμβος,
Αυτά με τη σειρά τους με βραβεύουν
Με αρετές, και με τραβούν ο τροχαίος και ο ίαμβος.

Ιανουάριος 2018

 


 

Έφερα κοντά την δημοσιογραφία, φιλοσοφία και ποίηση. Ήθελα με ειλικρίνεια και
ειρωνεία να γράφω για τα σημαντικά και ασήμαντα στη ζωή μας.

Το ερωτηματολόγιο του Γιώργου Σοϊλεμεζίδη

Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
H προκαταβολική ευχαρίστηση,
ότι θα έχω ένα απολαυστικό περίπατο σκανδιναβικό,
που θα μου δώσει δύναμη για όλη την ημέρα,
για τον κήπο μου και το έργο μου ιαμβικό
και δε θα γνωρίσω, τι είναι η χασομέρα.

Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Την περασμένη Κυριακή, γιατί την οχτάχρονη εγγονή μου την έχουμε κάθε Σαββατοκύ
ριακο.
Η μόνιμη πηγή για την χαρά και για το γέλιο
είναι η εγγονή μου η Σοφία,
όταν με τα καμώματα της τραντάζει της ρουτίνας μου το θεμέλιο,
και εντελώς βελτιώνει τη δική μου την καρδιογραφία.


Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας, είναι;
Η αφηρημάδα. Συχνά δεν ακούω, όταν κάτι μου λένε οι κοντινοί μου.
Και το άλλο, είμαι σπιτοφιλόφιλος.


Το βασικό ελάττωμά σας;
Ο εγωισμός επιβαρημένος με ασκητισμό.
Ναι, και άλλο ένα: Εκτιμώ τους Εβραίους.
Η κάθε φιλοσοφία την άλλη φοβερίζει,
ότι δε θα σωθούμε απ’ τον Εβραίων τους κανιβαλισμούς.
Μόνο αυτό η επιστήμη δε γνωρίζει:
πώς αυτοί κάνουν τους σεισμούς;
Ίγκορ Γκουμπερμάν,
η μετάφραση δική μου


Η τελευταία φορά που κλάψατε;
Δίπλα στο κρεβάτι της ακίνητης (εδώ και τρία χρόνια) μητέρας μου.


Με ποιες ιστορικές προσωπικότητες ταυτίζεστε περισσότερο;
Με την ποιήτρια Μαρίνα Τσβετάγεβα και τον Ινδό φιλόσοφο Όσσο.
Στην βιογραφία τους, στην ομιλία τους,
στην έξαρση τους φιλοσοφολυρική,
η παραξενιά μου ταυτίζεται με την «ανωμαλία» τους,
και είναι η συγγένειά μου αυτή ανθρωπολατρική.


Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Άννα Πολιτκόφσκαγια, Μπαρίς Νεμτσόφ, Αλεξέι Ναβάλνι.
Ο ηρωισμός είναι γενναία πράξη,
όταν παλεύοντας με το καθεστώς της πλειοψηφίας,
αντιστέκεσαι στη φίμωση και ανήθικη τάξη,
ενώ τη ζωή σου απειλούν τα τσιράκια της μαφίας.


Τα αγαπημένα σας ταξίδια;
Συμφωνώ με τον Σωκράτη: Πήγαινε να δεις ένα ακρωτήρι, ένα βουνό, μια θάλασσα κι
ένα ποτάμι και τα είδες όλα!
Έχω κάνει ήδη εβδομήντα μεγάλα ταξίδια:
Κάθομαι μες στη σιωπή
και της μοναχικότητας το σπήλιο,
και ταξιδεύω με τη Γη γύρω από τον Ήλιο.


Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Ο Σωκράτης και ο Όσσο. Παράξενο, αλλά αυτοί οι δυο δεν έγραψαν βιβλία, ενώ ο λόγο
ς του πρώτου αποτυπώθηκε σε μερικά έργα του Πλάτωνα και του Ξενοφώντα και οι μαγνητοσκοπημένες ομιλίες του δεύτερου σε πάνω από 600 βιβλία.


