Κοινωνική ποίηση

Ο άνθρωπος με τα μικρά και τα μεγάλα του είναι το θέμα μου.

Γιώργος Σοϊλεμεζίδης

Ανησυχία
Μια σκέψη…
Ξεκαθάρισμα
Πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία
Ιωβηλαίο
Το Ποίημα και ο Χορός
Η ψυχή
Μεταλλαγή
Διαμαρτυρία
Ψάχνει στη γειτονιά...
Είναι παράξενο...
Το λόγο γεννώ...
Ανέχομαι
Είμαι ο κάτοικος της γης
Ευχαριστώ
Σονέτο 66 - 1995*
Οχτώ εντολές
Να θυμάσαι το θάνατο
Δεν πρόκειται
Έγκλημα και τιμωρία
Πότε;
Εικόνα 
Στην Κόλαση των Εξαντλημένων Επιθυμιών
Η αγάπη
Πρόοδος
Τα ζώα και ο άνθρωπος
Εσύ
Ακολουθώντας τα χνάρια του μύστη
Μαργαριτάρια
Έχεις το δικαίωμα
Μόνο ο σοφός

Ο Αμουρ και ο Τιμούρ

 

 

 


 

 

        Ανησυχία

Είμαστε μόλις ενός έτους.
Όλοι μαζί είμαστε ενός έτους.
Όλη η ανθρωπότητα είναι ακόμη
στην βρεφική ηλικία ενός έτους.

Το ανθρώπινο γένος σαν μωρό
που τα ‘κανε πάνω του
και βρώμισε την κοιτίδα του τη γη,
μες στις ακαθαρσίες και την μπόχα
αμέριμνα διασκεδάζει
με τα θορυβώδη μπιχλιμπίδια του.

Σεπτέμβριος 1998

άνω

 

 


 

 

Μια σκέψη
(μετά την ανάγνωση της «Απολογίας Σωκράτους»)

                                Στον Οδυσσέα Χατζόπουλο
Ζητωκραυγάζει το πλήθος και επευφημεί
θαυμάζοντας της Μις Υφηλίου τα κάλλη,
το όμορφο κορμί της ευλογούν
κι επιβραβεύουν με το στέμμα το κεφάλι.

Έσπασε το ρεκόρ ο ηράκλειος αθλητής
μέσα στο στάδιο γεμάτο με ενθουσιασμένο πλήθος,
το δυνατό κορμί του εξυμνούν
και διακοσμούν με το χρυσό μετάλλιο το στήθος.

Κι εγώ θαυμάζω, μα σιωπηλός και ευσεβής
την Ομορφιά και τη Δύναμη της ανθρώπινης ψυχής.
Θαυμάζω και τους εκλεκτούς του αθηναϊκού λαού
που καταδίκασαν σε θάνατο το κορμί
κι επιβραβεύσανε με αθανασία την ψυχή.

Αύγουστος 1998

άνω

 

 


 

 

                Ξεκαθάρισμα

                           1
Ναι, μάλιστα θα προτιμώ το παστρικό ιμάτιο
και πιο αποδεχτά τ' αλέρωτα τα χέρια.
Βεβαίως, κάλλιο το άνετο και καθαρό δωμάτιο
παρά ένα αχούρι μέσα στη μιζέρια.

                            2
Συνηθισμένος, τακτικός συνδυασμός,
όταν από την καθαριότητα γυαλίζει το δωμάτιο
όμως εκεί περιπλανιέται ένα ον
που έχει γυάλινα τα μάτια.

Ιδανικός είναι ίσως ο δεύτερος συνδυασμός;
όταν η καθαριότητα επικρατεί έξω και μέσα,
αυτός ο άνθρωπος που προκαλεί σεβασμό,
παντού και πάντα έχει μπέσα.

Είναι περίεργος και ασυνήθιστος ο τρίτος ο συνδυασμός;
όταν μέσα ατού διαμερίσματος την αταξία,
ζει και δουλεύει ένας άνθρωπος,
που μέσα του κυριαρχεί η τάξη και η αταραξία.

Προσπαθώ, όμως αδυνατώ ν' ακολουθώ το δεύτερο συνδυασμό
και μερικές φορές τον εαυτό μου επιπλήττω.
Είμαι ολιγαρκής και θα δεχτώ με ενθουσιασμό
αν καταφέρνω να υπάγομαι τουλάχιστον στον τρίτο.

                              3
Όσο και να καθαρίζει το παρουσιαστικό του το κάθαρμα το ελεεινό,
ποτέ δε θα γνωρίζει την κάθαρση από κάποιο χαμόγελο ειλικρινό.
Όσο και να παστρεύει τη γωνιά της η παστρικιά,
πάντα την ύπαρξή της θα λασπώνει η μαύρη σκιά.

                                4
Σήκω συνάνθρωπε! κι ακούραστα ξεσκόνισε τα ράφια της ψυχής
από την σκόνη της αδιαφορίας και δειλίας.
Κάτσε και άοκνα καθάρισε την όψη της ψυχής
απ ‘τους λεκέδες της ψευτιάς και της κακίας.

                                5
Σηκώνοντας της επιφανειακής της καθαριότητας το κύπελλο το βαρυό,
κοίτα να μη βρεθείς στης Μνήμης το σκουπιδαριό.

Μάιος 1998

άνω

 

 


 

 

                           Πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία

Υποδεχόμαστε τον Εικοστό Πρώτο αιώνα με σφάλμα που ατιμάζει την ανθρώπινη φυλή,
ανατρέπει της αξίες και προκαλεί τεράστια ηθική κρίση.

Διαπράττουν το πιο μεγάλο έγκλημα και προξενούν την πιο αφύσικη και μαύρη συμφορά:
οι γονείς να θάβουν τα παιδιά τους.

Ο μεγάλος αριθμός των συναυτουργών δεν κουκουλώνει την πράξη των εγκληματιών,
αντίθετα, το δίκαιο του ισχυρότερου είναι αρχή των ξεπερασμένων ετών.

 

Με λύσσα γαβγίζει η Αντιπάθεια μεταξύ των αρχομανών,
    βοώντος εν τη ερήμω η φωνή των λαών.

Οσφραίνονται με μανία τα γεράκια του μπαρουτιού τη μυρωδιά,
    μυρίζεται ο καταπονημένος κόσμος του θανάτου και της οδύνης τα κεριά.

Με σιγουριά λειτουργούν τα γρανάζια της κρεατομηχανής,
    αβέβαιο το μέλλον της ημέρας της αυριανής.

Καταστρέφονται οι γέφυρες μεταξύ των λαών,
    υψώνονται τα χάσματα μεταξύ των Ναών.