Ποιές αρετές προτιμάτε σε έναν άνδρα;
Σε άνδρα που δείχνει μη ανεκτικότητα στην αδικία, που λέει αυτά που οι άλλοι τολμούν
μόνο να σκέφτονται, που είναι ο ίδιος σέξι και όχι το πορτοφόλι του.

…Και σε μια γυναίκα;
Που έχει τουλάχιστον δυο χόμπι…

Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Δύο είναι οι συνθέτες που θαυμάζω.
Ο Βλαντίμιρ Βισότσκι: όταν τα απλά ακόρντα της κιθάρας του συνδέοντας με γνήσια ποίηση αποκτούν μεγάλη μελωδία και δύναμη.
Η Φύση: το κελάηδημα των πουλιών, το θρόισμα των φύλλων, ο παφλασμός των κυμάτων, το σφύριγμα του αέρα, η τυμπανοκρουσία της βροχής, το κελάρυσμα της κρήνης.

Ο αγαπημένος(η) τραγουδιστής(ρια) σας;
Η προτεραιότητές μου που αφορούν το τραγούδι: Το σπουδαιότερο στο τραγούδι είναι
οι στίχοι, μετά πάει η μελωδία. Ο τραγουδιστής σ’ αυτή τη σειρά είναι τελευταίος.
Πρωτ’ απ’ όλα ο ποιητής και ο συνθέτης είναι μοναδικοί δημιουργοί, ενώ ο τραγουδισ
τής εκτελεί το έτοιμο, και είναι πολλοί αυτοί που μπορούν να εκτελέσουν το συγκεκρι
μένο τραγούδι. Τώρα στην κοινωνία των ανθρώπων εδραιώθηκε εντελώς αντίθετη σειρά εκτίμησης. Και ειδικά με στεναχωρούν εκείνοι οι τραγουδιστές που βγαίνουν στην σκηνή και που
και που, το μόνο που λένε είναι ο τίτλος του τραγουδιού.

Τα βιβλία που σας σημάδεψαν;
Απολογία Σωκράτους του Πλάτωνα
Τα βιβλία του Όσσο
Σιντάρτα του Έρμαν Έσσε
Ένας ήρωας του καιρού μας του Μιχαήλ Λέρμοντοφ
Μάρτην Ίντεν του Τζακ Λόντον
Η μεγάλη χείμερα του Μ. Καραγάτση
Άκου ανθρωπάκο! Του Βιλχέλμ Ράϊχ
Διηγήματα του Βασίλι Σουκσίν

Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Στα ορθογραφικά, στην αφέλεια, στο ξέχασμα, στους λανθασμένους υπολογισμούς, στις «δυσάρεστες» πολιτικές πεποιθήσεις.
Επίσης στον αντισημιτισμό: Μπορώ να τον κατανοήσω και να τον καταλαβαίνω μόνο
ως μεταδοτική ασθένεια.


Το αγαπημένο σας χρώμα;
Το γκρι. Το μείγμα του άσπρου και του μαύρου, που κατά τη γνώμη μου είναι η εικόνα ерτης της ανθρώπινης ψυχής.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο σας επίτευγμα;
Το μεταφραστικό μου έργο, που αποτελείται πάνω από χίλια ποιήματα της ρωσικής και
παγκόσμιας ποίησης, το οποίο θέλω να πιστεύω πως θα εκτιμηθεί, τουλάχιστον από
την επόμενη γενιά.
Το έργο του συλλογέα: έχω δημιουργήσει μια από της μεγαλύτερες λογοτεχνικές ιστο
σελίδες στην Ελλάδα «Μεγάλη εγκυκλοπαίδεια μικρών κειμένων».


Το αγαπημένο σας ποτό;
Το κρασί που κάνω απ’ τα σταφύλια του αμπελιού μου.