Ανθίζουν τα πύρινα λουλούδια των βομβών,
    μαραίνονται τα άνθη των ανθρώπινων ψυχών.

Πέφτουν τα δάκρυα στην καμένη γη,
    φυτρώνουν της εκδίκησης και του κακού οι στρατηγοί.

Θεσσαλονίκη
11. 04. 1999

άνω

 

 


 

 

                     Ιωβηλαίο

50 χρόνια πριν μας υποσχέθηκε η Συμμαχία,
θα συμβάλουμε στην ειρήνη και στην ησυχία.
Ήταν αέρας κοπανιστός, και να το,
ανθρωποκτόνος και καταστροφέας έγινε το ΝΑΤΟ.
Δεν καταδέχεται το αγύριστο κεφάλι την συνομιλία,
τώρα έχει αρρωστημένο πάθος με θαΝΑΤΟφιλία.

Θεσσαλονίκη
24. 04.1999

άνω

 

 


 

 

         Το Ποίημα και ο Χορός

     Το Ποίημα του σώματος είναι ο φλογερός χορός
     και της ψυχής ο Χορός είναι το ποίημα το αληθινό

Το Ποίημα χορεύω με τα πόδια μου
και το Χορό τον γράφω με το χέρι.
Το Ποίημα ακούει μουσική απ’ την ορχήστρα
και της ψυχής τη μουσική αυτιάζεται ο Χορός.
Το Ποίημα κοιτάμε με χαμόγελο κι αμέριμνα
και το Χορό διαβάζουμε με θαυμασμό και σκέψη.
Το Ποίημα ακολουθεί της μουσικής την ευρυθμία,
τη ρυθμικότητα της Ομορφιάς ακολουθεί
ο μεγαλόπνευστος Χορός.

Νοέμβριος 1997

άνω

 

 


 

 

              Η ψυχή

Μικρή ψυχή στα χέρια μου κρατώ,
με στόμα, πόδια, κεφαλάκι,
το μέλλον της δεν είναι ορατό,
το κοντινό το παρελθόν, ίσως απόνηρο φιλάκι.

Υπόσχομαι ότι θα είμαι ανοιχτός,
ειλικρινής, και την ελευθερία της θα προφυλάσσω,
θα είμαι δίκαιος, απλός, σωστός.
Και τι άλλο μπορώ να δώσω;

06. 01. 98

άνω

 

 


 

 

                Μεταλλαγή

                                Στην Ε. Ρέτση
                           1
Τι θα γινότανε σ’ αυτήν τη γη
αν όλοι ήταν πλούσιοι και όμορφοι;
Θα ήτανε οι άνθρωποι καλοί;

Φοβάμαι πως σιγά σιγά ο πλούτος
θα σκορπιστεί σε άπειρα κομμάτια.
Φοβάμαι πως αργά αργά την ομορφιά
θα αφανίζουν τα αγριεμένα μάτια.

Τι θα γινότανε σ’ αυτήν τη γη
αν όλοι ήτανε επιεικείς και μυαλωμένοι;
Θα ήτανε οι άνθρωποι ευτυχισμένοι;

Φοβάμαι πως αργά αργά κάποιοι ανεκτικοί
θα μολυνθούν από το μίασμα της αδιαλλαξίας.
Φοβάμαι πως σιγά σιγά μερικοί έξυπνοι
θα ξεμυαλίζονται απ’ τον ιό της ξιπασιάς.

Τι θα γινότανε σ’ αυτήν τη γη
αν όλοι ήταν άσχημοι και πάμπτωχοι;
Θα ήτανε οι άνθρωποι κακοί;

Πιστεύω σύντομα πολλοί κακοπλασμένοι
αλλά με ανοιχτή, ευγενική καρδιά
θα κάνανε όμορφα παιδιά
και θα’ ταν συντροφιά ευτυχισμένοι.
Πιστεύω πως γοργά πολλοί φτωχοί
θα εκτιμούν τα αγαθά της υγιούς ολιγάρκειας,
το πλούτο της ψυχής θ' αναζητούν
χωρίς να έχουν το αίσθημα της αδικίας.

Τι θα γινότανε σ’ αυτήν τη γη
αν όλοι ήτανε κακοί, φανατισμένοι;
Θα ήτανε οι άνθρωποι δυστυχισμένοι;

Πιστεύω σύντομα πολλοί κακοί
θα γνώριζαν την ομορφιά της καλοσύνης.
Πιστεύω πως γοργά πολλοί φανατικοί
θα εκτιμούσαν τα καλά της σταθερής ειρήνης.

                              2
Αναζητούσα την Αλήθεια και το Δίκαιο
με τη γροθιά, τα νύχια και τα δόντια,
και πολεμούσα την Ψευτιά και το Αδίκημα
με λόγια τα τσουχτερά σαν τα ακόντια.

Τώρα είναι αμβλεία τα νύχια και τα δόντια μου
και έχασε το βάρος η γροθιά,
τα λόγια είναι τώρα χαμηλόφωνα
και μετρημένη η μιλιά.

                               3
Δε βιάζομαι και δεν αργοπορώ
μαζί με τον Αιώνα μου βαδίζω,
τον εαυτό μου κάποτε κατηγορώ
πως δεν κατάφερα τον Ποιητή του Κόσμου να αγγίζω.

Ζω μουδιασμένος, νυσταλέα παρακολουθώ
την παγερή Αναλγησία,
το Μίσος και την Έχθρα απωθώ
με ήρεμη απελπισία.

10. 08. 98

άνω

 

 


 

 

             Διαμαρτυρία

                               Στο ΝΑΤΟ
Με την κραυγή μου διαπεραστική,
με την ανάσα μου καυτερή,
με την ταχυπαλμία μου σφοδρή,
με την τρίχα μου σηκωμένη,
με τα μάτια μου βουρκωμένα,
με τα ρουθούνια μου φουσκωμένα,
με τα χείλη μου δαγκωμένα,
με τα φρύδια μου σουφρωμένα,
με τη φωνή μου σιγανή,
σας ικετεύω,
                    σταματήστε τη σφαγή!

15. 05. 99

άνω

 

 


 

 

                   * * *

Ψάχνει στη γειτονιά, αναζητά μακριά
ο άνθρωπος την καλή τύχη,
και δεν κατάλαβε πως την καλομοιριά
την κρύβουν του σπιτιού οι τοίχοι.

Νοέμβριος 1998

άνω

 

 


 

 

                        * * *

Είναι παράξενο αυτό χωρίς αμφιβολία:
πορεύοντας το δρόμο της ζωής με δυσκολία,
κοντόφθαλμος, σκοντάφτω κάτω από το ηλιόφως
και βλέπω πιο μακριά και καθαρά μες απ’ το ζόφος.

16. 05. 1999

άνω

 

 


 

 

      * * *

Το λόγο γεννώ
και στον αέρα πεθαίνει.
Η σιγή, ζωή.

14. 05. 1999

άνω

 

 


 

 

             Ανέχομαι

Τον ουρανό τον παραδέχομαι
και με τους κεραυνούς,
και με τις βροντές,
και με τους κατακλυσμούς του καταστροφικούς.

Τη γη τη δέχομαι
και με τους βάλτους,
και με τις πυρκαγιές,
και με τους σεισμούς τους καταστροφικούς.

Τον άνθρωπο που είναι γέννημα
της γης και του ουρανού
γιατί να μην τον ανέχομαι
με την αμαρτία του,
με την απληστία του,
με την απιστία του,
με την κακία την καταστροφική;

16. 05. 99

άνω

 

 


 

 

                Είμαι ο κάτοικος της γης

Μας  απομόνωσαν  τα σύνορα, οι φράχτες
Που επινόησαν οι τσιγκούνηδες και οι αρπάχτες.

Μας ξεχωρίζουν τα κράτη, οι κοινότητες, οι νομοί
Που δημιούργησαν οι φίλαρχοι και οι πολιτικοί.

Μας φανατίζουν οι θρησκείες και τα κόμματα
Που έφτιαξαν δογματιστές και τα κυκλώματα.

Μας διαχωρίζουνε οι συνοικίες, οι οδοί
Αφού άλλη ονομασία έχουν και δε ζούμε εκεί.

Για όλα φταίνε τ' άλλα έθνη και οι άλλες ράτσες
Αφού δε μας αρέσουν οι δικές τους φάτσες.

Δεν είμαι μαύρος, κίτρινος, ούτε λευκός
Είμαι Αγάπης γέννημα, ο Γιος της γης, ο μοναδικός.

Δεν είμαι μουσουλμάνος, βουδιστής, ούτε χριστιανός,
Είμαι του Ποιητή του Σύμπαντος ο υπηρέτης ταπεινός.

Δεν είμαι Ευρωπαίος, Ασιάτης, ούτε Αυστραλός,
Είμαι o homo sapiens, ο άνθρωπος ο απλός.

Δεν είμαι Έλληνας, ούτε Εβραίος, ούτε Γερμανός,
Είμαι του Κόσμου ο Πολίτης ο κοινός.

Δεν είμαι ριζοσπάστης, ούτε φιλελεύθερος και ούτε σοσιαλιστής,
Είμαι του κοινού νου ο συνεπής υπέρμαχος και θαυμαστής.

Δεν είμαι ερυθρόλευκος και ούτε ασπρογαλανός
Είμαι τ΄ αθλήματος ο φίλος ο αληθινός.

Δε ζω σε χωριουδάκι ούτε σε πόλη μεγαλοπρεπή,
Είμαι ο κάτοικος της γης που είναι εύθραυστη, μικρή.

Οκτώβριος 1997

  απαγγέλνει ο ποιητής

άνω

 

 


 

 

              Ευχαριστώ

Πατέρα! μου έδωσες ζωή
αυτό το ανεκτίμητο «υπάρχω»,
τα μάτια της ψυχής την ακοή,
την ικανότητα να πάσχω.
Ευχαριστώ! από τα βάθη της καρδιάς
για το στιχουργικό γονίδιο,
που μ' έσπρωξε στην άβυσσο της ομορφιάς,
της μοίρας μου ν' ακούω το λόγο τον αιφνίδιο.

Χριστέ μου! μου έδωσες το νόμο πώς να ζω,
σε πίστεψα και το κατάπια σαν θαυματουργό χάπι
και τη σκληρή διαβίωση τη δέχτηκα σαν αγαθό,
αφού παιδεύοντάς μας, δείχνεις την αγάπη.
Συγχώρα με! Πατέρα επουράνιε,
που δεν εκπλήρωσα την ένθερμη ευχή:
τους ύπουλους εχθρούς να ευλογήσω 
και για τους διώκτες μου να κάνω προσευχή.

Σωκράτη! μου έδωσες το παν στη γη
και δίδαξες ανεπανάληπτα μαθήματα θανάτου,
ανοίγοντας ευρύ ορίζοντα για τη ζωή
μου χάρισες στιγμές σοφία σου γεμάτες.
Πιστεύω αταλάντευτα πως έσωσες τη γη,
όχι, όπως ο περιβόητος ο Σούπερμαν,
αλλά με γνώσεων αστείρευτη πηγή
που έφερες για τους ανθρώπους απ' το σύμπαν.

Ιανουάριος 1998

άνω

 

 


 

 

              Σονέτο 66 - 1995*

Σε φωνάζω για τη θανατηφόρα μάχη,
Ω! άνθρωπε! Είναι αφόρητο, ν' ανέχεσαι όλα τούτα:
Την Απόγνωση και Αδιαφορία στα μάτια των νέων ,
Την Ωριμότητα που του Χριστού τις εντολές 
                                               αντικατέστησε με ψέμα,
Τα γηρατειά με το μαχαίρι της Απελπισίας στην καρδιά,
Τον βαθύπλουτο με κορδωμένο βήμα, το είδωλο 
                                              και ήρωα της εποχής,
Τη Γαλιφιά και τη Λαγνεία που ευημερούν γλεντώντας
Όταν είναι πιο σίγουρο να συναντάς δεινόσαυρους,
                                              παρά Ευγένεια και Ειλικρίνεια,
Όταν ακούς την Λογοδιάρροια του πολυμαθή φαύλου,
Την ανθρώπινη Ψυχή ακάθαρτη και κούφια,
                                              που σε γεμίζει φρίκη,
Την πωρωμένη Συνείδηση βουτηγμένη μες στη λάσπη,
Την άφθαστη Υποκρισία κρυμμένη πίσω 
                                              απ' τη μάσκα θείας καλοσύνης,
Την παραγκωνισμένη Τέχνη από τις αίθουσες και τις οθόνες 
                                              διωγμένη με κλωτσιά,
Τους Καραγκιόζηδες και Φασουλήδες 
                                                που χωρίς κόπο δρέπουν δάφνες,
Τον ξεδιάντροπο Εκβιασμό ντυμένο 
                                                με την καθαρή τήβεννο του δικαίου,
Την Υπεροψία για τους ένδοξους προγόνους, που όμως δε
                                               δέχτηκαν με την ψυχή τους,
Την αληθινή Πίστη, που μετέτρεψαν σε βαρετές τελετές,
Την Εντιμότητα μπλεγμένη στα ύπουλα δίχτυα της αδικίας.
Μα όμως, ποιος μπορεί ν' αλλάξει το κατεστημένο,
                                               αν αδρανείς εσύ;
Ιούλιος 1995

*Σονέτο 66 - είναι ένα από τα 154 σονέτα του Σαίξπηρ, είναι, το πασίγνωστο σονέτο του μεγάλου ποιητή. Επηρεαζόμενος απ' αυτό το σονέτο, έγραψα το δικό μας σονέτο 66 το οποίο βεβαίως δεν τηρεί την κανονική μορφή του δεκατετράστιχου, όμως αντιστοιχεί στην κοινωνική του κατεύθυνση καυτηριάζοντας τα κακώς κείμενα της εποχής μας.