Η βασικές αρετές σας είναι;
Ελπίζω πως απέκτησα μια σπάνια και ξεχασμένη αρετή: τον αυτοσεβασμό. Δυστυχώς οι διεφθαρμένη κοινωνική μας ζωή πολύ συχνά μας αναγκάζει να κάνουμε πράξεις ανειλικρίνειας,
πονηριάς, φθόνου, ζήλιας, που μόνο αυτοσεβασμό δεν δείχνουν. Λυπηρό για όλη την
ανθρωπότητα, αλλά ο αυτοσεβασμός πολύ καλύτερα φυτρώνει σε έδαφος της μοναχικό
τητας παρά μέσα στα σούρτα - φέρτα της κοινωνίας.
Η ικανότητα να έχω ως καλύτερο φύλο την άυλη υπόστασή μου ή πιο απλά, τον εσω
τερικό μου κόσμο.
Αυτός ο φίλος είναι σιωπηλός,
αλλά μιλάει δεν ανοίγοντας τα χείλη,
κι ο λόγος του είναι έμμετρος, σφριγηλός
και δε σβήνει σαν ακοίμητο καντήλι.

Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;
Το είδος της απληστίας που αναζητάει ψέματα που κολακεύουν.

Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Όταν δεν βλάπτουν.
Κάποιος σοφός το είπε (δεν θυμάμαι ποιος) ή για το Καλό και το Κακό, ή για την
Αλήθεια και το Ψέμα: «Είναι σαν δυο κουπιά της βάρκας. Μόνο όταν λειτουργούν και
τα δυο η βάρκα πάει μπροστά».

Ποιο είναι το μότο σας;
Μάζεψα τα πιο όμορφα, τα πιο σοφά Λόγια, για να κατανοήσω τελικά πως στην κο
ρυφή της ομορφιάς, της αρμονίας και της σοφίας βρίσκεται η Σιωπή.


Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Όχι! δε θα έλεγα πως επιθυμώ να πεθαίνω μες στον ύπνο. Αντίθετα, θα ήθελα να
πεθαίνω δυο φορές, πρώτα με τον κλινικό θάνατο για να έχω την εμπειρία, μετά να την
 περιγράψω. Και ελπίζω πως δε θα φοβάμαι το δεύτερο θάνατο, γιατί η «διαδικασία»
 θα μου είναι γνωστή.
Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να Του πείτε;
Τη Ζωή που δημιούργησες είναι το κάτι Τέλειο! Γιατί είναι δίκαιη η κατανομή της
ευτυχίας και της δυστυχίας, και ο κάθε άνθρωπος σε μεγάλο βαθμό έχει τη δυνατότητα
 ο ίδιος να χτίζει τον αιώνα του.


Τι εκτιμάτε περισσότερο στους φίλους σας;
Δυστυχώς, αυτό που έχω στο FB 230 φίλους αναδεικνύει την πικρή αλήθεια ότι ζούμε
στην εποχή των γνωριμιών και όχι των φιλιών.
 
Η βασική σας απασχόληση;
Πάνω σε ένα στρέμμα γης και μέσα σ’ ένα μικρό θερμοκήπιο καλλιεργώ φρούτα και
λαχανικά για τη χρήση της οικογένειάς μου. Στριφογυρίζοντας όλη την ήμερα μέσα
στο νοικοκυριό μου μού ‘ρχονται κάποιες σκέψεις, ιδέες … για την βασική μου απασχό
ληση – χόμπι, να γράφω.

Τι είναι για σας ευτυχία;
Η γαλήνη. Για να μπορέσω να βρίσκω μέσα μου όλα τα πάθη του κόσμου.

Ποιος θα ήταν για σας ο ιδανικός τόπος για να ζήσετε;
Ήδη ζω σε τέτοιο τόπο. Ο άνθρωπος μόνος του κάνει τον κάθε τόπο ιδανικό … ή
ανυπόφορο.


Οι αγαπημένοι σας ποιητές
Βλαντίμιρ Βισότσκι, Μαρίνα Τσβετάγεβα, Αρθούρ Ρεμπώ, Ίγκορ Γκουμπερμάν, Μπουλάτ Οκουτζάβα, Ευγκένι Γεφτουσένκο…
Γιατί αυτοί; Διαβάστε τους και ίσως θα τους αγαπήσετε κι εσείς.


Οι αγαπημένοι σας ήρωες από την λογοτεχνία;
Ο Άμλετ, ο Δον Κιχώτης, ο Ντ’ Αρτανιάν, ο κόμης Μόντε Κρίστο.


Ποιες ιστορικές προσωπικότητες αντιπαθείτε περισσότερο;
Τους συγγραφείς: Κινέζο Σουν Τσού και τον Ιταλό Νικόλο Μακιαβέλι.
Η λέξη ανθρωπιά ταυτόχρονα δείχνει και τον προορισμό του ανθρώπου. Ίσως είναι
ακόμη νωρίς, αλλά από τώρα θα έπρεπε να μη βρίσκουμε δικαιολογία για αυτούς τους
πολιτικούς που ετοιμάζουν πόλεμο.
Ο Σουν Τσου με την στρατιωτική πραγματεία του «Η τέχνη του πολέμου» η οποία
γράφτηκε τον 6ο αιώνα Προ Χριστού, αλλά με την σκληρότητα της θανατικής επιρροής
ακόμα και τώρα έχει αποτελεσματικότητα στην στρατιωτική και σε επιχειρηματική
τακτική.
Ο Νικόλο Μακιαβέλι με το βιβλίο «Ο Ηγεμόνας» που γράφτηκε το 1513 διακρίνεται
με την επιταγή του στους κυβερνώντες: Δηλαδή, ένας ηγεμόνας πρέπει να διαχωρίζει
τη δική του ηθική από την ηθική που πρέπει να εφαρμόζει προκειμένου να δημιουργή
σει ένα ισχυρό στρατιωτικά καθεστώς.
Αυτά τα δυο «έργα» ενέπνευσαν τέτοιους σφαγείς των λαών σαν τους: Στάλιν, Χίτλερ, Ναπολέοντα, Τρότσκι, Μουσολίνι…
Από το 1961 μέχρι το 2010 το βιβλίο «Ο Ηγεμόνας» είχαν εκδώσει
ΔΈΚΑ ελληνικές εκδώσεις. Λυπηρό γεγονός.

Τα αγαπημένα σας ονόματα;
Σοφία. Το όνομα της μητέρας μου και της εγγονής μου.
Ουρανία, Λέανδρος, Αλέξανδρος, Αχιλλέας, Αλέξης.


Τι μισείτε περισσότερο;
«Μισώ τον εαυτό μου, όταν καμιά φορά φοβάμαι» (από το ποίημα του Β. Βισότσκι
«Αυτά που δε μ’ αρέσουν»)


Ποιο στρατιωτικό γεγονός θαυμάζετε περισσότερο;
Την λεγόμενη ιστορικά «Μεγάλη παράταξη στον ποταμό Ούγκρα» (Стояние на Угре).
Ρωσία, Οκτώβριος του 1480. Στις απέναντι όχθες του ποταμού Ούγκρα ετοιμοπόλεμοι
απλώθηκαν κατά μήκος του ποταμού πάνω από 60 χιλιόμετρα τα στρατεύματα του
τσάρου Ιβάν ΄Γ του Μέγα της Ρωσίας και του χάνου Αχμάτ της Μεγάλης Ορδής.
Μετά από ένα μήνα τα στρατεύματα του Αχμάτ αποχώρησαν, και από τότε η Ρωσία
σταμάτησε να πληρώνει το φόρο υποτελείας στους Μογγόλους, αποκτώντας την πλήρη
 ανεξαρτησία της.
Η λέξη «πόλεμος» καλό θα ήταν να εξαφανιστεί από τα λεξιλόγια των λαών, ενώ τώρα
 κάνουμε το αντίθετο, αναθρέφουμε και το παιδί-τέρας του Πολέμου, την τρομοκρατία.