άνω

 

 


 

 

                     Οχτώ εντολές

                                  Στους πατέρες Λάζαρο και Λέων
Στον εαυτό σου πες «Μην κλέψεις!»,
Και με αυτό, τον διάβολο θα σημαδέψεις.

«Δεν θα σκοτώσω», αθόρυβα να ξεστομίσεις,
Και την εχθρότητα θα αφοπλίσεις.

Να ψάλλεις άδολα «Αγάπα τον πλησίον σου»,
Και τον Μεγαλοδύναμο θα έχεις πάντα δίπλα σου.

«Δεν θα προσβάλλω», πες ψιθυριστά,
Κι αυτό σαν όρκο κράτα το πιστά.

Μες στην καρδιά σου να 'χεις «Τίμα τους γονείς σου»,
και χωρίς τύψεις θα 'χεις την συνείδησή σου.

«Μην ψεύδεσαι», να γίνει νόμος απαράβατος,
Μονάχα τότε θα είσαι Άνθρωπος Αθάνατος.

«Να μην μοιχεύσεις», αυτόν τον ηθικό κανόνα κράτα,
Τον δρόμο της Ζωής με σιγουριά και αξιόπιστος περπάτα.

Θέλεις το πνεύμα σου να είναι πάντα λεύτερο;
«Μην κάμεις είδωλο», να είναι έμβλημά σου, το γοργόφτερο.

Νοέμβριος 1996

άνω

 

 


 

 

         Να θυμάσαι το θάνατο

Δεν έπιασε και δε βοήθησε
        η καθημερινή ευχή, το «Γεια σου!»,
        δεν έκανε τον άνθρωπο
        πιο τίμιο, καλό.
Μήπως είναι αδιάφορη, προσποιητή
        αυτή η καλοπροαίρετη ευχή;
Μήπως φταίει αυτό που ο χαιρετισμός μας
        απευθύνεται στο σώμα,
        που τη ζωή αληθινή κρατά
        αιχμάλωτη ακόμα;
Μήπως πρώτα ανάγκη έχουμε
        την υγιή ψυχή,
        που περιβάλλεται από το γερό σώμα,
        κι όχι τ' αχόρταγο κορμί
        με πάντα ανοιχτό το στόμα;
Είναι συνήθως άκαρδος αυτός
        που ακτινοβολεί υγεία.
Συνήθως γίνεται πιο σπλαχνικός
        αυτός που ήταν στην κηδεία

Τα πάντα ρει, ξεστόμισε ο δάσκαλος ο σοφός.
Ο άλλος, χύνοντας το αίμα, γιάτρεψε τα πάθη.
Πιστεύω και κρατώ τη σκέψη απριόρι,
Ότι ο άνθρωπος θα υψωθεί
                       με την ευχή «Memento mori».*

Ιανουάριος 1998

*Memento mori (λατ.) - να θυμάσαι το θάνατο. Μορφή χαιρετισμού που χρησιμοποιούσαν οι μοναχοί του Τάγματος των Τραππιστών στο Μεσαίωνα.

άνω

 

 


 

 

          Δεν πρόκειται

Δεν πρόκειται να φτάσω στη στεριά
μέσα στα κύματα τ' αφροστεφανωμένα.

Δεν θα δοξάζω τον μανιασμένο όχλο
που επιθυμεί να λέγεται λαός,
θα κατακρίνω τους καλούς, μα αδρανείς
που να αναστηθούν χρειάζεται νέος θεός.

Δεν θα θαυμάζω τον βαναυσουργό
που θέλει να βαφτίζεται με όνομα του λογοτέχνη,
θα τυραννώ τον άβουλο δημιουργό
που κρύβει μέσα του τον εξαιρετικό δεξιοτέχνη.

Δεν θα φημίζω τον πολιτικάντη
που θέλει σ' όλους να αρέσει,
θα κριτικάρω τον έντιμο πολιτικό
που απρακτεί έχοντας και αρχές και θέση.

Ξέρω, δεν πρόκειται να φτάσω στη στεριά.

Απρίλιος 1998

άνω

 

 


 

 

                Έγκλημα και τιμωρία

                                      Όταν η Πίστη χαθεί όταν η Τιμή 
                            πεθάνει, τότε ο άνθρωπος είναι νεκρός.
                                                               Λα Ροσφουκό

Την Πίστη του παιδιού θανάσιμα χτυπούνε οι ανάξιοι γονείς,
όταν με δηλητηριώδη ψεματάκια 
μολύνουν και πληγώνουν την αγνή καρδιά 
και υποθάλπουν τα ακόμη πταισματάκια.

Την Πίστη πνίγει ο δάσκαλος-φονιάς,
όταν βαθμούς μοιράζει με μεροληψία,
ρίχνοντας σπόρους στις αδύναμες ψυχές
που θα καρποφορούν με την υποκρισία.

Την Πίστη του ποιμνίου του σταυρώνει ο δήμιος-παπάς,
όταν τον ουρανό κοιτάζοντας μιλάει για νηστεία
και ο ίδιος, δεν μπορεί να δει τη γη
αφού τον εμποδίζει η κοιλία.

Την Πίστη τουφεκίζει ο συνταγματάρχης σαν εκτελεστής 
όταν το «βύσμα» καθορίζει τη ζωή στη στρατιωτική μονάδα,
διαφθείροντας κάποιους φαντάρους με άδεια τιμητική
και ταπεινώνοντας τους άλλους με αγγαρειών την πικράδα.

Την Πίστη παλουκώνει ο δημόσιος υπάλληλος-φονιάς 
όταν αδιαφορεί, ταλαιπωρεί και εκβιάζει
γιατί ο νόμος άδικος τη θέση του κρατά 
και την αυθαιρεσία του αγιάζει.