Ποια θεωρείτε την πιο υπερεκτιμημένη αρετή;
Την σεμνότητα. Δυστυχώς πολύ συχνά πίσω της κρύβεται η δειλία και η αμυαλιά. Την σεμνότητα αγαπάνε οι πολιτικοί και τα «καλά παιδιά» της κοινωνίας, βεβαίως, ο καθένας με τον
τρόπο του. Τους σεμνούς μπορείς να κυβερνάς με κούνημα του μικρού δακτύλου.

Τι λόγια θα θέλατε ν’ «ακούσετε» στην κηδεία σας;
Κοιτάξτε! Αυτός κουνιέται!

Ποιες λέξεις χρησιμοποιείτε υπερβολικά;
Φιλοσοφία, ποίηση, σιωπή, αλλά θα έπρεπε: αγάπη, φιλία, συνομιλία.


Ποια είναι η καλύτερη συμβουλή που σας έχουν δώσει;
Μη γεμίζεις με τον εαυτό σου τον ελεύθερο χρόνο του άλλου.


Διαλέξτε πέντε λέξεις που περιγράφουν τον εαυτό σας
Συλλογέας, εργατικός, συντηρητικός, εγωιστής, ευέξαπτος.


Ποιοι είναι οι δύο καλύτεροί σας φίλοι;
Το τετράδιο και το στυλό.
Η ποίηση είναι μια σκέψη, στυλό και χαρτί,
Από τη σκέψη βγάζεις ένα άρωμα μεθυστικό
Και το στυλό χορεύει στης δημιουργίας τη γιορτή,
Ενώ το χαρτί τα συνδέει σ’ ένα ποίημα συναρπαστικό.

Πώς αντιμετωπίζετε τους εχθρούς σας;
Τους εκτιμώ. Το «δηλητηριάκη» τους που έριξαν πάνω στη ζωή μου μεταμορφώθηκε
σε λάδι και υπερνικώντας τις δυσκολίες και τις στενοχώριες, η μηχανή της ύπαρξης
μου βγήκε πιο δυνατή και άρχισε να λειτουργεί πολύ πιο ομαλά και αρμονικά.

Τι θεωρείτε ως έσχατο βαθμό δυστυχίας;
Την απώλεια της αξιοπρέπειας.

Αίσθημα της αξιοπρέπειας
Στην Μπ. Αχμαντούλινα
Αίσθημα της αξιοπρέπειας, να αινιγματική αρετή:
δημιουργείται σε εκατονταετίες, αλλά χάνεται σε μια στιγμή,
κατά τον διαγωνισμό, τον βομβαρδισμό, κατά τα όμορφα λόγια του αέρα,
τσακίζεται, καταστρέφεται, συντρίβεται πέρα για πέρα.

Αίσθημα της αξιοπρέπειας, ιδού το αινιγματικό μονοπάτι,
στο οποίο, αν κρατάτε στάση ποζάτη, εύκολα θα αποκαλυφθεί η απάτη,
γιατί αμέσως, η εμπνευσμένη, η καθαρή, η ζωντανή, η αστέρινη
θα διαλυθεί και σκόνη θα γίνει η υπόστασή σου η ανθρώπινη.

Αίσθημα της αξιοπρέπειας, είναι αγάπης πορτρέτο.
Σας αγαπώ καλοί μου φίλοι, και την τρυφερότητά μου καταθέτω.
Ότι και να προφητεύουν το σκότος και το κακό, εκτός αυτού
τίποτα άλλο δεν επινόησε η ανθρωπότητα, για σωτηρία του εαυτού.

Μην ξοδεύεσαι, φύλαγε της περηφάνιάς σου τη χρυσαφιά,
μην χάσεις την κάρα σου τη θεϊκή και την αγνή ομορφιά.
Τι σε στραβώνει; Ποιος φόβος σε κάνει να γίνεις νεκρός.
Σήκω και ξεκίνα άνθρωπε! Μόνο ευθεία και μόνο εμπρός!

Μπουλάτ Οκουτζάβα
μετάφραση δική μου
1989 (2016)

Ποιά είναι τα αγαπημένα σας αποφθέγματα;
Θα σας δείξω μόνο λίγα απ’ αυτά που είπαν οι πρώτοι σοφοί της ανθρωπότητας και θα
 καταλάβετε πως όλα τα υπόλοιπα γνωμικά των επόμενων αιώνων προέρχονται απ’
αυτά και είναι τα μωρά τους.
Όταν πληθαίνει ο αριθμός των νόμων και των διαταγών, μεγαλώνει ο αριθμός των
απατεώνων και πολιτικών. (Λάο Τσε)
Σοφέ! Αναγκασμένος να ζεις μες στον απλό κόσμο, πρέπει να είσαι μια σταγόνα λάδι
που επιπλέει στο νερό, αλλά δεν αναμειγνύεται μαζί του. (Πυθαγόρας)
Καμιά ευτυχία δεν είναι τόσο μεγάλη, όσο η γαλήνη του πνεύματος. (Βούδας)
Οι επιθυμίες είναι η πηγή της θλίψης. (Βούδας)
Η σιωπή είναι ένας πιστός φίλος που ποτέ δε θα σε προδώσει. (Κομφούκιος)
Διάλεξε μια δουλειά που σ' αρέσει και δε θα χρειαστεί να δουλέψεις ούτε μια μέρα
στη ζωή σου. (Κομφούκιος)
Ευτυχία, όταν σε καταλαβαίνουν, μεγάλη ευτυχία, όταν σε αγαπάνε, αληθινή ευτυχία,
όταν αγαπάς εσύ. (Κομφούκιος)
Δεν είμαι αθηναίος, ούτε Έλληνας πολίτης, αλλά πολίτης του κόσμου. (Σωκράτης)
Η παιδεία σαν την πλούσια χώρα, παράγει όλα τα αγαθά. (Σωκράτης)
Όταν ο Διογένης ρωτήθηκε, ποιο είναι το κάλλιστο απόκτημα του ανθρώπου
απάντησε: το θάρρος της γνώμης του.
Οι ερωτευμένοι αντλούν την ηδονή από την ατυχία. (Διογένης)
Δεν υπάρχει, ούτε θα υπάρξει ποτέ θρησκεία ανώτερη απ' την αλήθεια. (Ιησούς Χριστός)
Εκείνος που είναι ενάντιά σας είναι υπέρ σας. (Ιησούς Χριστός)
Να είστε περαστικοί. (Ιησούς Χριστός)
Αν όλοι, εγώ όχι. (Ιησούς Χριστός)
Δια μέσου των πληγών σε σας διεισδύει το φως. (Τζελαλεντίν Ρουμί)
Προσήλωσε το βλέμμα σου στα άστρα και ψάξε το Δρόμο. Τα λόγια εμποδίζουν να
βλέπεις μακριά, τήρησε τη σιωπή. (Τζελαλεντίν Ρουμί)


Τι απεχθάνεστε περισσότερο στην εμφάνισή σας;
Το «απεχθάνεστε» είναι υπερβολικό, ίσως η κατάλληλη λέξη είναι το «σας πειράζει».
Δηλαδή, με πειράζει λίγο η έλλειψη αρμονίας μεταξύ του ύψους και του βάρους μου.

Τι ή ποιον αγαπάτε περισσότερο στη ζωή σας;
Την γυναίκα μου την Ουρανία. Χάρη στην αγαπημένη σύζυγό μου είχα την
υποστήριξη, την άνεση και τον καιρό να ασχοληθώ με το γράψιμο.