Την Πίστη του λαού σκοτώνει ο πολιτικός-φονιάς 
όποτε επιβάλλεται με τις απατηλές του υποσχέσεις,
κάνοντας την ψευτιά, συνήθεια καθημερινή
δημιουργώντας σκάνδαλα και υποθέσεις. 

Χωρίς την Πίστη η ζωή
είναι μια τραγική και σκοτεινή πορεία,
δίχως αγάπη και γαλήνη,
χωρίς την ανεκτίμητη Ελευθερία.

Μάρτιος 1998

άνω

 

 


 

 

                       Πότε;

Πότε το νερό θα γίνει κρασί:
Πότε ο πλούσιος θα μπουχτίσει από χρήματα;
Πότε η πληθώρα των νόμων και των δικαστών θα 
                                         επιφέρουν το Δίκαιο;
Πότε θα πεθάνει το δόγμα των πολιτικών 
                                         «Άρτων και θεάματα»;
Πότε θα σταματήσουμε να πετροβολούμε 
                                          τα καρποφόρα δέντρα;

Όποτε θα ενωθούν οι καλοί οι άνθρωποι.
Όταν ο Τιτανικός θα φτάσει στον προορισμό του
και όταν μέσα στη νύχτα θα ανατέλλει ο ήλιος.

Μάρτιος 1998

   απαγγέλνει ο ποιητής

άνω 

 

 


 

 

                      Εικόνα 

Τη χήρα την πολύτεκνη και άστεγη
      που έπεσε στα πόδια σου λιγόλογη
      έδωσες δάνειο για ένα διαμερισματάκι.

Τον ανάπηρο πολέμου επί ξύλου κρεμάμενου
      που σιγόκλαιε μπροστά σου απεγνωσμένα
      έδωσες μια σύνταξη μικρή και επιδοματάκι.

Τον ποιητή τον μουσόληπτο, απένταρο και άγνωστο
      όταν εγκωμίασε τα «έργα» σου, το υψηλό σου πόστο,
      έδωσες λεφτά να βγάλει ένα βιβλιαράκι.

Ύστερα από ποια παλιανθρωπιά,
                                    έχεις να δώσεις όλα αυτά;

Ιανουάριος 1998 

άνω

 

 


 

 

Στην Κόλαση των Εξαντλημένων Επιθυμιών

Την ζωή την βλέπουν σαν πορεία 
από τη μια χαρά στην άλλη,
αναζητώντας τον παράδεισο πάνω στη γη.
Την γεύση του ιδρώτα γνωρίζουν μόνο 
ανακατωμένη με μυρωδιά του σπέρματος.
Όταν ακούνε ότι ο κόσμος 
δεν έχει να φάει ψωμί ειρωνεύονται 
και ρωτάνε, "γιατί δεν τρώνε παντεσπάνι;"
Πλήττουν φοβερά μέσα στο γέλιο, μουσική, 
κουβέντες περί ανέμων και υδάτων.
Της μοναξιάς μόνο την πλάτη γνωρίζουν
και δεν πρόκειται να δουν την ήρεμη ματιά της.

Έχουν φίλους πολλούς και φιλενάδες
       τέκνα δικά τους και εξώγαμα παιδιά.
Κατέχουν αυτοκίνητα ακριβά,
        ακίνητα ανεκτίμητα 
        αγαθά αμέτρητα.
Έχουν χρόνο ελεύθερο, λεφτά,
        παντού οικοπεδάκια.

Έχουν..., όμως αργοπεθαίνουν μες στην 
Κόλαση των Εξαντλημένων Επιθυμιών.

Μάρτιος 1998

άνω

 

 


 

 

                      Η αγάπη

Προσβάλλουν, βρίζουν και κακολογούν
Τον Έλληνα και την Ελλάδα,
άνθρωποι των γραμμάτων και προσωπικότητες,
ανθελλήνων ολόκληρη δωδεκάδα.

Πρώτος ο Ευριπίδης χτύπησε με οργή,
«Έλληνες βάρβαροι, πολυμήχανοι κακούργοι».
       Μετά ο Δημόκριτος ξεστόμισε εκθέτοντας,
       «Οι Έλληνες σαν τους τρελούς μαθαίνουν βλάπτοντας».
Ο Αριστοφάνης πλήγωσε τους Έλληνες φοβερά,
διατυπώνοντας «Είστε φυλή χωρίς φτερά».
       Ο κυνικός ο Διογένης με το φανάρι το περιβόητο 
       χλεύαζε τους συμπολίτες του λέγοντας «Άνθρωπο ζητώ».
Ο Βύρωνας με περιφρόνηση — όπως το συνηθίζουν οι ποιητάδες — μας χαρακτήρισε σαν απατηλούς μασκαράδες.
       Ο Μίκης Θεοδωράκης την μουσικομανή μας Ελλάδα
       διέσυρε, βαφτίζοντάς την σαν Σκυλάδα.
«Δεν υπάρχει ελπίς, στην Ελλάδα ζεις»,
απήγγειλε ο παχουλός, ο Διονύσης ο Σαββόπουλος.
       «Χωρίς μίσος ο Έλληνας είναι μισός»,
       άρθρωσε ο πρωτευουσιάνος, ο Φρέντυ Γερμανός,
       και πρόσθεσε σ' αυτό 
       πως είμαστε η χώρα του γαμώτο. 
Με τον Γιάννη Μαρίνο δεν κάνουμε χωριό, 
μας αψηφάει σαν αφρικάνικο λαό 
που μόνο το δέρμα του είναι λευκό.
       Μας κόλλησε τη ρετσινιά του κλεπτομανούς 
       ο Παναγιώτης ο Παπαδούκας, ο αγενής.
       Κάνει τη μούντζα του στους πάντες εναντίον 
       και λέει ότι έχουμε το χέρι μας στην τσέπη του πλησίον. 
Πνέει μένεα ο Πέτρος Κωστόπουλος ο ανελεήμων, 
λέγοντας πως είναι μαύρη η ψυχή των Ελλήνων.
       «Ο χειρότερος λαός στον ωραιότερο τόπο», 
       ύστερα από αυτό το εξευτελισμό
       έγινε μεγάλος καυγάς
       που προκάλεσε ο Βασίλης Καββαθάς.

Από που πηγάζει αυτή η κακία;
Μήπως η αγάπη είναι η αιτία;
Γιατί κάποτε είπε ένας σοφός 
μόνο εκείνο το μίσος είναι αληθινό
που γεννήθηκε από το πάθος το δυνατό.