Χωρίς εσένα είμαι ’γω παράξενος
Σαν δίχως άνεμο τυφώνας,
Σαν έρευνα χωρίς μυαλό,
Σαν μαχητής χωρίς εχθρό.
Χωρίς εμένα είσαι ’συ παράλογη
Σαν δίχως ουρανό φεγγάρι,
Σαν έδεσμα χωρίς ψωμί,
Σαν κρασοπότηρο χωρίς κρασί.

Σ. Σμιρνόφ
μετάφραση δική μου
? (1992)

Για την γυναίκα μου κατεβάζω αστέρια,η ευτυχία μου είναι πανελλαδική.
Ολ’ αυτά, που είναι τέλεια,
έχει η συμβία μου η μοναδική.
Το κάλλος, της τρυφεράδας τον αισθησιασμό,
έχει τη γλύκα, τη σιγουριά και τη φροντίδα
και του αστρονόμου τον ρομαντισμό.
Ενώ τα χάδια της του πάθους καταιγίδα.


Ποιο ταλέντο θα θέλατε να είχατε;
Το ταλέντο να μην έχω επιθυμίες.

Αν μπορούσατε να διαλέξετε πώς να επιστρέψετε στη ζωή, τι θα θέλετε να είστε;
Δε θα ήθελα τίποτα να αλλάξει. Πιστεύω πως όλα αυτά που είχαν συμβεί στη ζωή μου: τα σφάλματα, τα λάθη, τα στραβοπατήματα, η απερισκεψίες, ακόμη και η αμαρτίες μου, τελικά μου
έκαναν περισσότερο καλό παρά κακό.

Φλεβάρης 2018


Κατάρα μου!

Δυο μπροστάρηδες κριάρια: ο Τραμπ και ο Πούτιν,
Τα ποίμνια τους προς αφανισμό οδηγούν.
Ο ένας κωλοκαθαρίζεται με δολάρια, ο άλλος του Καγκεμπέ ο Ρασπούτιν,
Αυτοί με τις «βαλίτσες» τους στο ολοκαύτωμα μας ξεναγούν.
Στον διάολο να πάνε οι λαοί-κοπάδια,
Που δεν έμαθαν Ανθρώπους να επιλέγουν.
Κατάρα μου και στις «ελίτ», της κοινωνίας τα ξεράδια,
Που είναι ανίκανοι τα τέρατα τους να συμμαζεύουν.

11.04.18
 



Άνεμος

Μες στην ψυχή μου ζει ο άνεμος,
που μόνο κάποιες νύχτες λαγοκοιμάται.
Για να ταράζει την κάλμα μου, ετοιμοπόλεμος,
και πάντα μες στα πάθη μου περιπλανάται.
Δεν είναι απ’ τους ήσυχους, που σβήνει το κερί,
αλλά απ’ τους ανάστατους, που την φωτιά φουντώνει.
Δεν είναι φρόνιμος και η ζωηρότητά του φοβερή,
την σύνεση με την ανοησία ανακατώνει.
Εκεί που πρέπει να είμαι δίκαιος και μεγαλόψυχος,
αυτός ξεσπά με απότομη και σφοδρή τρικυμία.
Εκεί που πρέπει να είμαι κατηγορηματικός και σκληρόψυχος,
αυτός σαν σιρόκος θερμός, χάνεται στην πελαγοδρομία.
Δεν μου αρέσει η νηνεμία,
που το ιστιοφόρο μου καθηλώνει.
Ειν’ επικίνδυνη η φουρτούνα,
μπορεί την ύπαρξη μου να νεκρώνει.
Αλλά και ο ούριος άνεμος,
τις ικανότητες μου αποχαυνώνει.