Με συγχωρείτε! φίλοι μου και ομοϊδεάτες,
για την ειρωνεία μου την υποκριτική,
αγανακτώ κι εγώ μαζί σας με την ίδια πίκρα
και με τον ίδιο τρόπο αγαπώ:

                         Τυφλόψυχοι!

Απρίλιος 1998

άνω

 

 


 

 

                    Πρόοδος

Γεννιόταν κάποτε απ' το ορμέμφυτο, ρεφλέξ,
        τώρα αναπαράγεται από το sex με χάπι,
        στο μέλλον υποθέτω πως θα 'ρθει στη γη 
        από την τρυφερή Αγάπη.

Έτρωγε κάποτε ψοφίμι βρομερό,
        στις μέρες μας σιτίζεται με πτώματα των ζώων,
        μελλοντικά νομίζω πως θα τρέφεται
        με Ομορφιά από το υπερώον

Ζούσε σε καλυβάκι ή σπηλιά,
        σήμερα ζει στη σιδηροπαγή κασέλα,
        μεθαύριο νομίζω πως θα κατοικεί
        κατ' απ' της Φύσης την ομπρέλα.

Πέθαινε πριν, απ' τις αρρώστιες, την πείνα, απ' τις κακουχίες,
        σήμερα ξεψυχεί απ' τους κακούς γιατρούς και την ακινησία,
        μελλοντικά φαντάζομαι η εκπνοή
        θα γίνει της Ζωής η πεμπτουσία.

Ήταν τετράποδη μαϊμού,
        έγινε άνθρωπος ή δίποδο θηρίο,
        όμως ακράδαντα πιστεύω πως, 
        θα αναπτύσσεται σε Ον υπέρτατο, 
                                                    ανδρείο.

Ιανουάριος 1998

άνω

 

 


 

 

               Τα ζώα και ο άνθρωπος
                        θλιβερό ποίημα

Οι άνθρωποι τρώνε κρέας, 
ενώ εγώ σαν ζώο είμαι χορτοφάγος.

Οι άνθρωποι πίνουν καφέ, μπύρα, Coca-Cola…,
ενώ εγώ σαν ζώο πίνω νερό.

Οι άνθρωποι ψάχνουν καλές παρέες για κουβέντα, 
ενώ εγώ σαν ζώο αγαπώ τη μοναχικότητα και τη σιωπή.

Οι άνθρωποι ακούνε την πολυθόρυβη μουσική,
ενώ εγώ σαν ζώο προτιμώ τους ήχους του δάσους 
και την απλή μουσική της γάργαρης πηγής.

Οι άνθρωποι αγαπάνε τα μακριά ταξίδια 
για να δούνε τις μεγαλουπόλεις του κόσμου,
ενώ εγώ σαν ζώο αρκούμε στο περπάτημα 
μέσα στην άγρια φύση.

Οι άνθρωποι τα βράδια κοιτάζουν τις έγχρωμες τηλεοράσεις, 
ενώ εγώ σαν ζώο αγναντεύω τον ασπρόμαυρο ουρανό και ονειρεύομαι.

Οι άνθρωποι μαζεύονται σε ομάδες, κόμματα, συλλόγους 
για να ικανοποιήσουν τις αμέτρητες επιθυμίες τους,
ενώ εγώ σαν ζώο ζω με μερικές φυσικές ανάγκες.

Ο σοφός είπε: "Ο άνθρωπος πλάστηκε ως ζώο, αλλά η άπληστη περιέργεια του,
τον έκανε να πάψει να είναι ζώο. Δηλαδή, ο άνθρωπος έπαψε να είναι άνθρωπος!…"


Ενώ εγώ προτιμώ να είμαι ζώο, δηλαδή … άνθρωπος!

5.05.04

άνω

 

 


 

 

                                                  Εσύ!

Εσύ! που ποτέ δεν αναρωτήθηκες, γιατί ήρθες σ’ αυτόν τον κόσμο.
Εσύ! που χαμήλωσες το άβουλό σου βλέμμα στα γήινα και ποτέ δε σήκωσες τα μάτια σου προς τον έναστρο ουρανό.
Εσύ! το καλό παιδί της αποπροσανατολισμένης και σάπιας κοινωνίας.
Εσύ! που τόσο διαστρέβλωσες τη Ζωή, ώστε η Αλήθεια έγινε «ασύμφορη» και «πικρή», ενώ το Ψέμα «αθώο» και «ιερό».
Εσύ! που παραποίησες την ανθρώπινη Ζωή σε τέτοιο βαθμό, ώστε το Κακό έγινε «αναγκαίο» και η Καλοσύνη «προσποιητή».
Εσύ! ο βουτηγμένος μες στη απληστία της Κατανάλωσης.
Εσύ! ο ονειροπαρμένος από την ματαιόδοξη Εξουσία.
Εσύ! ο αφοσιωμένος στην απατηλή και εφήμερη Δόξα.

Πώς τολμάς να ξεστομίσεις τις μικρές, κοντόφθαλμες και χυδαίες «αλήθειες» σου;

2005

άνω

 

 


 

 

                                                  Ακολουθώντας τα χνάρια του μύστη

Οι στίχοι που ακολουθούν γεννήθηκαν από την αγάπη για τους Μεγάλους ανθρώπους, φιλόσοφους, μύστες και έχουν ως διανοητικό υπόβαθρο τις σκέψεις αυτών των στοχαστών. Προσπάθησα να τις στιχοποιό αλλάζοντας τη δομή της διατύπωσης, προσθέτοντας κάπου ρυθμό και μέτρο, πότε πότε ρίμα, μερικές φορές εκσυγχρονίζοντας το νόημα. 



Δεν είναι δικαίωμά σου 
να γίνεις αρεοπαγίτης ή τραπεζίτης
και ούτε ποιητής και μητροπολίτης.
Όμως πρέπει να γνωρίζεις πως
είναι δικαίωμά σου έμφυτο
                                 να γίνεις Θεός.
###

Αγάπη ζητιανεύεις και με ενοχλείς,
συνέχεια ζητάς να σε προσέξω.
Μα, είναι ένδειξη αυτό
πως μέσα σου αγάπη δεν υπάρχει.
Αλλιώς, γιατί να την αναζητάς απ’ έξω;
###

Ποτέ δε θα γίνεις Ερευνητής
την αμφισβήτηση μέσα σου κηδεύεις,
το πνεύμα σου κοιμάται, είσαι αδρανείς,
το μόνο που σου έμεινε, άκριτα να πιστεύεις.
###

Όταν η παιδεία γεννάει βαθμοθήρες
κι ακόρεστη φιλοδοξία,
κόλαση ετοιμάζεται πάνω στη γη,
στην κυριολεξία
###