18.05.18



Γκέμμα

                                                           Στον Δημήτρη Λιαντίνη
«Φεύγω αυτοθέλητα. Αφανίζομαι όρθιος, στιβαρός και περήφανος»,
Και έμεινες για λίγους τρανός και εσωτερήφανος.
«Ποιος μας ακούει εμάς; Είμαστε είκοσι μόνο»,
Το αρχαίο ελληνικό πνεύμα σε είχε κληρονόμο.
«Έλληνας θα ειπεί να προσκυνάς στους Δελφούς το «γνώθι σαυτόν»,
Αλλά εκείνος δραστήριος, και τρέχουν τα πόδια και η γλώσσα για τον εαυτόν.
Δεν ήθελες να πάρεις μέρος «για το κακό που ετοιμάζουμε»,
Και διότι την ανειλικρίνεια, την αδικία και τον φόβο στεγάζουμε.
Διάλεξες τον θάνατο διαμαρτυρόμενος για την ψευτοζωή,
Προτίμησες το θεμέλιο της ελευθερίας, την ανυπακοή.
Δεν άντεξε η Ελληνικότητά σου της πραγματικότητας τη μιζέρια,
Περιπλανιέται τώρα το άφθαρτο πνεύμα σου μέσα στα αστέρια.
Δεν ήθελες να ζεις στη σκιά του σκότους.
Πόσο θα ήθελα να ήμουν στην παρέα σου εικοστός πρώτος!

24.04.18



Το μονοπάτι

Σε κάθε κορυφή οδηγεί και κάποιο μονοπάτι
κι ο δρόμος ο σωστός πάντα είναι ο ανήφορος
κι έχεις μπροστά σου του αντίπαλου την πλάτη,
αφού η διάβαση η στενή δεν είναι λεωφόρος.
Σε πρέπων στιγμή να βάζεις μια τρικλοποδιά
και παν’ απ’ τον αντίπαλό σου να πηδάς με αυθαδειά.

Θα φτάσεις πρώτος στην κορυφή με πονηριά,
ο άθλος σου θα συνοδεύεται με τυμπανοκρουσίες,
και θα δεχθείς και αγκαλιές εικονικές και άγευστα φιλιά,
και θα ‘χεις περιουσίες και βεβαίως σ…...ίες.

Κι εσύ θέλεις να φτάσεις στην κορφή,
αλλά ο τρόπος θα ‘χει δύσκολη, ενώ αρμονική μορφή.
Στον στόχο σου για να φτάσεις, θα γίνεις ίδιος μονοπάτι,
που θέλει κόπο και ιδρώτα της ψυχής,
τόλμη και σύνεση του δάσκαλου και ορειβάτη.
Ο ίδιος θα χαράξεις την πορεία,
και με τον εαυτό σου θα μονομαχείς.

Να περπατάς το μονοπάτι σου ημέρα και νυχτιά,
τότε θα συναισθάνεσαι της μεγαλόπρεπης αυγής την αρχοντιά.

Το ογκόλιθο πάνω στο μονοπάτι να το κάνεις σκαλί,
και έστρωσες για τη ζωή σου χειροποίητο χαλί.
,
Το δρομολόγιό σου έχει στάσεις, που λέγονται αλήθειες,
να ξέρεις, με την πάροδο του χρόνου, γίνονται ηλίθιες.

Ν’ αφήσεις πίσω σου του Ανθρώπου ανεξίτηλα χνάρια,
κι όχι του πολιτικού τη «βαρυσήμαντη» λογοδιάρροια.
Να προσέχεις, το δικό σου μονοπάτι, ανοίγοντάς.
Του αλλουνού την στράτα μην σφαλίζεις.
Το πηγαινέλα των μυρμηγκιών μην ποδοπατάς
και της αράχνης τον ιστό μην σχίζεις.

Το μονοπάτι σου με τον πεθαμό σου να μην τελειώνει
και του έργου σου η λαμπρότητα ποτέ να μη θαμπώνει.

20.06.18