Χιλιάδες φορές το είπανε οι σοφοί:
«μέσα σου βρίσκονται η γαλήνη κι η ευτυχία».
Αλλά εσύ,
ανθρωπάκι αδύναμο επινοείς χιλιάδες τρόπους
για να ξεφεύγεις από τον προορισμό σου.
Οι εκκλησιές, τα θέατρα, οι κινηματογράφοι 
είναι προφάσεις τη μοναξιά σου ν’ αποφύγεις,
τη νευρική ανησυχία που δε σου επιτρέπει ν’ απολαύσεις 
την ομορφιά στη σιγή και τη μοναχική πορεία.
               Μέχρις εξάντλησης μπροστά στο χαζοκούτι,
               ακόμη και τον ύπνο σου φοβάσαι.
               Ζητάς τη νάρκη να σε κυριέψει…
###

Την αγάπη επινόησε ο Θεός, το γάμο οι παπάδες,
που την ανθρωπότητα με φύση πολυγαμική βάζανε σε μπελάδες.
Κι ο άνδρας για να ικανοποιήσει τη στόφα του τη πολυγαμική
δημιούργησε την πορνεία (καθόλου παράλογο!)
Οι πόρνες δηλαδή, είναι του γάμου το παράγωγο! 
###

Ο νους ο καταραμένος μέλλον αναζητάει.
Σ’ αυτό το μέλλον πρέπει να γίνεις:
πλούσιος, δυνατός, όμορφος, σοφός, φωτισμένος.
Αυτό το τέρας της κοινωνίας (ο νους) επιμένει, 
και η επιμονή του είναι η δύστυχη ζωή σου:
χάνεις την αγάπη και την ελευθερία σου, 
γιατί ο νους σε κρατάει σε ανησυχία, σε αγωνία, 
σ’ ένα φόβο διαρκή ότι το στόχο σου θα χάσεις.
Και δεν έχει καμιά σημασία ποιος είναι ο στόχος:
το χρήμα ή ο Θεός, η ευτυχία ή η φώτιση.
           «Αναζήτησε και θα χάσεις», είπε ο σοφός. Γιατί;
           Γιατί αυτό που αναζητάς είναι μέσα σου. 
           Μπορεί να βρεθεί μόνο όταν σταματήσεις την κάθε
           εξωτερική αναζήτηση.
###

Η ομορφιά είναι η σκιά της αρμονίας.
Αν δεν υπάρχει αρμονία η ομορφιά δεν οδηγεί στην αγάπη,
                                                              ούτε με περίστροφο.
Και μόνο η αρμονία φέρνει την ιδέα της ομορφιάς, 
                                                              όχι το αντίστροφο.
###

Η λύπη είναι όμορφη.
Ποιος σου είπε ότι η λύπη είναι λάθος;
Η ευτυχία είναι ρηχή,
μόνο η λύπη σου δίνει βάθος.
###

Αγάπη και προσκόλληση
Φαίνονται σαν δίδυμες αδελφές, όμως δεν είναι.
Μοιάζουν ίδιες, αλλά δεν είναι.
Η αγάπη είναι τριαντάφυλλο με ένα αγκάθι, 
η προσκόλληση σαν κολλιτσίδες γεμάτο καλάθι.
###

Πήγαινε στης Δύσης τον Καθηγητή
                               και θα γίνεις φοιτητής.
Πήγαινε στον δάσκαλο της Ανατολής
                               και θα γίνεις Μαθητής.
###

Οι ανάγκες και οι επιθυμίες
Οι ανάγκες σου μπορούν να εκπληρωθούν
                                         και οι επιθυμίες όχι.
Οι ανάγκες έρχονται από τη φύση σου 
                                         και οι επιθυμίες οδηγούν στο βρόχι.
###

Σοβαρά;
Πολύ σπουδαιότερη η βιασύνη από τον προορισμό.
Η ταχύτητα από μόνη της πιο σπουδαία από τον στόχο.
Δε μπορείς να κάτσεις ήσυχα ούτε λίγα λεπτά, 
θα χάσεις χρόνο, κι ο χρόνος είναι λεφτά!
Διαλογισμός;
Να χάνεις χρόνο έχοντας τα μάτια σου κλειστά;;
Μιλάς σοβαρά;;;
Και τι μπορείς να αποκτήσεις καθιστά;;;;
###

Αληθινή φιλία
Ο «φίλος» σου σε χρειάζεται, επειδή φοβάται τη μοναξιά.
Εσύ τον χρειάζεσαι, επειδή φοβάσαι τη μοναξιά.
Νομίζετε ότι, επειδή θα είσαστε μαζί, θα πάψει να υπάρχει;
Όλες οι σχέσεις οδηγούν σε περισσότερη δυστυχία.
Οι σχέσεις τελικά είναι δεσμοί και θα φέρουν περισσότερη αγωνία.
               Η αληθινή φιλία είναι απλά η χαρά να μοιράζεσαι,
               χωρίς όρους, 
               χωρίς προσδοκίες, 
               χωρίς την επιθυμία της ανταπόδοσης, 
               ακόμη και της ευγνωμοσύνης.
               Η Φιλία είναι η πιο αγνή μορφή της αγάπης.
###

Ο φωτισμένος
Ζει μες στην κοινωνία 
                                και κόμματα δεν ξεχωρίζει,
τους ανθρώπους δέχεται αδιαμαρτύρητα
                                                  έτσι όπως είναι,
ούτε αναπολεί για το παρελθόν
                            και το μέλλον δεν ονειρεύεται.
Όταν τον σπρώχνουν απομακρύνεται
και το τράβηγμα ακολουθεί δίχως «γιατί;».
Τρέχει όπου θέλει 
                         σαν ρυάκι και μεγάλος ποταμός.
Είναι αυτός που αγαπάει το καθετί
                                      όπως η γη κι ο ουρανός.
###

Ρώτησε τον Θεό ο νεαρός αναζητητής:
– Πως μπορώ να γίνω της Αλήθειας ο καθηγητής;
– Πρέπει να είσαι έτοιμος να ανέχεσαι:
της κοροϊδίας το μαρτύριο,
             της απομόνωσης τη δοκιμασία,
                          της πείνας την αδικία,
μέχρι να γίνεις σαράντα πέντε ετών.
– Και τι θα γίνει μετά από αυτήν την ηλικία;
– Απλά θα τα συνηθίσεις βαθμηδόν.
###

Την ανθρωπότητα θα καταστρέψουνε αυτά:
χωρίς αρχές η πολιτική
και η δυσοσμία δικαστική,
χωρίς συμπόνια η πρόοδος
και η ντοπαρισμένη άνοδος,
χωρίς κόπο ο πλούτος,
ανήθικος ο τούτος,
χωρίς σιγή η εκπαίδευση,
διαφθείρει την η βράβευση,
χωρίς τόλμη η θρησκεία, 
χωρίς κατανόηση η λατρεία…
###

Τα ταξίδια του φωτισμένου
Έχω κάνει ήδη πάνω από πενήντα μεγάλα ταξίδια:
Κάθομαι μες στη σιωπή
             και της μοναχικότητας το σπήλιο.
και ταξιδεύω με τη Γη
                                  γύρω από τον Ήλιο.
###

Ο μαθητής ο φιλομαθής ρωτά
και ο Δάσκαλος ο πολυμαθής απαντά:
– Θα καταλάβω πώς, 
                                ότι έγινα σοφός;
– Απλά θ’ αρχίζεις να αναρωτιέσαι συχνά:
«Εγώ τρελάθηκα ή οι άλλοι δεν είναι στα καλά;»
###

Εάν απέκτησες την ικανότητα να είσαι απαθής
και να χαμογελάς 
μπροστά στο πρόσωπο φρικτό της ζωής, 
τότε ως άνθρωπος βρίσκεσαι στην πρώτη γραμμή
και είσαι έτοιμος
να πεθάνεις οποιαδήποτε στιγμή.
###

2005

άνω

 


 

 

                                                 Μαργαριτάρια

Δε μου αρέσουν οι δογματικοί κανόνες.
Η απόκλιση απ’ αυτούς 
είναι σαν όμορφη στροφή στη ζωή
όπως στους στίχους η ποιητική αδεία,
και φέρνει τη στιγμή, 
                               γλυκιά σαν αμαρτία.
###

Τι σημαίνει να συμπεριφερόμαστε 
                    αλά ελληνικά;
Όταν πρόκειται να πληρώσουμε 
                    αλά γερμανικά,
να στρίψουμε 
                    αλά γαλλικά.
###

Στο σώμα του ανθρώπου το χρυσό,
είναι αμελητέα ποσότητα.
Γι’ αυτό και η ψυχή του αναδεικνύει 
ως μια χρυσή μετριότητα.
###

Τις πλατείες χρωματίζει ο κοσμάκης
δείχνοντας στους πολιτικούς το αίσθημα της «αγάπης»,
ενώ ο υπόλοιπος κόσμος τα αισθήματά του 
                                         έχει γράψει με αόρατο μελάνι
και τους πολιτικούς αποφεύγει όπως ο διάβολος το λιβάνι.
###

Ευχή στον ερωτευμένο ηλικιωμένο
Προχώρα φίλε! χωρίς δισταγμό,
ώρα καλή στην πρύμνη σου κι αέρα στα πανιά σου,
είσαι αρρενωπός και έχεις δύναμη,
περνάει ακόμη η μπογιά σου.

2005

άνω

 


 

 

                                                 Έχεις το δικαίωμα

Κοίτα πολιτικέ!

Σύμφωνα με αυτά 
που σου επιτρέπει η δημοκρατία
έχεις το δικαίωμα:
Να μαζεύεις τον όχλο στις πλατείες και τα στάδια
και να του λες αυτά που θέλεις,
Να ζεις μέσα σε χλιδή και πολυτέλεια,
Να παίρνεις μίζες και να μοιράζεις το δημόσιο ταμείο
μεταξύ συγγενών και φίλων.

Πολλά είναι τα δικαιώματά και πολλές είναι οι ελευθερίες
που σου δίνει η δημοκρατία σου.

Όμως…
Σου αφαιρώ το δικαίωμα 
να βάζεις στα χέρια μου το όπλο, 
για να πολεμήσω για τη δημοκρατία σου
και να σκοτώσω τους όμοιούς μου.

Να ξέρεις! Θα στρέψω το όπλο εναντίον σου,
και εναντίον των όμοιών σου.
 

2006

άνω

 


 

 

                                                 

Μόνο ο σοφός

Μόνο ο σοφός απομακρύνεται από τους ανθρώπους
και γνωρίζει την ομορφιά της μοναχικότητας.

Μόνο ο σοφός δεν αγγίζει το χρήμα 
και δεν λερώνει την ψυχή του με επιθυμίες.

Μόνο ο σοφός δεν κάνει φίλους 
και δεν ξέρει, τι είναι η προδοσία.

Μόνο ο σοφός ερωτεύεται 
για να χαρίζει στιγμές ευτυχίας.

Μόνο ο σοφός δεν κάνει οικογένεια 
και δεν πέφτει στην άβυσσο της απογοήτευσης.

Μόνο ο σοφός δεν γνωρίζει την έννοια της αδικίας 
και ευχαριστιέται με το Δίκαιο της Φύσης.

Μόνο ο σοφός αγνοεί την τέχνη
που ασχολείται με τα πάθη.

Μόνο ο σοφός αποφεύγει τη δουλεία της δουλειάς.

Μόνο ο σοφός είναι ελεύθερος.

Μόνο ο σοφός δεν μπορεί να επιβιώσει 
μέσα στην κοινωνία των ανθρώπων.

Μόνος ο σοφός…

2007


 

 

Στην Άπω Ανατολή της Ρωσίας στο μεγάλο σαφάρι-πάρκο ένα μήνα πριν έβαλαν τον τράγο Τιμούρ ως τροφή για τον τίγρη Αμούρ. Όμως ο Αμούρ τον δέχτηκε σαν φίλο και ο τράγος και ο τίγρης ειρηνικά κάνουν βόλτες χωρίς να δείχνουν κάποια εχθρότητα.

Ο Παντοδύναμος μας στέλνει μήνυμα-αλερετούρ
και τον homo sapiens στηλιτεύει και ντροπιάζει,
αμέριμνα σεργιανίζουν δίπλα ο Αμούρ και ο Τιμούρ,
ενώ η έχθρα των ανθρώπων, Τον τρομάζει.

Δεκέμβριος 2015

                                                 

άνω

 

Οι άνδρες στις γυναίκες ρίχνουν οβίδες,
Ότι θέλουν μόνο σοκολάτα και συνουσία.
Όχι! Οι ανάγκες τους είναι πιο λίγες,
Θέλουν μόνο εξουσία.

2017



Διαμαρτυρία

Λύνει και δένει στην πορεία του ο πολιτισμός
Και την Ποίηση σταυρώνει.
Κι ως διαμαρτυρία ο Ποιητής, με τον ακρωτηριασμό
Τον ίδιο τον πολιτισμό στειρώνει.

2017